Το διάστημα μεταξύ 2017 και 2018, ο σχεδόν 85χρονος Γούντι Αλεν γύριζε, μετά από καιρό «ταξιδιωτικού» σινεμά, την 48η ταινία του στην αγαπημένη του πόλη, τη Νέα Υόρκη. Το «Μια βροχερή μέρα στη Νέα Υόρκη» είχε όλα τα χαρακτηριστικά του δικού του σινεμά: τους δρόμους, τα σπίτια και τα πάρκα της μητρόπολης υπέροχα φωτισμένα από τον Βιτόριο Στοράρο, μια ρομαντική πλοκή που διακλαδώνεται μεταξύ τυχαίου και μοιραίου, γρήγορους, έξυπνους, αυτοσαρκαστικούς (για την Τέχνη, το σινεμά και την ανθρώπινη κατάσταση) διαλόγους κι ένα καστ-παζλ, με πρωταγωνιστές τα δύο νεότατα πρόσωπα της εποχής Τίμοθι Σαλαμέ και Ελ Φάνινγκ και γύρω τους ηθοποιούς διαμετρήματος του Τζουντ Λο ή της Σελίνα Γκόμεζ.
Η ταινία έγινε για λογαριασμό της Amazon, για την οποία, ως μέρος του συμβολαίου του, ο Γούντι Αλεν είχε λίγο νωρίτερα σκηνοθετήσει τη (μέτρια, τουλάχιστον) σειρά «Crisis in Six Scenes». Το «Μια βροχερή μέρα στη Νέα Υόρκη» δεν βγήκε ποτέ στις αμερικανικές κινηματογραφικές αίθουσες: μπήκε οριστικά στο συρτάρι της Amazon, ντροπιασμένο στην κοινή γνώμη από το ταλανιστικό σκάνδαλο του Γούντι Αλεν.
Οι κατηγορίες εναντίον του σκηνοθέτη μετρούν δεκαετίες: η κόρη του, Ντίλαν, υιοθετημένη από τον ίδιο και την τότε σύζυγό του, Μία Φάροου, κατηγόρησε πρώτη φορά τον πατέρα της για σεξουαλική παρενόχληση το 1992, όταν ήταν 7 χρόνων, οκτώ μήνες αφότου η Μία είχε μάθει ότι ο Γούντι Αλεν είχε σχέση με την 21χρονη Σουν-Γι Πρέβιν, υιοθετημένη κόρη της με τον πρώην άντρα της, Αντρέ Πρέβιν. Οσα χρόνια κρατά το ζευγάρι Γούντι – Σουν-Γι, άλλα τόσα κρατά και το ελλοχεύον σκάνδαλο Γούντι – Ντίλαν.
Τότε, στις αρχές του ’90, ο εισαγγελέας του Κονέκτικατ διερεύνησε την κατηγορία αλλά δεν προχώρησε σε μήνυση, μη βρίσκοντας «πειστικές αποδείξεις» για να την υποστηρίξει. Χωρίς ποτέ να έχει σιωπήσει, η Ντίλαν έδωσε το 2014 μια εκτενή συνέντευξη στους New York Times, τρία χρόνια αργότερα στους Los Angeles Times και πέρσι στην τηλεοπτική εκπομπή CBS «This Morning». Συντετριμμένη, μιλώντας εκ βαθέων, η Ντίλαν Φάροου επαναλαμβάνει το ερώτημά της: Σε μια Αμερική που τάσσεται με βιασύνη και πάθος υπέρ του κινήματος #metoo, ο Γούντι Αλεν γιατί επαναλαμβανόμενα τη γλιτώνει;
Η απλή απάντηση είναι ότι ο Γούντι Αλεν δεν έχει ποτέ ώς τώρα βρεθεί στο δικαστήριο για το φερόμενο ως έγκλημά του κι όσες φορές η υπόθεση έφτασε στο κατώφλι του, δεν στοιχειοθετήθηκε. Η εμπιστοσύνη σ’ ένα ευνομούμενο κράτος θα αρκούσε, θεωρητικά, για να κλείσει αυτό το, σε κάθε περίπτωση, σκοτεινό και πικρό κεφάλαιο στη ζωή και του σκηνοθέτη και της Ντίλαν Φάροου. Αλλά όχι.
