Loro ★★½☆☆☆
(Ιταλία, 2018, 150′)
- Σκηνοθεσία: Πάολο Σορεντίνο
- Ηθοποιοί: Τόνι Σερβίλο, Ελένα Σοφία Ρίτσι, Ρικάρντο Σκαμάρτσιο
Μετά τη «Νιότη», αλλά και το τηλεοπτικό «The Young Pope», ο Πάολο Σορεντίνο συνεχίζει την πληθωρική αποτύπωση εμβληματικών προσώπων της ιταλικής κοινωνίας και παρακαταθήκης, μ’ ένα φιλμ για τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι που δεν είναι τίποτε λιγότερο από εξπρεσιονιστικό. Στην τομή της «Τέλειας Ομορφιάς» και του «Il Divo», ο Σορεντίνο, και πάλι με συμμάχους τον Τόνι Σερβίλο ως πρωταγωνιστή και τον Λούκα Μπιγκάζι ως φωτογράφο, παγιδεύει την αίσθηση φθοράς και διαφθοράς, χυδαιότητας και εγκληματικής υπερβολής του Μπερλουσκόνι, μαζί και την κουρασμένη απάθεια του ιταλικού λαού, έστω κι αν η ταινία του αποδεικνύεται πολύ αποσπασματική και πολύ ανοικονόμητη για να είναι στ’ αλήθεια δυνατή.
Φτιαγμένο ως δύο ξεχωριστές, διαδοχικές ταινίες, το φιλμ προβάλλεται εκτός Ιταλίας σε μια «συμπυκνωμένη» μορφή των δυόμισι ωρών. Η ταινία συναντά τον Μπερλουσκόνι στην πιο κρίσιμη γι’ αυτόν περίοδο. Από τη μια πλευρά, με την τρίτη διακυβέρνησή του να έχει πνιγεί σε οικονομικά και σεξουαλικά σκάνδαλα, αναζητά τρόπους να εκλεγεί για τέταρτη φορά – όπως και συνέβη. Από την άλλη, προσπαθεί να συντηρήσει τον γάμο του με τη μελαγχολική Βερόνικα Λάριο, την ώρα που το δίκτυο πορνείας που έχτισε γύρω του ο Σέρτζιο Μόρα αρχίζει να φτάνει στην επιφάνεια. Ο Σορεντίνο επιλέγει τη δομή μιας παρατακτικής αφήγησης, με περιστατικά αυξανόμενου σουρεαλισμού (απόλυτα πραγματικού, ωστόσο), εικαστικής πληθωρικότητας και διαφθοράς, την ίδια ώρα που κρυφοκοιτάζει στη σκέψη του πλουσιότερου αυτοδημιούργητου ανθρώπου στην ιστορία της Ιταλίας, στα συμπλέγματα (όπως τη μανία του να παραμένει, με τόνους μακιγιάζ, «νέος» και σφριγηλός) και τα μότο του (όπως ότι σημασία έχει όχι να πεις την αλήθεια, αλλά να πείσεις τον ακροατή σου).
Η ίδια η γκροτέσκα θεατρικότητα της φιγούρας τού Μπερλουσκόνι και το περιβάλλον-υπερπαραγωγή του ταιριάζουν ιδανικά στην αισθητική του Σορεντίνο και ο σκηνοθέτης μοιάζει να απολαμβάνει τα μεγαλειώδη πλάνα του, τα σκηνικά και τις συνθέσεις ντυμένων ή όχι κορμιών. Η χυδαιότητα του κόσμου του Μπερλουσκόνι μεταφράζεται σ’ έναν μοναδικό πλούτο φαντασίας που, επιπλέον, ταυτίζεται με την πραγματικότητα.
Η μπλαζέ αντιμετώπιση της διαφθοράς αντηχεί την ίδια την αδράνεια του ιταλικού λαού απέναντι στον επί τέσσερις φορές πρωθυπουργό του. Και ο Τόνι Σερβίλο, εκφραστικότατος παρά το πρόσωπο-μάσκα, καταφέρνει να βυθιστεί και στην πιο προσωπική, πιο σκοτεινή και απολογιστική πλευρά του ήρωά του. Το ίδιο το φινάλε του φιλμ, με την αναμενόμενη χριστιανική αναφορά του Σορεντίνο και την παραπομπή στον θανατηφόρο σεισμό της Λ’Ακουιλα και τα γεμάτα απόγνωση πρόσωπα των κατοίκων (Loro στα ιταλικά σημαίνει «αυτοί», οι πολίτες, τα θύματα του Μπερλουσκόνι), αποδίδει με λίγα πλάνα τις συνέπειες της θητείας του.
