Ευτυχισμένος Λάζαρος ★★½☆☆☆
(Lazzaro Felice, Ιταλία, Ελβετία, Γαλλία, Γερμανία, 2018, 127’)
• σκηνοθεσία: Αλίτσε Ρορβάκερ
• ηθοποιοί: Αντριάνο Ταρντιόλο, Αλμπα Ρορβάκερ, Σερζί Λοπέζ
Η σκηνοθέτις των πολυβραβευμένων «Θαυμάτων» του 2014, που γι’ αυτή την ταινία της τιμήθηκε με το Βραβείο Σεναρίου στις Κάνες, στήνει μια φιλόδοξη παραβολή, φέρνοντας κοντά, αν το φανταστεί κανείς, το σινεμά των Ταβιάνι, του Βισκόντι και… του Κουστουρίτσα, σ’ ένα φιλμ μαγευτικό, παρότι χάνει τη γοητεία και τη συνέπειά του στο δεύτερο μέρος και το φινάλε του.
Σε μια εποχή που μοιάζει άχρονη, μια μικρή αγροτική κοινότητα δουλοπάροικων καλλιεργεί τα κτήματα μιας παρηκμασμένης μαρκησίας στην ιταλική ύπαιθρο. Ανάμεσά τους ο Λάζαρο έχει την καλοσύνη, την προθυμία και την αισιοδοξία που κάνει όλους να τον θεωρούν απλώς αλαφροΐσκιωτο. Αυτή είναι η αρχή τής καθαρά χωρισμένης σε δύο μέρη ταινίας: όσο λιγότερα γνωρίζει κανείς για την πλοκή της, τόσο περισσότερες ωραίες εκπλήξεις τον περιμένουν.
Αξιοποιώντας στο μέγιστο την παραμυθένια φωτογραφία της Ελέν Λουβάρ, η Ρορβάκερ στήνει μια ιστορία που αγκαλιάζει τους λαϊκούς μύθους, εκείνους που με σχηματικούς, εμβληματικούς ήρωες μιλούν για τα βαθιά κοινωνικά προβλήματα του σήμερα.
Οπως ο Λάζαρος της ταινίας έχει την ανιδιοτέλεια και την αθωότητα που ξαναγεννιούνται στον κόσμο όσες φορές κι αν πεθάνουν, έτσι ελπίζει και η Ρορβάκερ ότι θα ξαναγεννηθούν η ομορφιά και η αθωότητα κρυμμένες κάτω από στρώματα εκμετάλλευσης και διαφθοράς που χαρακτηρίζουν την εξουσία, είτε πρόκειται για τα φέουδα του «τότε», είτε για τις τράπεζες του «τώρα».
Η δική της, εστέτ και ποιητική, προσέγγιση της ταυτότητας και των δεινών της εργατικής/αγροτικής τάξης περνά μέσα από την καρδιά της Ιταλίας, από το παρελθόν στο παρόν της, από την αγροτική ύπαιθρο στην πόλη, από την ίδια την ιστορία του σινεμά της. Κι όσο το φιλμ χάνει τη μυσταγωγική δύναμή του στο δεύτερο, πιο ρεαλιστικό μέρος του και στο απλοϊκό, σαν βιαστικό, φινάλε του, τόσο οι μαγικές στιγμές του πρώτου και η λυρική γοητεία του γίνονται αυτόματα κομμάτι της μνήμης.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΠΑΤΗΣΙΩΝ, ΑΤΛΑΝΤΙΣ, ΔΙΑΝΑ, ΙΝΤΕΑΛ, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ, ΝΙΡΒΑΝΑ CINEMAX
Mektoub, αγάπη μου ★★½☆☆☆
(Mektoub, My Love: Canto Uno, Γαλλία, Ιταλία, 2017, 181’)
- σκηνοθεσία: Αμπντελατίφ Κεσίς
- ηθοποιοί: Σαΐν Μπουμεντίν, Οφελί Μπο, Σαλίμ Κεσιούς
Καλοκαίρι του 1994 ο τυνησιακής καταγωγής, 20χρονος Αμίν επιστρέφει από το Παρίσι, όπου έχει περάσει έναν χρόνο, στη γενέτειρά του, την παραλιακή Σετ της νότιας Γαλλίας. Εκεί θα συναντήσει συγγενείς, φίλους, συναρπαστικές ερωτικές προοπτικές, ματιές στο μέλλον, αρκεί να το ορίζει το «Mektoub», το πεπρωμένο του.
