Από ηθοποιός σε σκηνοθέτη μεγάλων χολιγουντιανών παραγωγών, ο Τζον Φαβρό έκανε όνομα χρησιμοποιώντας μια από τις πιο εντυπωσιακές νέες τεχνολογίες, αυτή των φωτο-ρεαλιστικών κινούμενων σχεδίων. Με αυτή την τεχνική δημιούργησε τη νέα εκδοχή του «Βιβλίου της ζούγκλας» (2016) και τώρα του «Βασιλιά των λιονταριών», της Ντίσνεϊ.
Και στις δύο ταινίες οι χαρακτήρες-ζώα, φτιαγμένα αποκλειστικά στον υπολογιστή, μοιάζουν με αληθινά με τη διαφορά ότι… έχουν ανθρώπινη λαλιά. «Ολα τα πλάνα της ταινίας, εκτός από ένα, έγιναν στον υπολογιστή», δήλωσε περήφανα στην πρεμιέρα της ταινίας. «Ας δούμε αν μπορείτε να διαπιστώσετε ποιο είναι αυτό το ένα».
Τέτοιες είναι οι στιγμές που συνειδητοποιεί κανείς τα τεράστια άλματα της ψηφιακής τεχνολογίας. Ενώ ο Τζον Φαβρό, σημαιοφόρος, πορεύεται στο μέλλον.
● Το επίπεδο του ρεαλισμού της ταινίας είναι πολύ υψηλό. Παρ’ όλα αυτά, αμφιβάλλατε κατά τη διάρκεια της παραγωγής για την πειστικότητα της ταινίας;
Nα έχετε υπόψη ότι δεν χρησιμοποιούμε κάποια ειδική ψηφιακή τεχνολογία. Τελικά αυτό που έχει σημασία είναι οι συνεργάτες και οι δημιουργικοί μας στόχοι. Φυσικά, αξιοποίησα τις δυνατότητες των συνεργατών μου, ειδικών στα σπέσιαλ εφέ. Πρέπει να ξέρεις τι μπορούν και τι δεν μπορούν να κάνουν καλά. Είναι όπως ένας σεφ αφήνει τα συστατικά να υπαγορεύουν το μενού – διαλέγει τα φρέσκα και μετά αποφασίζει τι θα μαγειρέψει με αυτά.
● Πέρα από την πειστικότητα, η ταινία παρουσιάζει έναν πραγματικά συναρπαστικό κόσμο. Πώς ακριβώς θέσατε την τεχνολογία στην υπηρεσία σας;
Στον κόσμο του animation πρέπει να δημιουργήσεις τα πάντα από το μηδέν. Αρχίσαμε λοιπόν φωτογραφίζοντας φυσικά περιβάλλοντα που μας ενέπνεαν όπως και εικόνες από την παλιά ταινία. Είτε τις κρατήσαμε είτε όχι, πάντα αναφερόμαστε σ’ αυτές. Εχεις επίσης στη διάθεσή σου καταπληκτικούς καλλιτέχνες που ζωγραφίζουν με το photoshop εικόνες που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στα πλάνα της ταινίας, εμπνευσμένοι από το σενάριο. Σιγά-σιγά γεμίζουν οι τοίχοι του εργαστηρίου σου με τις εικόνες που σου αρέσουν πιο πολύ κι αυτές γίνονται η πηγή της έμπνευσής σου. Τότε μπαίνει στο παιχνίδι ο σχεδιαστής του photoshop, διαλέγει μια από τις εικόνες και βάσει αυτής αρχίζει να δημιουργεί ένα τρισδιάστατο περιβάλλον που θυμίζει τους χώρους των παιχνιδιών βίντεο. Σε αυτό το στάδιο επεμβαίνει ο διευθυντής φωτογραφίας και δίνει εντολές για τον φωτισμό, τη θέση της κάμερας, το χτίσιμο της δράσης. Τότε μιλάμε με τους ειδικούς των κινούμενων σχεδίων, οι οποίοι ετοιμάζουν ένα δοκιμαστικό κομμάτι λίγων λεπτών. Συνεχίζουμε την ταινία λίγη-λίγη και στο τέλος χρησιμοποιούμε αυτές τις σεκάνς στο μοντάζ.