Ωστόσο, ο Σορεντίνο επεκτείνεται σε τόσο πολλά, παρόμοια περιστατικά, διαλόγους, συναντήσεις, δοσοληψίες, που αδυνατίζει την πλοκή του και προκαλεί μόνο επαναλαμβανόμενα συναισθήματα και σκέψεις στον θεατή, παρά τις αλλεπάλληλες εκπλήξεις στη σύνθεση των εικόνων του που, για άλλη μια φορά, κονταροχτυπιούνται για μία θέση στην κινηματογραφική ιστορία.
CINERAMA, ΑΙΓΛΗ ΧΑΛΑΝΔΡΙ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΑΛΛΙΘΕΑ, ΑΤΛΑΝΤΙΣ, ΔΑΝΑΟΣ, ΕΛΛΗ, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ, ΣΙΝΕ ΑΝΟΙΞΙΣ, ΦΟΙΒΟΣ
Το ένστικτο της επιβίωσης ★★½☆☆☆
(Journeyman, Ην. Βασίλειο, 2017, 92′)
- Σκηνοθεσία: Πάντι Κόνσινταϊν
- Ηθοποιοί: Πάντι Κόνσινταϊν, Τζόντι Γουίτακερ.
Ενας πρωταθλητής του μποξ, ο Μάτι Μπέρτον, δίνει τον τελευταίο αγώνα της καριέρας του και κερδίζει. Μόνο που ένα χτύπημα θα προκαλέσει με καθυστέρηση εγκεφαλική αιμορραγία και ο Μάτι, έχοντας χάσει ένα μεγάλο κομμάτι από τη μνήμη του και τις κινητικές ικανότητές του, πρέπει να δώσει έναν νέο αγώνα, με σύμμαχο κι αντίπαλο τη γυναίκα και τη μικρή κόρη του.
Αυτό που σε μια αμερικανική mainstream ταινία θα γινόταν ένα επιφανειακό ανθρωπιστικό μελόδραμα, στα χέρια του Πάντι Κόνσινταϊν (και χάρη στην εξαιρετικά συγκρατημένη κι ευαίσθητη ερμηνεία του), έξι χρόνια μετά τον πολυβραβευμένο «Τυραννόσαυρο», γίνεται ένα ρεαλιστικό δράμα –με αισιόδοξη κατάληξη– που τολμά να κοιτάξει στα μάτια τη σωματική, κοινωνική, συναισθηματική ανεπάρκεια.
Κτήνος ★★☆☆☆
(Beast, Ην. Βασίλειο, 2017, 107′)
- Σκηνοθεσία: Μάικλ Πιρς
- Ηθοποιοί: Τζέσι Μπάκλεϊ, Τζόνι Φλιν, Τζέραλντιν Τζέιμς
Σε μια απομονωμένη, παραθαλάσσια, παραδεισένια κοινότητα, διαπράττονται άγριες δολοφονίες κοριτσιών. Η Μολ, με το ατίθασο πνεύμα πειθαρχημένο από την αυστηρή μητέρα της, διχάζεται ανάμεσα στη γοητεία που της ασκεί ο ξενόφερτος Πασκάλ και την υποψία όλων ότι μπορεί αυτός να είναι ο δολοφόνος. Εξαιρετικά ατμοσφαιρικό, καθηλωτικού μυστηρίου, πολυβραβευμένο ντεμπούτο που, ωστόσο, στο δεύτερο μέρος του χάνει το βάθος του, τις σχέσεις αιτιότητας, ακόμα και την ψυχαναλυτική αναφορά του και καταλήγει αισθαντικά μεν, απλοϊκά δε.
Ο πρώτος άνθρωπος ★★☆☆☆
(First Man, ΗΠΑ, 2018, 141′)
- Σκηνοθεσία: Ντέιμιεν Σαζέλ
- Ηθοποιοί: Ράιαν Γκόσλινγκ, Κλερ Φόι
Δύο χρόνια αφότου μας ανέβασε στ’ αστέρια με το «La La Land», ο Ντέιμιεν Σαζέλ ανεβαίνει ώς το φεγγάρι, όμως με μια ταινία δημιουργικά πιο… προσγειωμένη απ’ ό,τι θα ελπίζαμε.
