«Εστιάζω στα θετικά και αισιόδοξα»

ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ

Ινδαλμα του αμερικάνικου κινηματογράφου των τελευταίων τριών δεκαετιών, η Τζούλια Ρόμπερτς έχει χαράξει το αποτύπωμά της με αξέχαστους ρόλους σαν αυτούς στις ταινίες «Pretty Woman» (1990), «Εριν Μπρόκοβιτς» (2001), «Εξ επαφής» (2004). Τη θυμόμαστε πάντα για την πολύ ελκυστική και γλυκιά παρουσία της, που μάλλον επικάλυπτε το υποκριτικό της ταλέντο κι ας βραβεύτηκε με Οσκαρ το 2001 ερμηνεύοντας την Εριν Μπρόκοβιτς.

Ωστόσο από το 2013, με την ταινία «Αύγουστος», παρατηρήσαμε μια σαφή αλλαγή κατεύθυνσης στη σταδιοδρομία της, όπου η ωριμότητα άρχισε να βαραίνει πιο πολύ. Ξαφνικά θα έλεγε κανείς, η Ρόμπερτς εμφανίστηκε στην οθόνη σαν μια ώριμη γυναίκα – και όχι σαν το εν δυνάμει αντικείμενο του πόθου των ανδρών του πλανήτη. Ετσι στην ταινία αυτή παίζει μια κόρη μέσης ηλικίας που βασανίζεται με τις οικογενειακές της σχέσεις.

Παρομοίως παίζει τη μητέρα ενός παιδιού με ειδικές ανάγκες στο «Θαύμα» (2017) ενώ στην τελευταία της παραγωγή, «Η επιστροφή του Μπεν», συμπάσχουμε με τα δεινά μιας άλλης μητέρας που αγωνίζεται να σώσει τον έφηβο τοξικομανή γιο της. Παράλληλα, στην υψηλών προδιαγραφών τηλεοπτική σειρά «Homecoming», την παρακολουθούμε στον πρωταγωνιστικό ρόλο μιας κοινωνικού λειτουργού που βοηθάει στρατιώτες στην αποκατάστασή τους.

• Ως μητέρα τριών παιδιών, πώς αισθανόσασταν τον ρόλο στην «Επιστροφή του Μπεν»;

Το πιο σημαντικό πράγμα για μένα στον ρόλο αυτό ήταν η υπενθύμιση ότι δεν πρέπει να κρίνουμε μια κατάσταση που λίγοι από μας ξέρουν και είναι σε θέση να ξεχωρίζουν το σωστό και το λάθος, τη δύναμη και την αδυναμία.

• Συνειδητοποιήσατε από την αρχή τις δυσκολίες ενός τέτοιου ρόλου;

Ναι, μάλιστα η δυσκολία ήταν ο λόγος που διάλεξα τον ρόλο. Ετσι κι αλλιώς μ’ αρέσει η περιπέτεια του να μην έχουμε συναίσθηση της δυσκολίας μέχρι που θα βρεθούμε σε γύρισμα μες στη νύχτα, σε ψύχος πολλών βαθμών υπό το μηδέν, να αναρωτιόμαστε αν θα επιζήσουμε… Τελικά όμως, αυτό που είχε τη μεγαλύτερη αξία για μένα ήταν η σχέση μου με τα παιδιά, τον Λούκας Χέτζες και την Κάθριν Νιούτον, γι’ αυτό και τους κάλεσα στο σπίτι μου πριν από το γύρισμα. Τους λατρεύω και τους δύο, δεν θα μπορούσα να φανταστώ άλλους ηθοποιούς στον ρόλο του γιου και της κόρης μου στην ταινία.

• Σκέφτεστε ποτέ τους κινδύνους που μπορεί να απειλήσουν κάποτε τα δικά σας παιδιά;

Οχι. Αν ανησυχούσα για όλους τους πιθανούς εφιάλτες των γονιών, τότε θα κλειδωνόμουν στο σπίτι και δεν θα έβγαινα ποτέ. Πρέπει λοιπόν να εστιάζουμε την προσοχή μας στα θετικά και αισιόδοξα πράγματα στον κόσμο.

