Ο κύριος και το όπλο ★★★☆☆
(The Old Man & the Gun, ΗΠΑ, 2018, 93’)
- σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Λάουερι
- ηθοποιοί: Ρόμπερτ Ρέντφορντ, Κέισι Αφλεκ, Σίσι Σπέισεκ, Ντάνι Γκλόβερ, Τομ Γουέιτς
Ο Ντέιβιντ Λάουερι, που με κάποιον τρόπο έχει επωμιστεί τον ρόλο της αμερικανικής συναισθηματικής φινέτσας στο σινεμά (παρότι η τελευταία ταινία του, «A Ghost Story», παραδόξως δεν ήρθε ποτέ στην Ελλάδα), βασίζεται σ’ ένα άρθρο των New York Times και χτίζει μια όλο χάρη ιστορία κλέφτη κι αστυνόμου αλλά, κατά βάθος, μια λυρική σπουδή πάνω στον χρόνο που περνά και τα αναλλοίωτα ελεύθερα πνεύματα.
Τέτοιο πνεύμα είναι ο Φόρεστ Τάκερ, 70χρονος ληστής τραπεζών, μ’ ένα σεβαστό βιογραφικό συλλήψεων και αποδράσεων, ο οποίος συνεχίζει, μαζί με τους δυο υπερήλικες συμμορίτες του και εξοργίζοντας τον αστυνομικό που βρίσκεται στο κατόπι του, να «επισκέπτεται» τις τράπεζες μικρών αμερικανικών πόλεων. Το χειρότερο, οι υπάλληλοι και διευθυντές έχουν μόνο τα καλύτερα να πουν για τον Τάκερ: είναι ένας ευγενέστατος, γλυκομίλητος, χαρούμενος κύριος, που ποτέ δεν επιδεικνύει το όπλο του και δεν βλάπτει κανέναν.
Εκδηλώνοντας σε κάθε σκηνή του την αγάπη του για τα ανοιχτά τοπία και τους γραφικούς χαρακτήρες της κλασικής Αμερικής, ραντίζοντας την ιστορία του με σκηνές δράσης, με πονηρό χιούμορ και μ’ έναν απρόσμενο έρωτα, ο Λάουερι φτιάχνει μια μικρή ταινία για μια μεγάλη ιδέα: εκείνη του παράτολμου, ρομαντικού απατεώνα, που ζει με τον δικό του κώδικα, που περιπαίζει τον Νόμο και κερδίζει και το κορίτσι, δηλαδή την ιδέα που βρίσκεται στην καρδιά της παραδοσιακής αμερικανικής μυθολογίας.
Μαζί, μιλά για τις αρχές που μοιάζουν να έχουν μείνει σε άλλες εποχές, την ανθρωπιά, την ευγένεια, την κομψότητα, την επιθυμητή ελαφρότητα απέναντι στη ζωή.
Και, φυσικά, χτίζει ολόκληρη την ταινία του γύρω από τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ και τη συμμετοχή του σ’ αυτήν: όχι επειδή θα είναι –ή, τελικά, δεν θα είναι– η τελευταία του εμφάνιση στο σινεμά κι όχι μόνο επειδή ενσωματώνει στο παρελθόν του ήρωα το παρελθόν του ηθοποιού (κυριολεκτικά, χρησιμοποιώντας και πλάνα από παλιές ταινίες του), αλλά επειδή περιγράφει έναν άντρα που ξέφυγε από την πεπατημένη και το έκανε με απαράμιλλο στιλ, ακριβώς όπως κι ο Ρέντφορντ στα πενήντα και βάλε χρόνια των δικών του «αποδράσεων».