Ηρωάς του είναι ο Νιλ Αρμστρονγκ, ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε το σεληνιακό έδαφος, και οπτική γωνία του είναι οι εσωτερικές και οικογενειακές συγκρούσεις του πραγματικού άνδρα πίσω από τη διάσημη φυσιογνωμία. Με πρωταγωνιστή του και πάλι τον Ράιαν Γκόσλινγκ (συνεπή, αν και όχι εντυπωσιακό), ο Σαζέλ καταγράφει με χρονολογική αφήγηση την προετοιμασία του Αρμστρονγκ, της NASA, ολόκληρου του κόσμου και της συζύγου και των παιδιών του αστροναύτη για τη σπουδαία αποστολή. Επιλέγοντας ένα συμβάν από τα σημαντικότερα στην ιστορία της ανθρωπότητας κι έναν άνθρωπο με σύνθετη προσωπικότητα, ο Σαζέλ δεν κάνει το άλμα για κάτι αληθινά ενδιαφέρον, κινηματογραφικά ή αφηγηματικά, παρά αρκείται σ’ ένα συμβατικό φιλμ, χωρίς στραβοπατήματα αλλά και χωρίς εκπλήξεις, εκτός, ίσως, από τη θαυμάσια στον δεύτερο ρόλο της συζύγου, Κλερ Φόι.
TOWN CINEMAS, VILLAGE MALL, VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ, VILLAGE ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ, VILLAGE ΦΑΛΗΡΟ, WEST CITY ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ, ΑΕΛΛΩ CINEMAX, ΑΘΗΝΑΙΟΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ, ΑΙΓΛΗ ΧΑΛΑΝΔΡΙ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΑΛΛΙΘΕΑ, ΑΝΟΙΞΗ ΧΑΪΔΑΡΙ, ΒΑΡΚΙΖΑ, ΖΕΑ, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ ΑΙΓΑΛΕΩ, ΝΑΝΑ CINEMAX, ΟΝΑΡ ΑΝΑΚΑΣΑ, ΟΣΚΑΡ ΑΧΑΡΝΩΝ, ΣΙΝΕ ΩΡΩΠΟΣ, ΣΠΟΡΤΙΓΚ, 3 ΑΣΤΕΡΙΑ Ν. ΗΡΑΚΛΕΙΟ, ΧΟΛΑΡΓΟΣ
Μενάσε: ένας ξεχωριστός άνθρωπος ★★½☆☆☆
(Menashe, ΗΠΑ, 2017, 82′)
- Σκηνοθεσία: Τζόσουα Ζ. Γουάινστιν
- Ηθοποιοί: Μενάσε Λούστιγκ
Στην καρδιά του σημερινού, πολύβουου Μπρούκλιν, ζει η κοινότητα των χασιδικών Εβραίων, σαν να μην έχει περάσει μία μέρα από τη συγγραφή του Ταλμούδ. Εκεί, ο αδέξιος, συνεσταλμένος Μενάσε, χήρος, αγωνίζεται να πείσει τον ραβίνο ότι είναι ικανός να μεγαλώσει τον γιο του ο οποίος, κατά την παράδοση, πρόκειται να δοθεί σ’ ένα ζευγάρι προκειμένου να μεγαλώσει με δύο γονείς. Με έναν εκπληκτικό μη επαγγελματία ηθοποιό ως πρωταγωνιστή, το ντεμπούτο του Γουάινστιν, με ζεστούς φωτισμούς και σεναριακό θάρρος, καταφέρνει να υπερβεί το «αξιοπερίεργο» της εμφάνισης και της ζωής των ορθόδοξων Εβραίων και να μιλήσει για την πατρική αγάπη, εξίσου αληθινή σ’ όποιον Θεό κι αν πιστεύεις.
Πόθος ★★☆☆☆
(Ga’agua, Ισραήλ, 2017, 100′)
Σκηνοθεσία: Σάβι Γκάμπιζον
Ηθοποιοί: Σάι Αβίβι, Ασι Λέβι, Νέτα Ρίσκιν
Ο Αριέλ, ώριμος άνδρας, επιχειρηματίας, ευκατάστατος, ανακαλύπτει ξαφνικά ότι είκοσι χρόνια νωρίτερα απέκτησε έναν γιο, ο οποίος μόλις σκοτώθηκε σε δυστύχημα. Ετσι ο Αριέλ ξεκινά να γνωρίζει την οικογένεια, τους φίλους, την προσωπικότητα, τα χαρίσματα και τα ελαττώματα του γιου του, σε μια προσπάθεια να εξιλεωθεί, έστω πολύ αργά, ως πατέρας. Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα κοινωνική τραγικωμωδία, με ιδιαίτερα γοητευτικά ευρήματα που, στην πορεία, μπερδεύει τον συναισθηματικό ρεαλισμό της με μια αίσθηση του παραλόγου και με σουρεαλιστικές πινελιές, με αποτέλεσμα να χάνει την πειστικότητά της, αλλά και τα κίνητρα των ηρώων της.