● Ηταν ευκολότερη η διαδικασία σε αυτή την ταινία λόγω της πείρας που αποκτήσατε από «Το βιβλίο της ζούγκλας»;
Αυτό που με δυσκόλεψε με αυτήν εδώ την ταινία ήταν η σχέση του κοινού με το πρωτότυπο έργο και την παράσταση στο Μπρόντγουεϊ. Ενιωθα την πίεση να μην απογοητεύσω τους θαυμαστές της πρώτης ταινίας, αλλά ούτε κι εκείνους που την έφτιαξαν, ακόμα και το στούντιο Ντίσνεϊ. Αλλά και όσον αφορά τους ηθοποιούς, ήθελα να βεβαιωθώ πως ο καθένας θα έλαμπε με τη φωνή και το τραγούδι.
● Ποια είναι η σχέση σας με το ζωικό βασίλειο; Αισθάνεστε πως αγαπάτε τα ζώα περισσότερο τώρα;
Νομίζω ότι έχει πια αναπτυχθεί συνείδηση γύρω από τα ζώα και τους βιοτόπους τους. Κατά τη διάρκεια του γυρίσματος, χάσαμε το είδος του Βορείου Λευκού Ρινόκερου. Χτίσαμε ένα μοντέλο του ρινόκερου αυτού και το βάλαμε στην ταινία ώστε να διατηρήσουμε τη μνήμη του αλλά και να υπενθυμίσουμε στον κόσμο ότι δεν πρέπει να θεωρούμε το ζωικό βασίλειο σαν κάτι δεδομένο. Ελπίζω ότι μια ολόκληρη γενιά παιδιών, έχοντας την ευκαιρία να δουν τα ζώα σαν ζωντανά στην ταινία, θα αναπτύξουν μια εκτίμηση που αργότερα μπορεί να εξελιχθεί σε μια αίσθηση ευθύνης γι’ αυτά.
● Πείτε μας για τη συνεργασία σας με τον Σεθ Ρόγκεν (Πούμπα) και την Beyonce (Νάλα)
Γνωρίζω τον Σεθ από τότε που ήταν 18 χρόνων… από τότε μου άρεσε το χιούμορ, αλλά και ο επαγγελματισμός του. Και νά που, πολλά χρόνια μετά, συνεργαζόμαστε πάλι. Τον προσέλαβα όχι μόνο γιατί είναι αστείος, έχει ωραίο γέλιο και φωνή, αλλά και γιατί ήθελα κάποιον που μπορεί να δώσει αυθορμητισμό και αυτοσχεδιασμό στον ρόλο… Με την Beyonce τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Ηρθε προετοιμασμένη και δοκιμασμένη ξέροντας τι και πώς θέλει να κάνει. Είναι ξεκάθαρο πως η επιτυχία της οφείλεται στη σκληρή δουλειά, στον χρόνο προετοιμασίας και σκέψης που επενδύει στο κάθε τι.
● Από την ανεξάρτητη πρώτη ταινία σας, «Swingers», μέχρι το μπλοκμπάστερ «Iron Man» και τώρα στο φημισμένο «Βασιλιά των λιονταριών» ακολουθήσατε μια ανοδική πορεία. Πώς καταφέρατε να κάνετε τόσο μεγάλα άλματα;
Μου αρέσουν οι αφηγήσεις αλλά και οι νέες τεχνικές γιατί μου δίνουν ιδέες για διάφορα πράγματα που θέλω να δοκιμάσω. Θέλω να περνάω καλά στη δουλειά μου και όταν κάνω πράγματα που μ’ αρέσουν, έχω πολλή ενέργεια και δουλεύω σκληρά. Το πιο δύσκολο κομμάτι είναι η επιλογή του πρότζεκτ στο οποίο θα αφιερωθείς δουλεύοντας ακούραστα για τα επόμενα δύο-τρία χρόνια. Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο για μένα από τη δουλειά μου. Ακόμα κι όταν κάνω διάλειμμα, θέλω να σκέφτομαι την επόμενη ιστορία.
