Μια γυναίκα ενάντια στη φυλετική περιθωριοποίηση

Η καταγωγή των Σάμι ★★★½☆☆

(Sameblod, Νορβηγία, Δανία, Σουηδία, 2016, 110′)

• Σκηνοθεσία: Αμάντα Κέρνελ
• Ηθοποιοί: Λένε Σεσίλια Σπάροκ, Μαζ-Ντόρις Ρίμπι, Γιούλιους Φλαϊσάντερ

Χρειάστηκε μια πολύ νέα, γεννημένη το 1986, σκηνοθέτρια, στην πρώτη της ταινία, με την ορμή που αυτό συνεπάγεται, για να κάνει την κοινή γνώμη να ενδιαφερθεί για τον ρατσισμό εναντίον των Σάμι. Και το κατάφερε, ειδικά αφού το φιλμ κέρδισε το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη στο Φεστιβάλ Βενετίας και το Βραβείο Lux του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία γεμάτη πάθος, αν κι όχι σεναριακή πρωτοτυπία· μια κοινωνική αφύπνιση κι η αποκάλυψη μιας απίθανα δυναμικής ηθοποιού.

Ηρωίδα της ταινίας είναι η Ελε Μάργια, ένα 14χρονο κορίτσι στη Σουηδία του ’30, κόρη της κοινότητας των Σάμι, των ιθαγενών της Σκανδιναβίας, οι οποίοι έζησαν νομαδικά κοντά στη φύση εκτρέφοντας ταράνδους και μιλώντας τη δική τους γλώσσα, τραγουδώντας τα δικά τους τραγούδια, αναπτύσσοντας στενές σχέσεις, όπως όλοι οι παλιοί λαοί, με τα ζώα και τις φυσικές δυνάμεις.

Η Ελε Μάργια θέλει ό,τι κι οποιαδήποτε έφηβη της εποχής της: να χορέψει, να φλερτάρει, να ντυθεί μοντέρνα. Σε απάντηση, ο κόσμος θα την υποβιβάσει και θα μετρήσει τον εγκέφαλό της για να δει αν είναι «κανονικός» άνθρωπος. Σε μια διαδρομή που κυλά ως flash backs με αφετηρία την ηλικιωμένη (κι υπέροχα ρυτιδιασμένη) Ελε, αυτή είναι η αφήγηση για μια γυναικεία περιπέτεια ενάντια στη φυλετική περιθωριοποίηση.

Ολη η δύναμη της ταινίας, εκτός από το λίγο γνωστό και γι’ αυτό ιδιαίτερα καθηλωτικό θέμα της κι εκτός από τα πανώρια, παραμυθένια σκανδιναβικά τοπία της ελευθερίας, σε αντιπαραβολή με τους κλειστούς, καλοβαμμένους αστικούς τοίχους της στενομυαλιάς, είναι αυτό το βλέμμα της μικρής ηρωίδας, το ευθύ, το κατά μέτωπο, το αμείλικτα επικριτικό. Κι αυτό είναι που εντυπώνεται περισσότερο στον νου, όσο το φιλμ ξετυλίγεται, στην καρδιά του, σαν ένα ευρείας κατανάλωσης δράμα για όλη την οικογένεια, δεσμευμένο από τα κλισέ της μυθοπλασίας.

ΔΙΑΝΑ, ΑΤΤΑΛΟΣ, ΤΡΙΑΝΟΝ

Ο κύριος και η κυρία Αντελμάν ★★★½☆☆

(Mr. & Mme Adelman, Γαλλία, Βέλγιο, 2017, 120′)

• Σκηνοθεσία: Νικολά Μπεντός
• Ηθοποιοί: Ντοριά Τιλιέ, Νικολά Μπεντός, Ντενί Πονταλιντές, Ζουλιέν Μπουασελιέ

Ενα δημιουργικό ζευγάρι, ο Νικολά (γιος του Γκι) Μπεντός και η Ντοριά Τελιέ, υπογράφουν από κοινού την πρώτη τους ταινία, την ιστορία ενός άλλου, εκρηκτικού ζευγαριού δημιουργών, στο τέλος μιας σχέσης 45 χρόνων.