Δύσκολες ώρες στο Ελ Ροαγιάλ
(Bad Times at the El Royale, ΗΠΑ, 2018, 141′)
- Σκηνοθεσία: Ντρου Γκόνταρντ
- Ηθοποιοί: Τζεφ Μπρίτζες, Σίνθια Ερίβο, Ντακότα Τζόνσον, Κρις Χέμσγουερθ, Νικ Οφερμαν, Τζον Χαμ
Επτά άγνωστοι περνούν μια νύχτα σ’ ένα εγκαταλειμμένο, γεμάτο μυστικά ξενοδοχείο στη Λίμνη Τάχο: όλοι τους αναζητούν μια ευκαιρία για εξιλέωση, αν δεν τους προλάβει ο χρόνος ή οι υπόλοιποι… Ο σκηνοθέτης του «Cabin in the Woods» καθοδηγεί ένα συναρπαστικό καστ σ’ ένα διασκεδαστικό θρίλερ με την επίφαση του νεο-νουάρ.
Το τρίτο έγκλημα ★★☆☆☆
(Sandome no satsujin, Ιαπωνία, 2017, 124′)
- Σκηνοθεσία: Χιροκάζου Κόρε-Εντα
- Ηθοποιοί: Μασακάρου Φουκουγιάμα, Κότζι Γιακούσο, Σινοσούκε Μιτσουσίμα
Ο νεαρός δικηγόρος Σιγκεμόρι αναλαμβάνει την υπεράσπιση του μεσήλικα Μισούμι που κατηγορείται για τον φόνο του αφεντικού του: έγκλημα που ο ίδιος ομολογεί ότι όντως διέπραξε. Τα πράγματα περιπλέκονται όταν ο Σιγκεμόρι διαπιστώνει ότι ο Μισούμι έχει διαπράξει ακόμα έναν φόνο τριάντα χρόνια νωρίτερα, για τον οποίο καταδικάστηκε από τον πατέρα τού Σιγκεμόρι: ο νεαρός δικηγόρος αρχίζει ν’ αμφιβάλλει ότι ο Μισούμι ήταν, στ’ αλήθεια, ένοχος. Δικαστικό δράμα από τον σπουδαίο Ιάπωνα δημιουργό, όχι τόσο ένα θρίλερ όσο μια μελέτη πάνω στην αλήθεια και στο ψέμα, και στη θέση της ανθρώπινης ζωής απέναντί τους. Διερευνητική, αργή, συγκρατημένη σκηνοθεσία, μια ταινία εγκεφαλική αλλά που ποτέ δεν σε συνεπαίρνει συναισθηματικά, όχι από τα καλύτερα δείγματα του δημιουργού, του οποίου το αριστουργηματικό και βραβευμένο με τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάνες «Κλέφτες καταστημάτων» βγαίνει αργότερα στη σεζόν.
Peppermint ★☆☆☆☆
(ΗΠΑ, Χονγκ Κονγκ, 2018, 101′)
- Σκηνοθεσία: Πιερ Μορέλ
- Ηθοποιοί: Τζένιφερ Γκάρνερ, Τζον Γκάλαγκερ
Η σύζυγος και μητέρα Ράιλι βλέπει την οικογένειά της να δολοφονείται μπροστά στα μάτια της. Οταν συνέλθει από το σοκ, θ’ αδιαφορήσει για την Αστυνομία και τη Δικαιοσύνη, θα ζωστεί όπλα κι εκρηκτικά και θ’ αναλάβει μόνη της να εκδικηθεί. Από τον σκηνοθέτη του «Taken», μια ταινία δράσης με το εύρημα της μανούλας-vigilante, την οποία ο Λίαμ Νίσον θα υποδυόταν καλύτερα από την Τζένιφερ Γκάρνερ, τόσο ψεύτικη όσο η καρέ περούκα της. Μέτριες σκηνές δράσης κι ένα προβλέψιμο, στερεοτυπικό σενάριο.
