Ερωτας στα χρόνια του Κάστρο και φλύαρος Τέρι Γκίλιαμ

Candelaria, ένα τραγούδι για την Αβάνα  ★★★½☆☆

(Κούβα, Αργεντινή, Κολομβία, Γερμανία, Νορβηγία, 2017, 87’) 

• Σκηνοθεσία: Τζόνι Χέντριξ 
• Ηθοποιοί: Βερόνικα Λιν, Ολντεν Νάιτ 

Μπορεί μια σχέση που πέρασε να μην ήταν τέλεια, αλλά σ’ αφήνει με ένα συναίσθημα αγάπης, παιχνιδιάρικης τρυφερότητας, συγκίνησης: ακριβώς το ίδιο ισχύει και γι’ αυτήν εδώ την ταινία. 

Στην Αβάνα, στην Κούβα της δεκαετίας του ’90 και της βαριάς ανέχειας της Ειδικής Περιόδου, η Καντελάρια και ο Βίκτορ Ούγκο, ένα παντρεμένο ζευγάρι στην τρίτη ηλικία, προσπαθεί να τα βγάλει πέρα, χωρίς να χάνει το κέφι για ζωή. Η Καντελάρια εκτρέφει μικρά κοτοπουλάκια, κρυφά, για να εξασφαλίσουν τροφή προσεχώς και δουλεύει τη μέρα στο πλυντήριο ενός ξενοδοχείου και τη νύχτα τραγουδώντας σ’ ένα μπαρ. Ο Βίκτορ Ούγκο, πρώην μουσικός κι αυτός, δουλεύει στο εργοστάσιο, ενώ εκποιεί σιγά σιγά τα υπάρχοντά τους, για να ετοιμάζει όμορφα δείπνα για τη γυναίκα του. Οταν η Καντελάρια θα «βρει» μια βιντεοκάμερα, η ζωή του ζευγαριού θα γίνει, ξαφνικά, πιο πικάντικη. 

Ο Τζόνι Χέντριξ επιλέγει ν’ αφηγηθεί την κουβανέζικη ιστορία του με ήρωες δύο ακαταμάχητους 75άχρονους, πράγμα που αυτομάτως κάνει την ταινία πιο ιδιαίτερη, ευαίσθητη και συγκινητική -αν κι αυτοί οι δύο ηλικιωμένοι έχουν αντοχές και κέφι παιδιού. Παρότι το παρελθόν τους δεν περιγράφεται ποτέ (μαντεύουμε την ιστορία τους από λίγες παλιές φωτογραφίες στο σπίτι) και το μέλλον τους μοιάζει εξαιρετικά σύντομο, το παρόν τους δείχνει μια σχέση που μετρούσε πάντα μόνο ώς το δύο. 

Η όλο ζέστη και πανέμορφα, «σκονισμένα» χρώματα φωτογραφία της Σολεδάδ Ροντρίγκες και οι επιλογές του Χέντριξ αποτυπώνουν μια Αβάνα ονειρική, κουρασμένη κι αυτή, ακριβώς με την αρχοντιά και το πάθος που κρύβουν οι ήρωες της ταινίας. Το σενάριο γίνεται, κατά στιγμές, συναισθηματικά εκβιαστικό, αλλά η γοητεία του φέρνει γρήγορη συγχώρεση, η ερμηνεία του Ολντεν Ράιτ στις πιο δραματικές στιγμές του αφήνει να διαφανεί ότι είναι ερασιτέχνης ηθοποιός, όμως το «Candelaria» είναι μια ταινία γεμάτη βιώματα και χρωματισμένη μόνο με χιούμορ, με μια δυσεύρετη αισιοδοξία τού «ας ζήσουμε, γιατί μπορεί να πεθάνουμε» και με δύο πρόσωπα στην καρδιά της που δεν ξεχνιούνται εύκολα. 