Αν ο Αμπντελατίφ Κεσίς, του «Η ζωή της Αντέλ» και του «Κους Κους με φρέσκο ψάρι», δεν είναι ένας ταυτόχρονα αισθαντικός και αλαζόνας σκηνοθέτης, τότε δεν είναι κανείς. Σε αυτό το φιλμ, πανέμορφο και γεμάτο καλοκαιρινή ζεστασιά, ο Κεσίς ξεκινά με το απόσπασμα από το Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, «Ο Θεός είναι το Φως του Κόσμου», και χαρακτηρίζει την, ήδη τρίωρη, ταινία του ως πρώτο μέρος μιας τριλογίας.
Διασκευάζοντας ελεύθερα το «La Blessure, La Vraie», του συγγραφέα τού «Ανάμεσα στους τοίχους», Φρανσουά Μπεγκοντό, χτίζει μια ιμπρεσιονιστική ταινία γεμάτη ομορφιά της σάρκας (ο τρόπος που κοιτάζει το γυναικείο κορμί είναι, όπως πάντα, στο μεταίχμιο του θαυμασμού και της ηδονοβλεπτικής εκμετάλλευσης), νιότη και καλοκαίρι, με αμυδρές υπόνοιες της σύγκρουσης της ανεμελιάς και της ενοχής, αλλά τόσο ανοικονόμητα που στην τρίωρη διάρκειά της προλαβαίνεις να πας ο ίδιος διακοπές και να γυρίσεις.
Ελεύθερο θέμα ★★½☆☆☆
(Ελλάδα, Γαλλία, 2018, 149’)
- σκηνοθεσία: Στέλλα Θεοδωράκη
- ηθοποιοί: Θεοδώρα Τζήμου, Δημήτρης Κίτσος, Αντώνης Καρυστινός
Μια προοδευτική καθηγήτρια στη Σχολή Καλών Τεχνών αναθέτει στους σπουδαστές της μια εργασία με «ελεύθερο θέμα»: ο καθένας πρέπει να επιλέξει το ζήτημα που τον ενδιαφέρει περισσότερο και να το αναπτύξει σ’ ένα έργο. Η διαδικασία σκέψης και δημιουργίας και, μαζί, η προσωπική ζωή των σπουδαστών και της καθηγήτριας υφαίνουν τον πολύπλοκο και γοητευτικό ιστό της νέας ταινίας της Θεοδωράκη μετά τα «Ricordi mi» και «Ημερολόγια αμνησίας».
Αν η Στέλλα Θεοδωράκη είναι η διανοούμενη του ελληνικού σινεμά, με όλη τη χάρη και τη γοητεία που αυτό ορίζει, αυτή η ταινία είναι η πιο προσωπική και πιο φιλόδοξή της. Ενα εικαστικό, κινηματογραφικό και αφηγηματικό ψηφιδωτό που συνθέτει μια γλαφυρή εικόνα τού σήμερα και της σκέψης για την τέχνη και μαζί απόλυτα δεμένο με την ανθρώπινη εμπειρία, τη σάρκα και τον ερωτισμό της.
Δοκιμιακό, φιλοσοφικό σχεδόν, κερδίζει ενέργεια από την πλοκή και τη σπονδυλωτή δομή της κι από την πάντα σαρωτική παρουσία της Θεοδώρας Τζήμου ή του ανερχόμενου, μαγνητικού Δημήτρη Κίτσου και την αίσθηση νεότητας που αποδίδει οποιαδήποτε φοιτητική τάξη.
Αν το «Ελεύθερο θέμα» είναι ένα παραπάνω βήμα στη δουλειά της Θεοδωράκη, άλλο τόσο επεκτείνεται και σε πλεονάζοντα στοιχεία που διανύουν κύκλους μέσα στη μεγάλη διάρκεια της ταινίας, υπεραναλύοντας τον πυρήνα της.
Η ταινία ωστόσο, υποψήφια για 9 βραβεία Ιρις της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, δεν παύει να είναι μια δημιουργική, πλούσια και καλλιεργημένη διατύπωση του τι σημαίνει η ελευθερία επιλογής στη ζωή και την τέχνη κι ο εφιάλτης που αποτελεί η προσμονή τους και η ευθύνη τους, τοποθετημένη μέσα στο γοητευτικό και ιδιαίτερο κινηματογραφικό σύμπαν της Θεοδωράκη.
Στιγμιαία οικογένεια ★★½☆☆☆
(Instant Family, ΗΠΑ, 2018, 118’)
- σκηνοθεσία: Σον Αντερς
- ηθοποιοί: Μαρκ Γουόλμπεργκ, Ρόουζ Μπερν, Ιζαμπέλα Μονέρ
Ο Πιτ και η Ελι διερευνούν την πιθανότητα να υιοθετήσουν ένα παιδί. Οταν γνωρίσουν τη 15χρονη Λίζι, τραβηκτική και ατίθαση στην καρδιά της εφηβείας της, θ’ αποφασίσουν να δοκιμάσουν να γίνουν οικογένεια μαζί μ’ εκείνη και τα δύο μικρότερα αδέλφια της.