Ξεκινώντας στις αρχές του ’70, ο Βικτόρ, Παριζιάνος μπουρζουά κι επίδοξος συγγραφέας, επιπόλαιος, εγωκεντρικός και λάγνος, ερωτεύεται (με το ζόρι) τη Σαρά, μια δυναμική, τολμηρή Εβραία, αποφασισμένη ό,τι πιάνει στα χέρια της να στέφεται από επιτυχία, είτε πρόκειται για τον Βικτόρ και την καριέρα του είτε για την κοινή τους ζωή. Σαράντα πέντε χρόνια αργότερα, στην κηδεία του Βικτόρ, με την οποία ξεκινά η ταινία, η Σαρά έχει πολλά και αποκαλυπτικά ν’ αφηγηθεί.

Με μια χρωματική παλέτα στη διασταύρωση της Αμελί και του Γουές Αντερσον, με πανταχού παρόν το γαλλικό πνεύμα –τους συγγραφείς, τους καλλιτέχνες, ελαφρώς φλύαρα όπως τους αρμόζει–, με διαρκή διάθεση σάτιρας της γαλλικής κοινωνίας των γραμμάτων αλλά και του εμβληματικού για τη χώρα ερωτικού πάθους, ο Μπεντός και η Τιλιέ στήνουν μια ταινία που, έστω κι αν παρατραβά στη διάρκεια και στις χαριτωμένες υπερβολές της, κορυφώνεται με μια μεταδοτική ενέργεια, χωρίς να παραμελεί τις καλογραμμένες επικίνδυνες στροφές κάθε μεγάλης σχέσης.

ΔΑΝΑΟΣ, ΕΛΛΗ, ΑΙΓΛΗ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΠΑΤΗΣΙΩΝ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΑΛΛΙΘΕΑ, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX

Ο γιος μου ★★½☆☆☆

(Mon garçon, Γαλλία, Βέλγιο, 2017, 84′)

• Σκηνοθεσία: Κριστιάν Καριόν
• Ηθοποιοί: Γκιγιόμ Κανέ, Μελανί Λοράν

Ο Ζουλιέν είναι ένας πολυάσχολος σαραντάρης που προτίμησε τη δουλειά του από τον γάμο του. Οταν, ωστόσο, σ’ ένα πέρασμά του από τη Γαλλία, μάθει από την απελπισμένη πρώην γυναίκα του ότι ο 7χρονος γιος τους εξαφανίστηκε σε μια σχολική εκδρομή στο δάσος, ο Ζουλιέν αναλαμβάνει δράση, υπερπηδώντας την αστυνομία αλλά και τον νόμο.

Ενα «Prisoners» α λα γαλλικά στήνει ο Καριόν, με μαγνητικό πρωταγωνιστή τον Γκιγιόμ Κανέ, που σηκώνει το βάρος της ταινίας στους ώμους του. Το ενδιαφέρον πρώτο μέρος που καταγίνεται και με τις ενοχές δυο γονιών που νιώθουν ανεπαρκείς, διαδέχεται το δεύτερο που αφιερώνεται αποκλειστικά στη δράση, σ’ ένα μυστηριώδες ανθρωποκυνηγητό, με κάμερα στο χέρι σε λευκά, χιονισμένα τοπία. Ενα θρίλερ με αγωνιώδη ατμόσφαιρα που, ωστόσο, όπως τόσες αντίστοιχες αμερικανικές ταινίες, αποθεώνει χωρίς δεύτερη σκέψη την αυτοδικία.

Θάρρος ή αλήθεια

(Truth or Dare, ΗΠΑ, 2018, 100′)

• Σκηνοθεσία: Τζεφ Γουάντλοου
• Ηθοποιοί: Λούσι Χέιλ, Τάιλερ Πόουζι, Βάιολετ Μπιν

Οταν και οι δυο επιλογές αποβαίνουν… μοιραίες, το παιχνίδι γίνεται θανάσιμο. Μια παρέα φίλων παίζει «θάρρος ή αλήθεια», αλλά κάποιος ή κάτι επιφυλάσσει φρικτές τιμωρίες σε όποιους πουν ψέματα, ή σε όποιους δεν τολμήσουν. Νεανικός τρόμος από τους παραγωγούς τού «Τρέξε!».

