Την είδε, την έζησε και τη χαιρέτισε και η υπουργός Πολιτισμού Μυρσίνη Ζορμπά τη ζωντανή σχέση του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης με την πόλη. Πόσο μάλλον που, όπως είπε το βράδυ της Κυριακής στο «Ολύμπιον», απονέμοντας τον Χρυσό Αλέξανδρο, «είναι σχέση διαρκείας, δεν εξαντλείται σ’ αυτή τη δεκαήμερη γιορτή».
H κυρία Ζορμπά ξεναγήθηκε σε όλους τους χώρους του φεστιβάλ -όχι ότι δεν τους ήξερε, δεν ήταν η πρώτη της επίσκεψη στη διοργάνωση-, είχε ιδιαίτερη συνάντηση με τη γενική διευθύντρια Ελίζ Ζαλαντό, τον διευθυντή Ορέστη Ανδρεαδάκη και το Δ.Σ., αυτό το θαύμα της φύσης, που από τον Μάρτιο του 2015 που διορίστηκε μέχρι σήμερα (ανανεώθηκε, μάλιστα, πρόσφατα η θητεία του) δεν έχει σηκώσει μπαϊράκι, δεν έχει «διασύρει» κανέναν από το διευθυντικό δίδυμο και κάνει άψογα τη δουλειά του σε πνεύμα συλλογικότητας και δημοκρατίας, μια εντελώς αντίθετη στάση από αυτή που επικράτησε σε έναν άλλο, συγγενικό του, κινηματογραφικό θεσμό (ονόματα δεν λέμε).
Γιατί όλα αυτά τα «τυπικά» εκ πρώτης όψεως; Απλούστατα, γιατί σε λίγο καιρό, η Μυρσίνη Ζορμπά, που εξήγγειλε μάλιστα και φιλοσοφία-στρατηγική για τους διορισμούς σε θέσεις ευθύνης των εποπτευόμενων φορέων του ΥΠΠΟ με μότο, ανάμεσα σε άλλα, την «αρμονική» λειτουργία τους, θα βρει μπροστά της το φεστιβάλ. Λήγει τον Μάρτιο (πότε πέρασαν κιόλας τρία χρόνια;) η θητεία της Ζαλαντό και τον Μάιο του Ανδρεαδάκη. To Δ.Σ., που τους εξέλεξε, έχει βέβαια, τον πρώτο λόγο για την ανανέωση της θητείας τους. Θα την αποδεχτεί η υπουργός; Ποιος θα σχεδιάσει το επετειακό 60ό Φεστιβάλ του 2019;
Επειδή, όμως, η γιορτή του 2018 είναι εντελώς πρόσφατη και οι εντυπώσεις που άφησε πολύ έντονες ακόμα, ας μείνουμε στο δεκαήμερο πυκνό πανηγύρι, ένα από τα καλύτερα των τελευταίων χρόνων. Οι αίθουσες, όλες οι αίθουσες, γέμισαν ασφυκτικά. Ποιος το φανταζόταν το 1992, που το φεστιβάλ διεθνοποιήθηκε και κάποιοι κοιτούσαν αφ’ υψηλού την επιλογή του Μισέλ Δημόπουλου να διαγωνίζονται μόνο πρώτες ή δεύτερες ταινίες, και τους φαινόταν μίζερη, ότι παντελώς άγνωστοι νέοι δημιουργοί από όλο τον κόσμο θα τιγκάρουν κάποτε το «Ολύμπιον» στις 3 το απόγευμα; Οτι δεκαπέντε χιλιάδες θεατές θα ψήφιζαν φέτος στις πατροπαράδοτες κάλπες της Fischer για τα Βραβεία Κοινού, που, όσο κι αν η εντοπιότητα του σκηνοθέτη παίζει συχνά ρόλο, έχουν εξελιχθεί σε σοβαρές διακρίσεις;