Η λαϊκή κατακραυγή στην Αμερική έχει πάρει ήδη τη θέση της δικαστικής απόφασης: η Amazon ακύρωσε την έξοδο του «Μια βροχερή μέρα στη Νέα Υόρκη» στη χώρα, παρά τη μήνυση που υπέβαλε ο Γούντι Αλεν εναντίον της. Πολλοί από τους πρωταγωνιστές του έσπευσαν να τον αποκηρύξουν δημόσια, μην τυχόν παρασυρθούν από την καταστροφική χιονοστιβάδα (κάποιοι, αντίθετα, σαν τον Τζουντ Λο και τον Χαβιέρ Μπαρδέμ, εκφράστηκαν από επιφυλακτικά έως ακραιφνώς υποστηρικτικά). Ο παραγωγικός δημιουργός έχει έτοιμη την αυτοβιογραφία του -αλήθεια, ποιος δεν θα ήθελε να τη διαβάσει;- αλλά κανένας εκδοτικός οίκος στην Αμερική δεν την αναλαμβάνει, χαρακτηρίζοντάς την «τοξική», παρότι οι φήμες θέλουν να εκδίδει το βιβλίο ο γαλλικός οίκος Γκαλιμάρ.
Οτι η Ευρώπη είναι πιο κυνική από την Αμερική αποδεικνύεται κάθε μέρα κι έτσι καμία εντύπωση δεν προκαλεί το γεγονός ότι το «Μια βροχερή μέρα στη Νέα Υόρκη» αγοράστηκε από τη Film Nation και ξεκίνησε αυτόν τον καιρό να κάνει πρεμιέρα στις αίθουσές της στην από ‘δώ πλευρά του Ατλαντικού: και στην Ελλάδα από την Πέμπτη, 22 Αυγούστου.
Την ίδια ώρα, τι κάνει ο Γούντι Αλεν; Αυτό που κάνει πάντα: καινούργιες ταινίες. Αυτή τη φορά, ξεκινά τα γυρίσματα στην Ισπανία του 49ου φιλμ του, με τίτλο «Rifkin’s Festival» και ηθοποιούς τους Κριστόφ Βαλτζ, Τζίνα Γκέρσον, Λουί Γκαρέλ, Σερζί Λοπέζ, Ελενα Ανάγια και Γουάλας Σον. Από το Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν, όπου βρέθηκε τον Ιούλιο, ο σκηνοθέτης φρόντισε να ξεκαθαρίσει: «Δεν έχω σκεφτεί ποτέ να αποσυρθώ.
Απ’ όταν ξεκίνησα την καριέρα μου, πάντα προσπαθώ να είμαι συγκεντρωμένος στη δουλειά μου, ό,τι κι αν συμβαίνει με την οικογένειά μου ή με πολιτικές τακτικές. Για παράδειγμα, δεν αναλογίζομαι τα κοινωνικά κινήματα. Το σινεμά μου έχει να κάνει με τις ανθρώπινες σχέσεις, με τους ανθρώπους. Και προσπαθώ στις ταινίες μου να βάζω χιούμορ. Αν επρόκειτο να πεθάνω, αυτό μάλλον θα γινόταν στο γύρισμα κι είναι πολύ πιθανό να συμβεί».
Σ’ ένα απ’ αυτά τα τραγικοκωμικά γυρίσματα της ζωής (ή της βιομηχανίας), που ο Γούντι Αλεν τόσο αγαπά, το δημοφιλές Φεστιβάλ Αμερικανικού Κινηματογράφου της Ντοβίλ μόλις ανακοίνωσε ότι θα ανοίξει φέτος την αυλαία του με το «Μια βροχερή μέρα στη Νέα Υόρκη», στις 6 Σεπτεμβρίου. Αναδεικνύοντας την ταινία ως χαρακτηριστικό εκπρόσωπο της φετινής παραγωγής της Αμερικής, εκεί όπου ο Γούντι Αλεν είναι οριστικά persona non grata.
