Η πρώτη ταινία της 35χρονης Εμιλι Μπλαντ στο Χόλιγουντ, «Ο διάβολος φοράει Prada» (2006), έθεσε ψηλά τον πήχη για μια καριέρα όπου χάρισμα και ικανότητα συναντιούνται.
Δροσερή, όμορφη σαν τις βασιλοπούλες από τα παραμύθια αλλά και δυναμική και αποφασισμένη να πετύχει, η Βρετανή ηθοποιός συνέχισε να συναρπάζει σε διάφορους ρόλους –τραγικούς, κωμικούς ή δράσης– ως νεαρή «Βασίλισσα Βικτωρία: τα χρόνια της νιότης» (2009), ως πράκτορας κατά των ναρκωτικών («Sicario: ο εκτελεστής», 2015) ή, στον τελευταίο της, ως χαριτωμένη και θαυματουργή Μαίρη Πόπινς, στο τωρινό ριμέικ της κλασικής ταινίας του 1964 με την Τζούλι Αντριους, που από τις 20 Δεκεμβρίου βγαίνει στις ελληνικές αίθουσες με τίτλο «Η Μαίρη Πόπινς επιστρέφει», έχοντας δίπλα της τη Μέριλ Στριπ και τον Κόλιν Φερθ. Πρόκειται για το δεύτερο μιούζικαλ της Εμιλι Μπλαντ με τον σκηνοθέτη Ρομπ Μάρσαλ μετά «Τα μυστικά του δάσους» (2014).
• Το παραμύθι της Μαίρη Πόπινς μάς πηγαίνει πίσω στην παιδική ηλικία. Υπήρξε κάποιο πρόσωπο που ήταν για σας μαγικό όταν ήσασταν μικρή, όπως είναι η Μαίρη Πόπινς για τα αδέλφια Μπανκς;
Η μητέρα της μητέρας μου, η Νάνα όπως τη φωνάζαμε, ήταν σαν τη Μαίρη Πόπινς για μένα και τα τρία αδέλφια μου, μαγική και εκκεντρική, παράξενη αλλά και αστεία και ζεστή. Με λιγοστά πράγματα στο ψυγείο της, μπορούσε να στήσει ολόκληρο τραπέζι. Είχε καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία η γιαγιά μου, έπλαθε ιστορίες και μας αγαπούσε ασταμάτητα.
• Για τον χαρακτήρα της Μαίρη Πόπινς είχατε πολλές αναφορές από την πρώτη ταινία;
Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι ήταν μία από τις πρώτες ταινίες που είδα, όταν ήμουν περίπου 6 χρόνων. Πριν παίξω τον ρόλο όμως αποφάσισα να μην την ξαναδώ αλλά να βασιστώ μόνο στη μνήμη μου.
Ηθελα να δημιουργήσω τη δική μου Μαίρη Πόπινς και όχι απλά να μιμηθώ την Τζούλι Αντριους στην ωραία της ερμηνεία τότε, μια ερμηνεία που πρέπει να διατηρείται και να τιμάται όπως είναι και όχι σε κακέκτυπό της. Ηξερα όμως ότι για να δεχτώ τον ρόλο θα έπρεπε να βρω τον καινούργιο χώρο όπου θα εξελισσόταν ένα άλλο κεφάλαιο της ιστορίας σε μια άλλη εποχή, οικονομικής ύφεσης. Και ήθελα να τολμήσω πολλά. Θυμόμουν την αυστηρότητα της Μαίρη Πόπινς, πώς έφερνε τάξη στο χάος και μας έκανε να νιώθουμε ασφάλεια και προστασία, αλλά και θλίψη όταν φεύγει στο τέλος.
