Ξεκίνησε με οκτώ σκηνοθέτες, που διεκδικούν σε λίγες μέρες κι ένα βραβείο Ιρις της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Αλλά θα συνεχιστεί με διάσημα και ξεχωριστά ξένα ονόματα. Το πρότζεκτ «Χώροι» του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, αυτές οι ολιγόλεπτες ταινιούλες-παραγγελιά που γυρίστηκαν μέσα στο σπίτι του κάθε σκηνοθέτη, άντε και στον κήπο, στο μπαλκόνι ή στη σκάλα, προσωπικό σχόλιο του καθενός για την πρωτόγνωρη κατάσταση που ζούμε, διεθνοποιείται.
Οσο εμείς βλέπουμε στο κανάλι youtube του φεστιβάλ (https://www.youtube.com/watch?v=hLyV-YuEjU8) το ελληνικό σκέλος του πρότζεκτ, δέχτηκαν την πρόταση και στρώθηκαν στη δουλειά δεκατέσσερις δημιουργοί από όλο τον κόσμο, που ομοίως «μένουν σπίτι». Να το περηφανευτούμε. Δεν έχουμε ως χώρα μόνο τον Σωτήρη Τσιόδρα, αλλά και μια από τις πρώτες, παγκοσμίως, καλλιτεχνικές δημιουργίες, που γίνονται ύστερα από ανάθεση, στη διάρκεια του κορονοϊού.
Τη σκυτάλη από τους Ελληνες πήραν ο κορυφαίος Καναδός του ανεξάρτητου σινεμά Ντενί Κοτέ, ο πολυβραβευμένος Ρουμάνος Ράντου Ζούντε, ο διάσημος Αμερικανός ηθοποιός και σκηνοθέτης Τζον Κάρολ Λιντς, ο ανατρεπτικός Καταλανός Αλμπέρτ Σέρα, η βραβευμένη με Χρυσή Αρκτο Ουγγαρέζα Ιλντικο Ενιέντι, ο σπουδαίος Κινέζος Τζία Τζανκ-κε, η Παλαιστίνια Ανμαρί Τζασίρ, η βραβευμένη με Χρυσό Αλέξανδρο Αερικανο-ισραηλινή Ρέιτσελ Λι Τζόουνς, ο Ολλανδός Νάνουκ Λέοπολντ, ο Γερμανός, τουρκικής καταγωγής, Ταρίκ Ακτάς, η βραβευμένη με LUX Τεόνα Μιτέβσκα από τη Βόρεια Μακεδονία, ο πρωτοποριακός Ισπανός Βίκτορ Μορένο, ο Αργεντίνος Ματέο Μπεντέσκι και ο Καναδός Γιουνγκ Τσανγκ.
Το ελληνικό μέρος του πρότζεκτ βλέπεται σαν το νεράκι. Οι οχτώ ταινιούλες διαρκούν λιγότερο από μισή ώρα. Πολύ διαφορετική η μία από την άλλη. Τo τρυφερό, αστείο και ευφάνταστο φιλμάκι του Κύπριου Σταύρου Παμπαλλή έχει ιδανική πρωταγωνίστρια σε πλήθος ρόλους την «Κόρη του την Κλειώ». Στο ευφυές «Εγώ, το σπίτι μου» ο Ζαχαρίας Μαυροειδής παίζει χαρτιά με το ράδιό του, κάνει γιόγκα με τους πίνακες στο σαλόνι και μετράει με μεζούρα τους χώρους στους οποίους μένει, για να βρει ότι είναι πολύ μεγαλύτεροι από την κάτοψη! Τι ωραίο σχόλιο γι’ αυτές τις δύσκολες μέρες.
Η Μαριάννα Οικονόμου και ο Σταύρος Ψυλλάκης στρέφονται στις βιβλιοθήκες τους και ανακαλύπτουν στο χάος τους η πρώτη τις «Αλλες της ζωές», ξεχασμένες και σκονισμένες, ο δεύτερος τα βιβλία που λάτρεψε και δεν θυμάται πια, αλλά είναι η «Φωτογραφία» του. Το ζευγάρι του Γιώργου Γεωργόπουλου ζει έγκλειστο μια συνηθισμένη καθημερινότητα, αλλά μήπως μοιάζουν με «Παραθεριστές στην Πομπηία», ποιο ύπουλο κακό εξυφαίνεται έξω από το σπίτι; Η Ρηνιώ Δραγασάκη ασχολείται με τις «Απίθανες σκέψεις γυναίκας πάνω σε διάζωμα», μπλέκοντας τη δική της ζωή, αναμνήσεις και ερωτήματα, με πλάνα μιας έρημης γυναίκας έξω από το σπίτι. Η αμέριμνη κοπέλα που κάνει πικ νικ σε χορταριασμένο κήπο στο «21/3/20 8.00» του Μίνου Νικολακάκη έχει ένα επίμονο ξυπνητήρι να την ξυπνάει από την πλάνη της. Ενώ ο Σύλλας Τζουμέρκας στο «Foghorn» ξύνει επιβλητικά πληγές, μας φέρνει μπροστά, ίσως, στις ευθύνες μας με πανέμορφες σκηνές από τη φύση, εξωτερικά πλάνα παλιών του ταινιών, αλλά και σημερινές εικόνες έρημων νυχτερινών πόλεων.