ΑΘΗΝΑΙΑ, ΔΑΝΑΟΣ, ΔΙΑΝΑ ΜΑΡΟΥΣΙ, ΔΙΟΝΥΣΙΑ, ΕΛΛΗ, ΛΑΟΥΡΑ, ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΧΑΛΑΝΔΡΙ 

Ο άνθρωπος που σκότωσε τον Δον Κιχώτη ★½☆☆☆☆

(The Man Who Killed Don Quixote, Ισπανία, Βέλγιο, Γαλλία, Πορτογαλία, Ην. Βασίλειο, 2018, 132’) 

• Σκηνοθεσία: Τέρι Γκίλιαμ 
• Ηθοποιοί: Ανταμ Ντράιβερ, Τζόναθαν Πράις 

«Μετά από 25 χρόνια, ο Τέρι Γκίλιαμ παρουσιάζει…». Αυτή είναι η πρώτη κάρτα στην έναρξη της ταινίας κι αυτή είναι και η πιο πετυχημένη στιγμή της. Ο Τέρι Γκίλιαμ, ύστερα από τρεις δεκαετίες αγώνα να πραγματοποιήσει αυτό το κινηματογραφικό του όραμα, με εμπόδια που κυμάνθηκαν από θανάτους και θεομηνίες έως χρηματοδοτικά και νομικά προβλήματα στην παραγωγή, κατάφερε, ρομαντικά όσο ο ήρωάς του, να ολοκληρώσει τον Δον Κιχώτη του. Τι κρίμα που το αποτέλεσμα είναι μια τόσο χαοτική και κακόγουστη κωμωδία. 

Κεντρικός ήρωας της ταινίας είναι ένας φτωχός τσαγκάρης, που προσλαμβάνεται από έναν σκηνοθέτη για να υποδυθεί τον Δον Κιχώτη στην ταινία του. Από εκείνη τη στιγμή, ο «ηθοποιός» ασπάζεται όντως την ταυτότητα του κατά φαντασίαν Ιππότη, με τον σκηνοθέτη ν’ αποτελεί τον Σάντσο Πάντσα του, διανύοντας διάφορες χρονικές περιόδους, αλλά και το όριο μεταξύ πραγματικότητας και ψευδαίσθησης. 

Η συνήθως δημιουργική φαντασία του Τέρι Γκίλιαμ σκορπίζεται σε κάθε κατεύθυνση, ενσωματώνοντας στην ταινία του τα πάντα, από μάχες μέχρι έρωτες, από Ρώσους μαφιόζους μέχρι Σύρους πρόσφυγες, ενώ και η αισθητική του έμπνευση μοιάζει να έχει στερέψει ή μπουρδουκλωθεί στην ίδια την περιπέτεια της παραγωγής της ταινίας. 

Κι αν το τελικό συμπέρασμα έχει να κάνει με τη φύση του ίδιου του σινεμά ή του σκηνοθέτη ή του πώς όποιος ασπαστεί το όνειρο γίνεται και σκλάβος του, αυτό το φλύαρο φιλμ κάνει τα πάντα για να το κρύψει κάτω από στρώματα σαχλαμάρας. 

ΑΘΗΝΑΙΟΝ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ, ΛΑΟΥΡΑ, ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ, ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ, ΡΙΒΙΕΡΑ, ΣΙΝΕ ΠΑΡΙ, ΤΡΙΑΝΟΝ ΣΑΡΩΝΙΔΑ, ΧΛΟΗ

Κρίστοφερ & Γουίνι  ★½☆☆☆☆

(Christopher Robin, ΗΠΑ, 2018, 104’) 

• Σκηνοθεσία: Μαρκ Φόρστερ 
• Ηθοποιοί: Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, Χέιλι Ατγουελ, Μαρκ Γκάτις 

Ο Μαρκ Φόρστερ, σκηνοθέτης με γκάμα από το «Quantum of Solace» ώς το «Finding Neverland», επιστρέφει στον κόσμο του παραμυθιού, αλλά με αδιάφορο αποτέλεσμα. 

Μετατρέποντας, στο πρώτο της μέρος, τα πλάνα σε σκίτσα του «Winnie the Pooh», σε λέξεις των βιβλίων, ο Φόρστερ κάνει σαφές ότι η ταινία του θα μείνει πιστή στο υλικό του, έστω κι αν το προσεγγίζει από την πλευρά των μεγάλων. Ο Κρίστοφερ Ρόμπιν είναι πια εργασιομανής επαγγελματίας, ανεπαρκής σύζυγος και μπαμπάς και ο -μεγαλύτερος κι αυτός- Γουίνι το Αρκουδάκι, μαζί με τη ζωοπαρέα τους (όλοι εμφανώς και εύστοχα πάνινα κουκλάκια), θα χρειαστεί να του θυμίσει τι είναι σημαντικό στη ζωή: να μη χάνεις την παιδικότητά σου και την έγνοια για τους ανθρώπους που αγαπάς. 

