Από τη Μικρασιατική Καταστροφή ώς τις φρικαλεότητες των ναζί. Εξι σκηνοθέτες από την Πολωνία, την Τουρκία, το Ισραήλ και την Ελλάδα παρουσιάζουν τις ταινίες τους και συναντούν το κοινό στη Λέσβο
Πιστό στην παράδοσή του να υποστηρίζει το ιστορικό ντοκιμαντέρ, το 7ο Φεστιβάλ AegeanDocs, που ξεκινά σήμερα στη Λέσβο (1 έως 6 Οκτωβρίου), συνέθεσε ένα μεγάλο αφιέρωμα στη μνήμη.
7ο Φεστιβάλ AegeanDocs (1-6 /10)
Εξι σκηνοθέτες από την Πολωνία, την Τουρκία, το Ισραήλ και την Ελλάδα θα παρουσιάσουν το Πανόραμα του ταραγμένου 20ού αιώνα. Εξι ιστορικές ταινίες από χώρες της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και την Ελλάδα, τις οποίες οι ίδιοι θα είναι εκεί για να τις συζητήσουν με το κοινό σε ειδικές συναντήσεις στο Δημοτικό Θέατρο -οι προβολές θα γίνονται σε τρεις αίθουσες.
Η ταινία «The Case of Johanna Langefeld» (91′) των Wladek Jurkow και Gerburg Rohde-Dahl (Πολωνία/Γερμανία) διηγείται και εξετάζει τι συνέβη στην Κρακοβία το 1946, όταν πρώην κρατούμενοι των ναζί βοήθησαν μια αξιωματούχο των SS να αποδράσει από τις φυλακές.
Στο «A Tree Remembers» (86′) o Kώστας Φολλάς καταγράφει την ιστορία του Λίντιτσε, ενός χωριού στην Τσεχία, το οποίο οι ναζί ισοπέδωσαν και εξαφάνισαν –κυριολεκτικά– στο πλαίσιο των αντιποίνων για τη δολοφονία του επικεφαλής του προτεκτοράτου Βοημίας και Μοραβίας, Ράινχαρντ Χάιντριχ, στην Πράγα το 1942. Ωστόσο, το μικρό τσεχικό χωριό όχι μόνο δεν σβήστηκε από τον χάρτη, όπως επιθυμούσε ο Αδόλφος Χίτλερ, αλλά αποτελεί πλέον παγκόσμιο σύμβολο στον αγώνα κατά του φασισμού.
Το «The books of Curses» (65′) του Yuri Goroulev (Ισραήλ) έχει στο κέντρο του ένα χαμένο ημερολόγιο, στο οποίο καταγράφονται οι μεγαλύτερες φρικαλεότητες εναντίον των Εβραίων. Είναι λέξεις που δεν γεννούν καμιά ελπίδα, αλλά μόνο πόθο για εκδίκηση. Ο σκηνοθέτης θέτει το ερώτημα αν μπορεί κανείς να ξεφύγει από την κατάρα της εκδίκησης, ζώντας την ευλογία μιας αναγεννημένης ζωής.
Η ταινία «Children of the Same Home» (58′) των Hasan και Κurtulus Ozgen (Τουρκία) αναφέρεται στους σιωπηλούς μάρτυρες της Μικρασιατικής Καταστροφής και της ανταλλαγής των πληθυσμών. Εχουν κι αυτοί βαθιά τραύματα, γιατί, όταν εγκαταλείπεις βίαια ένα σπίτι, δεν αφήνεις μόνο έναν τόπο αλλά μια κουλτούρα που τη νιώθεις από τη γλώσσα που σε ενώνει με τους γείτονες. Είναι η άλλη πλευρά της Ιστορίας που συνεχίζεται ακόμα και τώρα στην ανατολική πλευρά του Αιγαίου.
Ο ακαταπόνητος και σημαντικός Ελληνας ντοκιμαντερίστας Σταύρος Ψυλλάκης έσκυψε πάνω σε έναν σημαντικό και ενδιαφέροντα συγγραφέα και μουσικό, τον Γιώργο Μανιάτη, που έφυγε από τη ζωή πέρυσι (1939-2018). Στην ταινία του «Για χωρίς λόγους-Συναντήσεις με τον Γιώργο Μανιάτη» (98′) δεν κάνει βιογραφία, αναζητά την περιπέτεια της ψυχής του, μιας συνείδησης σε διαρκή εγρήγορση, εμπρηστικής και αυτοπυρπολούμενης. Λεγεωνάριος στην Αλγερία στα 18 του χρόνια ο Μανιάτης, όριζε τον εαυτό του ως «δημόσιο κίνδυνο». Και έλεγε «αλλάζει τη ζωή, όποιος αλλάζει ζωή».
Τέλος, δύο καθηγήτριες της μέσης εκπαίδευσης, η Ιουλία Σαράντου και η Δέσποινα Βερρή, με τη συνεργασία των μαθητών τους από το Εσπερινό Γυμνάσιο-Λυκειακές Τάξεις της Μυτιλήνης, ξεδιπλώνουν στο ντοκιμαντέρ «Στου Απελλή» τη συναρπαστική ιστορία του χώρου που υπήρξε στέκι του Μυριβήλη και των διανοουμένων της Λεσβιακής Ανοιξης.