Παρά τις κλισέ προθέσεις της (από τον σεναριογράφο και σκηνοθέτη τού «Γύρισε ο μπαμπάς»), παρά το προκαθορισμένο φινάλε της που… λιγώνει, η ταινία, χάρη στη γεμάτη ενέργεια σκηνοθεσία της, στο χιούμορ της, σε δύο θαυμάσιους πρωταγωνιστές (συν τα παιδιά, συν τις κοινωνικούς λειτουργούς Οκτέιβια Σπένσερ και Τιγκ Νοτάρο, συν ένα απρόσμενο πέρασμα της Τζόαν Κιούζακ) και στο εξ ορισμού συγκινητικό θέμα της, κερδίζει, έστω… στιγμιαία, την καρδιά του θεατή.
Η τρύπα ★★½☆☆☆
(Hole in the Ground, Ιρλανδία, 2019, 90’)
- σκηνοθεσία: Λι Κρόνιν
- ηθοποιοί: Σόνα Κέρσλεϊκ, Τζέιμς Κουιν Μάρκι
Η νεαρή Σάρα θα μετακομίσει, με τον μικρό γιο της Κρις, σ’ ένα απομονωμένο σπίτι στην άκρη μιας μικρής πόλης, δίπλα στο πυκνό δάσος: αναζητούν μια καινούργια αρχή μετά από μια βίαιη εμπειρία.
Ο Κρις θα χαθεί για λίγο στο δάσος, η Σάρα θα τον αναζητήσει και θ’ ανακαλύψει στην καρδιά του μια τεράστια, σαν κρατήρα, τρύπα. Ο Κρις θα επιστρέψει γρήγορα, αλλά η Σάρα θ’ αρχίσει να υποψιάζεται ότι αυτός δεν είναι στ’ αλήθεια ο γιος της. Η ιρλανδική ταινία τρόμου, ντεμπούτο του Λι Κρόνιν, χαιρετίστηκε στο Φεστιβάλ του Σάντανς ως το νέο «Heredidary». Κι όντως, όπως εκείνη η ταινία, ξεκινά καθηλωτικά, με άφθονες, ανατριχιαστικές δόσεις υπόγειας αίσθησης τρόμου, για να ξετυλιχθεί σ’ ένα απλοϊκό, ξεφούσκωτο φινάλε με μισοδιατυπωμένες κοινωνικές προεκτάσεις.
Ντάμπο
(Dumbo, ΗΠΑ, 2019, 112’)
- σκηνοθεσία: Τιμ Μπέρτον
- ηθοποιοί: Κόλιν Φάρελ, Μάικλ Κίτον, Ντάνι ΝτεΒίτο, Εβα Γκριν
Ο Ντάμπο είναι ένα μικρό ελεφαντάκι με πολύ μεγάλα αυτιά. Παρότι όλοι γύρω του, στο τσίρκο όπου ζει, τον κοροϊδεύουν, ο Ντάμπο μ’ αυτά μπορεί να πετάξει. Οταν στερήσουν από τον Ντάμπο τη μαμά του, θ’ αναλάβει τη φροντίδα του ο Χολτ και τα παιδιά του: αλλά το ατού του Ντάμπο τον καθιστά εύκολη λεία σε φιλόδοξους και φιλοχρήματους ανθρώπους του θεάματος.
Η κλασική ιστορία της Disney, μια παραβολή πάνω στη διαφορετικότητα, παίρνει ζωή σ’ αυτή τη live action, φαντασμαγορική διασκευή του στην οθόνη, με την υπογραφή του πάντα δημιουργικού και σκοτεινού παραμυθά Τιμ Μπέρτον.
Επιστροφή στην κορυφή ★★½☆☆☆
(Ελλάδα, 2018, 95’)
- σκηνοθεσία: Στρατής Χατζηελενούδας
Ο 33χρονος Λεωνίδας αγαπάει την πανκ, τα τατουάζ και τις προκλήσεις. Κι έχει να ανταποκριθεί σ’ αρκετές τέτοιες, μια και, παρότι παραπληγικός, είναι αποφασισμένος ν’ ανέβει με την αναπηρική καρέκλα του και τους φίλους του στην ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου. Το ντοκιμαντέρ, που απέσπασε το Βραβείο Κοινού στο περσινό ΦΝΘ, ξεπερνά κάθε στοιχείο συμβατικότητας μόνο και μόνο χάρη στον συναρπαστικό ήρωά του, τα τεράστια πλάνα της αναμέτρησής του με τη φύση και της πάντα συγκινητικής αποτύπωσης της απεριόριστης ανθρώπινης δύναμης.