Στο βιβλίο η ηρωίδα είναι παράξενη, αινιγματική, εκκεντρική, αγενής, αστεία και ματαιόδοξη, με πολύ στυλ. Πώς παίζεις κάποιον που ελέγχει τα πάντα γύρω του, όμως προσποιείται το αντίθετο; Που είναι ταυτόχρονα προσγειωμένη και φευγάτη, με μαγικές δυνάμεις αλλά και πρακτική; Που δεν φανερώνει ποτέ τον εσωτερικό της κόσμο; Αυτή η αντιφατική της φύση μού κέντρισε το ενδιαφέρον, αλλά και κάτι που μάλλον δεν υπάρχει στο βιβλίο… το να αποκαλύψω τις απόκρυφες ανθρώπινες αμυχές, τις κρυφές τρυφερές στιγμές της, αλλά με τρόπο λεπτό και φευγαλέο.
• Τι πιστεύετε ότι μπορεί να δώσει η ταινία στο σημερινό κοινό;
Μια φυγή, ένα θέαμα και την ελπιδοφόρα χαρά σαν όλα τα μιούζικαλ. Οχι πολύ παλιά, βλέπαμε το μιούζικαλ σαν ένα νοσταλγικό είδος που δεν έχει θέση στον σύγχρονο κινηματογράφο. Αλλά όταν ο Ρομπ Μάρσαλ έκανε το 2002 το «Σικάγο», η επιτυχία του μάς έδειξε ότι το κοινό έχει ακόμα ανάγκη να ξεφεύγει σε έναν κόσμο φανταστικό με τραγούδια και μια αίσθηση γλυκιάς νοσταλγίας. Πολλοί νιώθουμε ανασφάλεια στις μέρες μας και δεν πρέπει να υποτιμάμε την ελπίδα και τη χαρά.
• Ποια είναι η σχέση σας με το τραγούδι;
Ανακάλυψα ότι μπορώ να τραγουδώ στο γύρισμα της ταινίας «Τα μυστικά του δάσους». Πάντα ντρεπόμουν να τραγουδώ δημοσίως, προτιμούσα στο αυτοκίνητο, στο ντους ή μόνη στο σπίτι. Ακόμα και για καραόκε, πρέπει να πιω πολλή τεκίλα πρώτα (γέλια). Με «Τα μυστικά του δάσους» όμως, ξεπέρασα το τρακ και όταν ξεκινήσαμε τη «Μαίρη Πόπινς» όχι μόνο είχα την ευκαιρία να δουλέψω με τον σπουδαίο Ρομπ Μάρσαλ πάλι –που με ενθαρρύνει πολύ– αλλά και ένιωθα ασφαλής μαζί του. Εξάλλου τα τραγούδια δεν είναι τα πρωτότυπα, αλλά ειδικά σχεδιασμένα για τη φωνή μου.
• Δεν ξαναβρεθήκατε μόνο με τον Ρομπ Μάρσαλ αλλά και με τη Μέριλ Στριπ. Πώς σας φάνηκε η συνεργασία σας αυτή τη φορά;
Σε όλες τις ταινίες που έχω κάνει με τη Μέριλ, ο χαρακτήρας της ανταγωνίζεται τον δικό μου. Θα ήταν ωραία να παίζαμε τις φίλες κάποτε! (γέλια). Στην πραγματικότητα όμως τρελαίνομαι να είμαι κοντά της, να αναπνέω τον ίδιο αέρα μ’ αυτήν. Είναι υπέροχο να δουλεύεις μαζί της, πάντα απροσδόκητη, γεμάτη εκπλήξεις.
• Τι σας προκαλεί φόβο;
Ο χαμός ανθρώπων που αγαπώ.
• Τώρα που γίνατε μητέρα, ποιες είναι οι βασικές αξίες που ελπίζετε να μεταδώσετε στις κόρες σας;
Για μένα η παιδεία δεν έχει να κάνει με την ακαδημαϊκή αρτιότητα αλλά με το να βοηθούμε τα παιδιά μας να γίνονται σκεπτόμενοι και επινοητικοί άνθρωποι. Ετσι κι αλλιώς τα παιδιά είναι προικισμένα με μεγάλη φαντασία και καλά θα κάνουμε να μην την καταστρέφουμε. Η εποχή μας ζητά, πάνω απ’ όλα, μεγάλες ιδέες.
