Εάν το 2018, ένας από τους πιο γοργά ανερχόμενους σταρ του Χόλιγουντ, ο Μπράντλεϊ Κούπερ, αποφασίζει για το σκηνοθετικό ντεμπούτο του ν’ αναβιώσει το μελόδραμα του «Ενα Αστέρι Γεννιέται», επιστρατεύοντας μάλιστα το ταλέντο και τη συνειρμική και εκφραστική δύναμη της Lady Gaga, τι σημαίνει αυτό για τη διαχρονικότητα της ιστορίας του;
Ακόμα περισσότερο, όταν το δικό του «A Star Is Born», γνωρίζοντας και κριτική και εισπρακτική επιτυχία (και κραυγές ενθουσιασμού στις αίθουσες όπου προβάλλεται), οδεύει ολοταχώς προς τα ερχόμενα Οσκαρ, πώς καταφέρνει να αντλεί από τους προκατόχους του και να μένει ζωντανό για το κοινό των ᾽10s; Εν ολίγοις, τι σήμανε η κάθε εκδοχή της ταινίας για τη δεκαετία της;
■ «A Star Is Born», 1976, του Φρανκ Πίρσον.
Με τους Μπάρμπρα Στρέιζαντ (Εστερ Χόφμαν) και Κρις Κριστόφερσον (Τζον Νόρμαν Χάουαρντ)
Με την υπογραφή της Ms Streisand σε κάθε πτυχή της, η ταινία μεταφέρεται στο μουσικό τερέν και, για άλλη μια φορά, αντλεί για το πορτρέτο της ηρωίδας της από την περσόνα της πρωταγωνίστριάς της. Στα μέσα της δεκαετίας του ’70, στο δεύτερο, ορμητικό φεμινιστικό κύμα, η Εστερ της Στρέιζαντ αγαπά, αλλά ταυτόχρονα διεκδικεί όσα της ανήκουν. Η Εστερ στέκεται όχι πίσω, αλλά δίπλα στον Τζον κι ο δικός του θάνατος κυρίως επιβεβαιώνει τη δική της εσωτερική δύναμη και, πια, ισχύ στον κόσμο του entertainment.
■ «A Star Is Born», 1937, του Γουίλιαμ Γουέλμαν.
Με τους Τζάνετ Γκέινορ (Εστερ Μπλότζετ, με το «καλλιτεχνικό όνομα» Βίκι Λέστερ) και Φρέντρικ Μαρτς (Νόρμαν Μέιν).
Η πρώτη ταινία μ’ αυτόν τον τίτλο, αλλά σε καμία περίπτωση πρωτότυπη: πρόκειται για την καθαρή διασκευή του «What Price Hollywood?» του Τζορτζ Κιούκορ του 1932, που ο μεγαλοπαραγωγός Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ πίστεψε –δικαίως– ότι μπορούσε να ντύσει μ’ ένα πιο εμπορικό περιτύλιγμα.
Και γεννήθηκε το κινηματογραφικό «Αστέρι», αποτυπώνοντας, μέσω της Τζάνετ Γκέινορ, της πρώτης ηθοποιού που βραβεύτηκε ποτέ με Οσκαρ, από τη μια το στουντιακό σύστημα του Χόλιγουντ, από την άλλη τον πυρήνα του φεμινιστικού κινήματος.
Στην ταινία, η Εστερ έχει όλα τα εφόδια για να γίνει διάσημη και πετυχημένη, το μόνο που της λείπει είναι ο άντρας που θα τη σπρώξει στην επιφάνεια: τον βρίσκει στο πρόσωπο του αναγνωρισμένου, ήδη, Νόρμαν Μέιν, με τον οποίο ερωτεύεται και παντρεύεται, παρότι εκείνος δεν μπορεί ν’ αντέξει τη δική του πτώση και τη δική της άνοδο. Αλλωστε, το «μήνυμα» έρχεται από τη γιαγιά της ηρωίδας, όταν ο Νόρμαν Μέιν αυτοκτονεί: η Εστερ οφείλει να συντηρήσει την καριέρα της για να τιμήσει τη δική του μνήμη!