• Η ταινία προσωποποιεί το πρόβλημα των ναρκωτικών, ειδικά οπιοειδών, στις ΗΠΑ, που έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις τα τελευταία χρόνια. Μιλήσατε σε μητέρες που έχουν αντιμετωπίσει το πρόβλημα;

Οχι, δεν ήθελα να ανασκαλεύσω τον πόνο καμιάς μητέρας για χάρη του ρόλου μου. Ζούμε σ’ έναν κόσμο όπου πληροφορίες τέτοιου είδους υπάρχουν πολλές στο διαδίκτυο. Δεν είχα λοιπόν έλλειψη πηγών για τη έρευνά μου. Εμεινα κατάπληκτη με το γεγονός ότι υπάρχουν τόσο πολλοί οργανισμοί που είναι αποκλειστικά αφοσιωμένοι στις ανάγκες των γονιών αυτών.

• Στην ταινία, η μάνα είναι αποφασισμένη να κάτι ό,τι χρειάζεται για να σωθεί ο γιος της. Πώς βιώσατε εσείς την ενσάρκωση αυτού του χαρακτήρα;

Σαν μια μεγάλη ευκαιρία. Ταυτόχρονα ήταν ενδιαφέρον το γεγονός ότι η ηρωίδα μου έπραττε σωστά και λάθος συνάμα. Το να παίξω κάποια που βρίσκεται σε μια συνεχή κατάσταση αγωνίας και κρίσης ήταν μοναδική εμπειρία.

• Πιστεύετε ότι οι μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες έχουν παίξει ρόλο στην κρίση των οπιοειδών;

Ναι οπωσδήποτε οι μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες είναι εν μέρει υπεύθυνες. Βρισκόμαστε στο κρίσιμο σημείο όπου απαιτούνται ριζικές αλλαγές.

• Υπάρχει ελπίδα να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα σύντομα, νομίζετε;

Πιστεύω πως πάντα υπάρχουν λύσεις. Μάλιστα καθώς πολλές οικογένειες χάνουν αγαπημένους τους, η αποφασιστικότητα αυξάνεται – και αυτό δεν μπορεί να μη φέρει αποτέλεσμα. Δε γίνεται να μοιράζονται τις τραγωδίες τους κι εμείς, από την άλλη, να μη μαθαίνουμε και να μην βρούμε τελικά τον τρόπο να υπερνικήσουμε το πρόβλημα. Φυσικά όλο αυτό δε θα γινόταν χωρίς το διαδίκτυο που μας προσφέρει τη δυνατότητα επαφής με τους ανθρώπους που το έχουν ζήσει το πρόβλημα.

• Από τότε που εργάζεστε στη σειρά «Ηοmecoming», έχετε παρατηρήσει κάποια αλλαγή στο πώς βλέπετε το μέσο της τηλεόρασης;

Είναι αλήθεια ότι τα τελευταία πέντε-εφτά χρόνια η τηλεόραση έχει αναπτυχθεί πάρα πολύ. Δεν ξέρω πια τι είναι τηλεόραση. Υπάρχουν τόσα κανάλια, πλατφόρμες και περιεχόμενα που δεν ξέρω τι να πρωτοδώ.

• Ποια θα λέγατε ότι είναι τα τρία πιο σημαντικά συμβάντα στην προσωπική σας ζωή;

Η γέννησή μου, ο γάμος μου και η γέννηση των παιδιών μου.

• Στην επαγγελματική σας ζωή;

Η συνάντησή μου με τους σκηνοθέτες Γκάρι Μάρσαλ, Στίβεν Σόντερμπεργκ και τον Μάικ Νίκολς.

• Πώς σας φάνηκε η πρόσφατη παράσταση του «Pretty woman» στο Μπρόντγουεϊ;

Ηταν πολύ καλή δουλειά και όλοι θαυμάσιοι στην παράσταση. Στο τέλος, τα μάγουλά μου πονούσαν από τα πολλά χαμόγελα. Αλλά ήταν πραγματικά παράξενο να ακούς ηθοποιούς στο Μπρόντγουεϊ να εκφέρουν λόγια που κάποτε αυτοσχεδιάσαμε μόνο για να γεμίσουμε κάποια κενά σε μια σκηνή. Και αυτοσχεδιάσαμε πολύ στην ταινία εκείνη. Δοκιμάζαμε διαφορετικά λόγια και αστεία για να κάνουμε τον Γκάρι Μάρσαλ να γελάσει. Ηταν περίεργο να τα ακούς πάλι στο θέατρο. Μ’ έκανε να πεθυμήσω πολύ τον Γκάρι…