Το «Κορίτσι» του 26χρονου Φλαμανδού Λουκάς Ντοντ είναι, δίκαια, μια από τις σπουδαιότερες αποκαλύψεις της χρονιάς. Σκηνοθετικό ντεμπούτο, τιμήθηκε με τη Χρυσή Κάμερα στις Κάνες, ενώ ο 16χρονος πρωταγωνιστής, Βίκτορ Πόλστερ, πήρε το βραβείο ερμηνείας στο τμήμα Ενα Κάποιο Βλέμμα του φεστιβάλ. Η ταινία κάνει τον γύρο του κόσμου προκαλώντας συζήτηση και συγκίνηση, αποτέλεσε την ταινία λήξης του 59ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης κι αυτές τις μέρες προβάλλεται στις ελληνικές αίθουσες (από τη Seven Films). Σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής μάς μίλησαν αποκλειστικά.
Αυτή είναι η ιστορία της Λαρά, ενός 16χρονου κοριτσιού που γεννήθηκε σε σώμα αγοριού. Με την υποστήριξη και τη στοργή του πατέρα της, δεν θέλει απλώς να κάνει εγχείρηση επαναπροσδιορισμού φύλου, θέλει επιπλέον να γίνει μπαλαρίνα. Ταυτόχρονα, είναι μια έφηβη, γεμάτη ορμή κι ανυπομονησία να κάνει πραγματικότητα τα όνειρά της αμέσως.
Για το σενάριό του, ο Λουκάς Ντοντ εμπνεύστηκε από μια αληθινή ιστορία που διάβασε στην εφημερίδα το 2009. Γνώρισε την πραγματική του ηρωίδα τρία χρόνια αργότερα, έγιναν φίλοι κι εκείνη τον συμβούλευσε, τον καθοδήγησε και, μάλιστα, τον συνόδευσε και στην πρεμιέρα της ταινίας στο Φεστιβάλ Κανών. «Βλέπω ανθρώπους να μιλούν για την ταινία, στις κριτικές τους, ή θεατές στα social media», λέει με χαμόγελο ο Ντοντ, «και νομίζω ότι στην ουσία χαίρονται επειδή είδαν κάτι που λαχταρούσαν να δουν: είναι σημαντικό αυτή τη χρονική περίοδο να δίνουμε φωνή σε ανθρώπους που για καιρό δεν μιλούσαν ή δεν ακούγονταν».
Στην ιστορία της Λαρά, ο Ντοντ προσπαθεί να απευθυνθεί στο ευρύ κοινό: «Είναι τόσο συνηθισμένο για τον καθένα μας να έχει μια σύνθετη σχέση με τον αντικατοπτρισμό του στον καθρέφτη, με το σώμα του. Πολλοί άνθρωποι συνδέουν το φύλο με τη σεξουαλικότητα, όπως συνδέουν το σώμα με το φύλο, γιατί είναι εύκολο – πρέπει να μιλήσουμε περισσότερο γι’ αυτό, ώστε να καταλάβει ο κόσμος ότι πρόκειται για διαφορετικά πράγματα».
Γι’ αυτό και ο Ντοντ στηρίχτηκε σε συγκρούσεις και συναισθήματα οικεία: «Μ’ ενδιαφέρουν ήρωες που αμφισβητούν την κλασική αντίληψη του τι σημαίνει να είσαι άντρας ή γυναίκα. Στη δική μας εποχή αυτοί οι ορισμοί έχουν γίνει πιο ρευστοί. Ως παιδί ένιωθα ότι ήμουν αγόρι αλλά περισσότερο θηλυκό παρά αρσενικό κι αυτό, μεγαλώνοντας, με μπέρδευε πολύ. Είχα γύρω μου πολλά παραδείγματα που ταίριαζαν στη νόρμα. Οπότε για μένα είναι πολύ σημαντικό να δείχνω ήρωες που αυτό το αψηφούν».