NOVACINEMA ODEON ΓΛΥΦΑΔΑ, NOVACINEMA ODEON ΜΑΡΟΥΣΙ, ODEON ESCAPE ΙΛΙΟΝ, ODEON STARCITY, VILLAGE MALL, VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ, VILLAGE ΦΑΛΗΡΟ, WEST CITY ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ, ΑΒΑΝΑ, ΑΕΛΛΩ CINEMAX, ΓΑΛΑΞΙΑΣ, ΕΜΠΑΣΣΥ NOVACINEMA ODEON, ΖΕΑ, ΝΑΝΑ CINEMAX, ΣΙΝΕ ΠΑΡΙ, ΣΙΝΕ ΨΥΧΙΚΟ, ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ
Περίπτωση συνείδησης ★★★☆☆
(No Date, No Signature, 2017, Ιράν, 104’)
- σκηνοθεσία: Βαχίντ Τζαλιλβάντ
- ηθοποιοί: Ναβίντ Μοχαμαντζάντεχ, Αμίρ Αγκάι, Χεντιγιέ Τεχράν
Στην καρδιά της Τεχεράνης της βαθιάς κοινωνικής ανισότητας, ένας μικρός θάνατος προκαλεί μεγάλη υπαρξιακή αγωνία. Ενας ιατροδικαστής χτυπά με το αυτοκίνητό του μια μηχανή, στην οποία επιβαίνουν ένα ζευγάρι με τα δυο μικρά παιδιά του. Οταν, λίγες μέρες αργότερα, το οκτάχρονο αγόρι βρίσκεται στο νεκροτομείο του, ο γιατρός πνίγεται στις τύψεις: ήταν δική του ευθύνη ο θάνατός του; Το ίδιο, όμως, βιώνει κι ο πατέρας του νεκρού αγοριού που, αγωνιζόμενος να περιποιηθεί την οικογένειά του, αγόρασε φτηνό, δηλητηριασμένο κρέας.
Με λίγα μέσα, με δυο στιβαρές ερμηνείες και με απόλυτα συμβατική, τηλεοπτική σχεδόν σκηνοθεσία, ο Τζαλιλβάντ, βραβευμένος γι’ αυτό το φιλμ του στη Βενετία και τη Θεσσαλονίκη, παραθέτει ένα σύνθετο, στοχαστικό δράμα για το ειδικό βάρος της ζωής και το μέγεθος της ευθύνης απέναντί της, που και μόνο με το σενάριό του δεν μπορεί παρά να στοιχειώσει τη σκέψη.
ΑΣΤΥ, ΠΤΙ-ΠΑΛΑΙ
Climax ★★☆☆☆
(Γαλλία, 2018, 95’)
- σκηνοθεσία: Γκασπάρ Νοέ
- ηθοποιοί: Σοφία Μπουτέλα, Ρομέν Γκιγιερμίκ, Σουεϊλά Γιακούμπ
Μια ομάδα χορευτών κι η χορογράφος τους γιορτάζουν μ’ ένα πάρτι την ολοκλήρωση της συνεργασίας τους. Μόνο που η σανγκρία στο τραπέζι είναι… αρωματισμένη με LSD κι όταν οι χορευτές ξεφύγουν, δεν θα υπάρξει επιστροφή. Ο Γκασπάρ Νοέ, χρησιμοποιώντας, όπως πάντα, τα αγαπημένα του –κι εμάς– τεχνάσματα, τη διακεκομμένη αφήγηση, την ανατροπή της δομής, την αεικίνητη, έως και ανάποδη κάμερα, ξεκινά το φιλμ του με τη φιλοδοξία να μας παρασύρει στη δίνη της παραίσθησης και του νιχιλισμού, με μια σκηνή χορού τόσο σαγηνευτική, τόσο αισθησιακή και εκθαμβωτική, που σίγουρα μένει αυτοστιγμεί στην Ιστορία. Κι από εκεί, δεν έχει παρά να πάει… στο τίποτα απολύτως.
Ενα αστέρι γεννιέται ★★★½☆☆
(A Star Is Born, ΗΠΑ, 2018, 135′)
- σκηνοθεσία: Μπράντλεϊ Κούπερ
- ηθοποιοί: Lady Gaga, Μπράντλεϊ Κούπερ, Σαμ Ελιοτ
Κάθε εποχή χρειάζεται το δικό της μουσικό μελόδραμα, εκείνο που θα κάνει τους θεατές να παθιαστούν, να τραγουδήσουν, να κλάψουν και να ερωτευτούν με το ζευγάρι της οθόνης: γι’ αυτό και η ιστορία του «Ενα αστέρι γεννιέται» επαναλαμβάνεται τακτικά στο σινεμά, με αυτή την τελευταία του διασκευή να είναι απολύτως αντάξια της παράδοσης.