Οτι το φεστιβάλ, πάντα έτσι κι αλλιώς πρωτοπόρο και ανοιχτό στον κόσμο, θα αποκτούσε φέτος, στην 59η διοργάνωσή του, το πρώτο queer βραβείο (Mermaid Award το ωραίο όνομά του) και ότι η Μαρία Cyber, διευθύντρια του Φεστιβάλ Outview της Αθήνας (με την LGBTQI θεματική), θα το αφιέρωνε στον Ζακ Κωστόπουλο, πριν αυτό απονεμηθεί στον νεαρό Βραζιλιάνο Αλεξ Μοράτο για το «Socrates», με όλη την αίθουσα να έχει στο μυαλό της τον νέο ομοφοβικό και ακροδεξιό πρόεδρο της χώρας, τον Ζαΐρ Μπολσονάρο;
Οτι σε απόλυτη ευθυγράμμιση με την ξαφνική άνθηση του φεμινιστικού λόγου παγκοσμίως (να ’ναι καλά το MeToo, έστω με τις υπερβολές του) πάρα πολλές ταινίες σε όλα τα τμήματα θα είχαν γυναικεία θέματα και θα δινόταν το πρώτο βραβείο «για την καλύτερη γυναικεία συνεισφορά» από το ελληνικό τμήμα του WIFT (Women in Film and Television) στη Ρουμάνα Αντίνα Πιντιλίε («Μη με αγγίζεις»); Και ότι κανένας-καμία δεν θα διανοείτο να σηκώσει τα φρύδια του στην παλιά γνωστή γραμμή του «εγώ πιστεύω στην ισότητα, αλλά φεμινιστής-τρια δεν είμαι», όταν η υπέροχη Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου (βραβείο γυναικείας ερμηνείας εξ ημισείας από τη Διεθνή Επιτροπή για την ταινία «Η δουλειά της» του Νίκου Labot) θα το αφιέρωνε στις δυο της κόρες και «σε όλες τις γυναίκες που νιώθουν “αόρατες”»;
Εντελώς αόρατος, τι κρίμα, ήταν στην τελετή ο Bρετανός Ρίτσαρντ Μπίλιγχαμ που, αν και πήρε τον Χρυσό Αλέξανδρο (και 8 χιλ. ευρώ) για το σκληρό «Ray and Liz», ιστορία μιας άγρια αδιάφορης και προβληματικής οικογένειας με θύματα τα παιδιά της, ματαίως αναζητούνταν από την παραγωγό του να κάνει έστω μία δήλωση σε βίντεο, κάτι που οι υπόλοιποι βραβευμένοι, που ήδη είχαν φύγει από τη Θεσσαλονίκη, με χαρά έκαναν. Κάθε άλλο παρά αόρατη ήταν, πάντως, η υφυπουργός Μακεδονίας-Θράκης Κατερίνα Νοτοπούλου με το προχωρημένο λαμέ ανδρικό κοστούμι της.
Και μια υποψία… πολυλογίας ή υπερβολής σε κάποιους λόγους κυρίως εξωκινηματογραφικών παραγόντων. Τόσο που ο σπουδαίος Ρουμάνος σκηνοθέτης Ράντου Ζούντε της Διεθνούς Κριτικής Επιτροπής, αυθόρμητος και άνετος μέσα στη μαρινιέρα του, είχε ζήσει και μια αποθέωση της νέας του ταινίας στο φεστιβαλ («Αδιαφορώ αν καταγραφούμε στην Ιστορία ως βάρβαροι»), αναρωτήθηκε φωναχτά από τη σκηνή: «Μήπως έχετε προεκλογική περίοδο;».
Βραβεία σε ελληνικές ταινίες
◢ Fipresci (Διεθνούς Ομοσπονδίας Κριτικών): «Παύση» Τώνιας Μισιαλή
◢ Πανελλήνιας Ενωσης Κριτικών Κινηματογράφου: «Ακίνητο ποτάμι» Αγγελου Φραντζή
◢ Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου: «The waiter» Στηβ Κρικρή
◢ Νεότητας: «Η δεξιά τσέπη του ράσου» Γιάννη Β. Λαπατά.
◢ Ειδικό βραβείο: «Scopophilia» Ναταλίας Λαμπροπούλου-Ηλέκτρας Αγγελετοπούλου
◢ Κοινού Fischer: «Καταφύγιο ΙΙ: Το μονοπάτι του πάγου» Χρήστου Νικολέρη