■ «A Star Is Born», 1954, του Τζορτζ Κιούκορ.
Με τους Τζούντι Γκάρλαντ (Βίκι Λέστερ) και Τζέιμς Μέισον (Νόρμαν Μέιν)
Εδώ, η Βίκι Λέστερ είναι μια θαυμάσια τραγουδίστρια, η οποία αγωνίζεται να τα καταφέρει, αλλά αυτό συμβαίνει μόνο όταν ο διάσημος ηθοποιός (συνδέοντας τις δυο τέχνες), Νόρμαν Μέιν, της κανονίζει ένα δοκιμαστικό για το σινεμά. Παρότι ο σκελετός της ιστορίας είναι απαράλλαχτος (μια πτώση και μια άνοδος διασταυρώνονται στον έρωτα και ολοκληρώνονται στον θάνατο), ήταν η ερμηνεία της Τζούντι Γκάρλαντ και οι ομοιότητες της ιστορίας με τη δική της πορεία –ο αλκοολισμός και οι σχέσεις ανθρώπινης εξάρτησης– που έδωσαν στην ταινία ένα παραπάνω επίπεδο αλήθειας.
Οταν η Βίκι Λέστερ απελπίζεται που ο αλκοολικός Νόρμαν τής λέει ψέματα και καταστρέφει τους ανθρώπους που αγαπά εξαιτίας του εθισμού του, μοιάζει, αφοπλιστικά, σαν να αρθρώνει τις δικές της συγγνώμες. Παράλληλα, πολύ περισσότερο από την ταινία του ’37, ο νεοσυντηρητισμός της Αμερικής θέλει τη Βίκι εύπλαστο πηλό στα χέρια του μεγαλύτερου, εμπειρότερου και διασημότερου συζύγου της.
■ «A Star Is Born», 2018, του Μπράντλεϊ Κούπερ.
Με τους Lady Gaga (Αλι) και Μπ.Κούπερ (Τζάκσον Μέιν)
Φτιαγμένο από δύο σταρ, στην καρδιά της εποχής της επιθυμίας για κοινωνική, φυλετική, ακόμα κι αισθητική ενσωμάτωση στο star system, η ταινία του Μπράντλεϊ Κούπερ δεν θα μπορούσε να αξιοποιήσει καλύτερα την πορεία και τη σημασία της ίδιας της Lady Gaga ώς την επιτυχία ενώ, ταυτόχρονα, εκφράζει εντονότερα τις καταστροφικές επιταγές της διασημότητας. Χωρίς, βέβαια, να παραμελεί το σπουδαιότερο, διαχρονικότερο ατού της ιστορίας, έναν μεγάλο, μοιραίο, συγκινητικό έρωτα.
«Το πιο λαμπρό αστέρι», 1967, του Κώστα Καραγιάννη. Με τους Αλίκη Βουγιουκλάκη (Κατερίνα) και Δημήτρη Παπαμιχαήλ (Ανδρέας Σοφιανός)
Αυθόρμητα στρέφεται κανείς σ’ αυτή τη «δική μας», χαλαρή διασκευή του κλασικού αμερικανικού μύθου, όπου η Κατερίνα, αθώο κορίτσι και ταλαντούχα τραγουδίστρια, δουλεύει στην ψαραγορά, ερωτεύεται έναν μουσικό, αλλά αγνοεί ότι σ’ εκείνον οφείλεται η δική της επιτυχία. Επειδή εκείνη είναι η Αλίκη κι εκείνος ο Παπαμιχαήλ, οι τραγωδίες του ζευγαριού λύνονται εύκολα κι ακολουθεί το ευκταίο happy end, χωρίς ανταγωνισμούς, αλκοολισμούς, πρόωρους θανάτους και σαχλαμάρες.