Η επιλογή της επιθυμίας της Λαρά να γίνει μπαλαρίνα δεν είναι τυχαία, είναι, αντίθετα, συμβολική: «Ηθελα να δείξω την επίδραση του χορού στο σώμα», εξηγεί ο σκηνοθέτης. «Κι επειδή η Λαρά θέλει να γίνει μπαλαρίνα, αναγκάζεται να χορέψει με πουέντ, το οποίο ήταν σπουδαίο σύμβολο γι’ αυτή την προσπάθεια, του να πιέζεις τον εαυτό σου να χωρέσει μέσα σ’ ένα σχήμα. Οταν έγραφα στο σενάριο τις σκηνές του χορού, εμπνεόμουν από την ιστορία του Ικαρου, κάποιου που θέλει να πετάξει όλο και πιο ψηλά, ώς τον ήλιο, και καίγεται. Στις σκηνές του χορού ήθελα να νιώθω την ένταση του κορμιού, στο όριο της αυτοκαταστροφής».
Ο Ντοντ είχε την τύχη ν’ ανακαλύψει στο κάστινγκ τον 16χρονο χορευτή Βίκτορ Πόλστερ, που ενσαρκώνει τη Λαρά με απρόσμενη φυσικότητα κι εσωτερική δύναμη. «Οι σκηνές του χορού ήταν και σύνθετες και απαιτητικές, αλλά δεν ήταν αυτές οι πιο δύσκολες», λέει ο Πόλστερ. «Ο χορός ήταν κάτι που γνώριζα ήδη, σε αντίθεση με το παιχνίδι της υποκριτικής. Προετοιμάστηκα και για τα δυο, αλλά για την ηθοποιία ένιωσα μεγαλύτερη πρόκληση, χρησιμοποίησα τον τρόπο προετοιμασίας μου για τον χορό, για να γίνω η Λαρά. Ο Λουκάς μού άφησε μεγάλη ελευθερία για το πώς να προσεγγίσω τη Λαρά ως προς το φύλο της. Αν δεν το είχε κάνει, δεν θα μπορούσα να παίξω με φυσικότητα. Επαιξα ως ένα έφηβο άτομο, όχι ως ένα διεμφυλικό κορίτσι».
Μάλιστα, συνηθισμένος στην πειθαρχία και την πίεση του χορού, ο Βίκτορ Πόλστερ ήταν έτοιμος να ωθήσει τον εαυτό του όλο και πιο μακριά, όλο και πιο δύσκολα στην ερμηνεία του: ήταν ο Ντοντ που χρειαζόταν να τον σταματά, να του λέει «ως εδώ θα πάμε και θα σταματήσουμε». Οταν κατέληξε και στον ηθοποιό Αριε Φορτχάλτερ για τον ρόλο του τρυφερού, γεμάτου κατανόηση πατέρα, ο Ντοντ για να δει τη μεταξύ τους χημεία, τους κάλεσε σπίτι του και τους έβαλε να μαγειρέψουν μαζί ένα δείπνο. Καμία άσκηση, μόνο μαγειρική.
Οδεύοντας προς τα 17, ο Βίκτορ Πόλστερ σχεδιάζει προσεκτικά το μέλλον του: «Στην υποκριτική, προσπαθείς να ενσαρκώσεις έναν ήρωα, είναι πιο δύσκολο να εκφράσεις τον εαυτό σου, γιατί το όχημά σου είναι κάποιος άλλος. Απλώς βρίσκω ευκολότερο να εκφράζομαι μέσα από τον χορό, θεωρώ ότι η ηθοποιία είναι λιγότερο παρεμβατική σωματικά, αλλά λιγότερο εκφραστική. Μου άρεσε το σινεμά, δεν θέλω ν’ αφήσω τον χορό. Θα ήθελα να κάνω και τα δύο στο μάξιμουμ».
«Νομίζω ότι ο τίτλος της ταινίας εξηγεί τα πάντα πολύ καλά», καταλήγει ο Λουκάς Ντοντ. «Η Λαρά της ταινίας ήθελε να είναι κορίτσι, αλλά θα είναι πάντα ένα διεμφυλικό κορίτσι κι αυτό δεν είναι κάτι κακό, είναι κάτι πολύ όμορφο και να το αναγνωρίζεις είναι ένα μεγάλο βήμα, που κάποιοι, δυστυχώς, δεν κάνουν ποτέ. Αν αυτή η ταινία μπορεί να βοηθήσει έστω και λίγους να κάνουν αυτό το βήμα, θα είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα της ταινίας».