Στην πρώτη του σκηνοθετική δουλειά, ο Μπράντλεϊ Κούπερ κάνει το δικό του αστέρι να λάμπει, μ’ ένα φιλμ που όχι μόνο θα πρωταγωνιστήσει στα φετινά Οσκαρ, αλλά και, κυρίως, είναι αφοπλιστικά έντιμο: δεν προσποιείται ότι είναι πιο βαθύ ή πιο σύνθετο απ’ όσο είναι, αλλά τιμά την ιστορία και τους ήρωές του, την ιδέα της διαφορετικότητας και τη σκοτεινή λάμψη της διασημότητας.
Σε αναλογία με τα αντίστοιχα ζευγάρια του κινηματογραφικού παρελθόντος (Τζάνετ Γκέινορ, Φρέντερικ Μαρτς το 1937, Τζούντι Γκάρλαντ και Τζέιμς Μέισον το 1954, Μπάρμπρα Στρέιζαντ και Κρις Κριστόφερσον το 1976), ο Τζάκσον Μέιν του Μπράντλεϊ Κούπερ είναι ένας υπερ-διάσημος τραγουδιστής που παραπαίει αγκαλιά με την μποτίλια του, ο οποίος ερωτεύεται και αναδεικνύει μια νέα, εμπνευσμένη, αν και όχι συμβατικά όμορφη, ποπ τραγουδίστρια και συνθέτρια. Οσο το δικό της άστρο ανατέλλει, τόσο το δικό του δύει.
Ο Μπράντλεϊ Κούπερ, έτσι κι αλλιώς θαυμάσιος ηθοποιός ο ίδιος, έχει την εξυπνάδα να επιλέξει για πρωταγωνίστριά του τη Lady Gaga, που μπορεί να μην κερδίζει πόντους με την ερμηνεία της, ενσαρκώνει όμως, έτσι κι αλλιώς, τις αξίες, τις ιδιαιτερότητες και τη σαρωτική δύναμη της ηρωίδας της στον meta-ρόλο της χρονιάς.
Επιπλέον, ο Κούπερ έχει, όπως αποδεικνύει, την ικανότητα να σκηνοθετήσει εξαιρετικές σκηνές μουσικής και συναυλιών, να κρατήσει τον ρυθμό του παρά τη μεγάλη διάρκεια της ταινίας και να δώσει ψυχή σ’ έναν μεγάλο έρωτα που πείθει και συγκινεί. Το αποτέλεσμα είναι ένα φιλμ που προκαλεί ενθουσιασμό στην αίθουσα, ένα σωστό, ζεστό μελόδραμα για όσους είναι πρόθυμοι να του παραδοθούν.
NOVACINEMA ODEON ΓΛΥΦΑΔΑ, NOVACINEMA ODEON ΜΑΡΟΥΣΙ, ODEON ESCAPE ΙΛΙΟΝ, ODEON STARCITY, VILLAGE MALL, VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ, VILLAGE ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ, VILLAGE ΦΑΛΗΡΟ, WEST CITY ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ, ΑΘΗΝΑΙΟΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ, ΑΕΛΛΩ CINEMAX, ΑΙΓΛΗ ΧΑΛΑΝΔΡΙ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΑΛΛΙΘΕΑ, ΑΜΑΡΥΛΛΙΣ ΑΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, ΑΝΟΙΞΗ ΧΑΪΔΑΡΙ, ΑΡΙΑΝ ΓΛΥΦΑΔΑ, ΔΕΞΑΜΕΝΗ, ΘΗΣΕΙΟΝ, ΙΝΤΕΑΛ, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ ΑΙΓΑΛΕΩ, ΛΑΟΥΡΑ ΠΑΓΚΡΑΤΙ, ΝΑΝΑ CINEMAX, ΟΣΚΑΡ ΑΧΑΡΝΩΝ, ΣΕΛΗΝΗ ΣΑΛΑΜΙΝΑ, ΣΙΝΕ ΧΟΛΑΡΓΟΣ, ΣΙΝΕΑΚ ΠΕΙΡΑΙΑΣ, ΣΙΝΕΡΑΜΑ ΦΑΛΗΡΟ, ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ, 3 ΑΣΤΕΡΙΑ Ν. ΗΡΑΚΛΕΙΟ, ΦΟΙΒΟΣ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ
Ο εξαφανισμένος φάκελος ★★★☆☆
(Fleuve Noir, Γαλλία, Βέλγιο, 2018, 113’)
- σκηνοθεσία: Ερίκ Ζονκά
- ηθοποιοί: Βενσάν Κασέλ, Ρομέν Ντιρίς, Σαντρίν Κιμπερλέν
Ενας αστυνομικός, εμμονοληπτικός, αλκοολικός, ενίοτε βίαιος, σε απόγνωση με τη δική του οικογένεια, βυθίζεται στην υπόθεση της εξαφάνισης ενός έφηβου ενώ, ταυτόχρονα, επενδύει στη μητέρα του αγοριού όποια εμπιστοσύνη του έχει μείνει για την ανθρώπινη αθωότητα. Εντονο κι ατμοσφαιρικό θρίλερ από τον σκηνοθέτη της «Ονειρεμένης ζωής των αγγέλων», με τολμηρό σενάριο κι ευπρόσδεκτες ανατροπές, που ανεβαίνει κλίμακα χάρη στη σαρωτική ερμηνεία του Βενσάν Κασέλ, ο οποίος ακροβατεί ασταμάτητα μεταξύ καρικατούρας και αριστουργήματος.
VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ, ΑΕΛΛΩ CINEMAX, ΑΙΓΛΗ, ΔΑΝΑΟΣ, ΕΛΛΗ, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, ΝΑΝΑ CINEMAX
Ανυπακοή ★★½☆☆☆
(Disobedience, Ην. Βασίλειο, Ιρλανδία, ΗΠΑ, 2017, 104’)
σκηνοθεσία: Σεμπαστιάν Λέλιο
ηθοποιοί: Ρέιτσελ Βάις, Ρέιτσελ ΜακΑνταμς, Αλεσάντρο Νιβόλα
Με αφορμή την κηδεία του ραβίνου πατέρα της, η Ρόνιτ επιστρέφει στη νεοϋορκέζικη κοινότητα ορθόδοξων εβραίων όπου μεγάλωσε και συναντά, ξανά, τον λόγο για τον οποίο εξοστρακίστηκε: την Εστι και την ανάμνηση του παθιασμένου έρωτα μεταξύ τους. Ο Χιλιανός σκηνοθέτης του «Γκλόρια» και του «Μια φανταστική γυναίκα», στην πρώτη αγγλόφωνη ταινία του, βυθίζεται με τέχνη και συναίσθημα στην ιδέα του απαγορευμένου και στη γυναικεία ψυχοσύνθεση, έστω κι αν όχι τόσο τολμηρά όσο απαιτεί η ιστορία του.
Venom ★½☆☆☆☆
(ΗΠΑ, 2018, 112′)
- σκηνοθεσία: Ρούμπεν Φλάισερ
- ηθοποιοί: Τομ Χάρντι, Ριζ Αχμεντ, Μισέλ Γουίλιαμς
Ο ανυπότακτος ρεπόρτερ Εντι Μπροκ, που διερευνά τα μυστικά πειράματα του πάμπλουτου Κάρλτον Ντρέικ με εξωγήινους συμβιωτές, θα γίνει ο ίδιος, άθελά του, «οικοδεσπότης» του παντοδύναμου συμβιωτή Venom: αναζητώντας την αλήθεια και τη δικαιοσύνη, ο Εντι θα πρέπει να μάθει να… συμβιώνει με το alter ego του! Ο ήρωας της Marvel παίρνει τη μορφή τού (κατά τα άλλα ακαταμάχητου) Τομ Χάρντι, αλλά σ’ ένα φιλμ που καθυστερεί τόσο τη δράση ώστε να γίνει βαρετό και επιλέγει την κωμικότητα εις βάρος της δύναμής του. Κάτι μας λέει ότι αυτό το franchise δεν θα συμβιώσει για πολύ με τα πλάνα της Marvel.