Με συν-σεναριογράφους, τον Αλεξ Ρος Πέρι και τον Τομ ΜακΚάρθι του «Spotlight», και οι δύο μ’ ένα πιο αιχμηρό, «ενήλικο» προφίλ, δεν είναι ν’ απορεί κανείς που αυτή η παιδική ταινία διέπεται από αμήχανους χειρισμούς. Μ’ ένα one man show από τον Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, η ταινία είναι συναισθηματικά επίπεδη, πολύ μελαγχολική για παιδιά, όχι αρκετά διασκεδαστική για ενήλικες και δεν κάνει τίποτα προκειμένου να υπερβεί την προβλέψιμη πλοκή της και τα αναμενόμενα διδάγματά της. 

2001: Οδύσσεια του Διαστήματος  ★★★★★

(2001: A Space Odyssey, Ην. Βασίλειο, ΗΠΑ, 1968, 149’) 

• Σκηνοθεσία: Στάνλεϊ Κιούμπρικ 
• Ηθοποιοί: Κιρ Νταλέι, Γκάρι Λόκγουντ, Γουίλιαμ Σιλβέστερ 

Το έτος 2001, το διαστημόπλοιο Discovery 1 φεύγει σε αποστολή, για να διερευνήσει την ύπαρξη ενός μυστηριώδους μονόλιθου στη Σελήνη κι ενός ακόμα στην τροχιά γύρω από τον Δία. Μοναδικός επιζών του σκάφους, ο Ντέιβιντ Μπόουμαν, θα επιχειρήσει να τα βγάλει πέρα στο Διάστημα. Πενήντα χρόνια μετά τη δημιουργία της, η «Οδύσσεια» βλέπεται σαν να έγινε… αύριο, ειδικά στις επετειακές, ψηφιακά επεξεργασμένες κόπιες της επανέκδοσής της. 

ΑΣΤΥ, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ, ΠΤΙ ΠΑΛΑΙ 

Η Καλόγρια 

(The Nun, Η.Π.Α., 2018, 96’) 

• σκηνοθεσία: Κόριν Χάρντι 
• ηθοποιοί: Τέσα Φαρμίγκα, Μπόνι Αρονς, Τζόνι Κόιν 

Οταν μια νεαρή καλόγρια αυτοκτονεί σ΄ένα μοναστήρι της Ρουμανίας, ένας ιερέας με θολό παρελθόν και μία ασκούμενη μοναχή, στέλνονται από το Βατικανό για να διερευνήσουν το θάνατό της, όμως στην πορεία έρχονται αντιμέτωποι με μία σειρά από ένοχα μυστικά. Πριν το «Conjuring» και πριν το «Annabelle», η μορφή του Κακού στην αρχή του, στην ταινία τρόμου της εβδομάδας που δεν θ’ απογοητεύσει τους τολμηρούς. 

Πρόσκληση σε Γάμο 

(Destination Wedding, Η.Π.Α., 2018, 90’) 

• σκηνοθεσία: Βίκτορ Λέβιν 
• ηθοποιοί: Γουαϊνόνα Ράιντερ, Κιάνου Ριβς 

Ο Φρανκ και η Λίντσεϊ γνωρίζονται καθ’ οδόν για ένα γαμήλιο Σαββατοκύρακο φίλων τους κι αντιπαθιούνται σφόδρα. Μόνο που το ζευγάρι των μελλόνυμφων έχει σχεδιάσει να τους φέρει, αναγκαστικά, όσο πιο κοντά γίνεται. Η Γουαϊνόνα και ο Κιάνου γεμίζουν την οθόνη ρομάντζο, λίγο πιο «ώριμοι» από το ’90, αλλά εξίσου μαγνητικοί. 

Μάκβεθ ★★★★☆

(Macbeth, Η.Π.Α., 1948, 92’) 

• σκηνοθεσία: Ορσον Γουελς 
• ηθοποιοί: Ορσον Γουελς, Τζινέτ Νόλαν, Νταν Ο’ Χέρλιχι 

Ο Ορσον Γουελς δίνει κινηματογραφική ζωή στον Σκωτσέζο βασιλιά του Γουίλιαμ Σέξπιρ κι αναρωτιέσαι ποιος από τους δυο έκανε το μεγαλύτερο αριστούργημα. Η ταινία προβάλλεται σε επανέκδοση με ψηφιακά επεξεργασμένες κόπιες.