Ζευγάρι με το ζόρι ★★½☆☆☆

(Overboard, ΗΠΑ, 2018, 112′)

• Σκηνοθεσία: Μπομπ Φίσερ, Ρομπ Γκρίνμπεργκ
• Ηθοποιοί: Ανα Φάρις, Εουχένιο Ντερμπέζ

Ο Λεονάρντο, Μεξικανός πλέιμποϊ, πέφτει στη θάλασσα από το κότερό του και συνέρχεται με αμνησία. Η Κέιτ, ανύπαντρη μητέρα και βιοπαλαίστρια, θα τον περισώσει προκειμένου να τον πείσει ότι είναι ο άντρας της και πατέρας των παιδιών της. Το «Γυναίκα στη θάλασσα» του 1987, τότε με τον Κερτ Ράσελ και την Γκόλντι Χον, σε σημερινή διασκευή, με αντεστραμμένα φύλα, παρωχημένο χιούμορ και χωρίς την πάντα απολαυστική Γκόλντι.

Το τέλος της ανωνυμίας ★★☆☆☆

(Anon, Γερμανία, 2018, 100′)

• Σκηνοθεσία: Αντριου Νίκολ
• Ηθοποιοί: Αμάντα Σάιφριντ, Κλάιβ Οουεν

Ο Αντριου Νίκολ, ένας από τους σπουδαιότερους νεότερους δημιουργούς του φανταστικού, σκηνοθέτης του «Gattaca», σεναριογράφος του «Truman Show», επιστρέφει με ακόμη ένα πρωτότυπο, δυστοπικό κι εθιστικό σύμπαν, ξεχνώντας να φροντίσει το σενάριο και τους ήρωές του.

Στο κοντινό μέλλον τίποτε δεν είναι «ανώνυμο», τα πάντα έχουν το ψηφιακό αποτύπωμά τους, είναι γνωστά και καταγεγραμμένα και το έγκλημα έχει σχεδόν εξαλειφθεί. Οταν ο Σαλ Φρίλαντ εντοπίσει μια γυναίκα που είναι αόρατη στο σύστημα, ξεκινά έναν αγώνα για να την παγιδεύσει, προτού εκείνη απειλήσει την ασφάλεια του κόσμου και τη δική του ζωή.

Ενας τρομακτικά αληθοφανής κόσμος, μια σκοτεινή, tech-νουάρ ατμόσφαιρα, γίνονται το έδαφος για ένα γρήγορο θρίλερ, που παρασύρει στο πρώτο του μέρος με τα ευρήματά του, αλλά πνίγεται, στην πορεία, στην αδιαφορία για την έκβαση της πλοκής του.

Revenge

(Γαλλία, 2017, 108′)

• Σκηνοθεσία: Κοραλί Φαρζά
• Ηθοποιοί: Ματίλντα Λατς, Κέβιν Τζάνσενς, Βενσάν Κολόμπ, Γκιγιόμ Μπουσέντ

Δεν είναι έκπληξη ότι το «Revenge» είχε κάποιες από τις πιο ενθουσιώδεις προβολές στο φετινό Τορόντο και το Σάντανς – είναι άλλωστε ταινία προορισμένη γι’ αυτό: για ν’ ανεβάζει τον ρυθμό και τη διάθεση στο κοινό που διασκεδάζει μ’ ένα καλοφτιαγμένο splatter που κηρύσσει το girl power. Αν ήταν και λίγο εξυπνότερη ταινία…

Τρεις παντρεμένοι άντρες, βουτηγμένοι στην τεστοστερόνη, πηγαίνουν μαζί μια «αγορίστικη» εκδρομή για κυνήγι. Εκεί θα ξεφορτωθούν την ερωμένη του ενός, αλλά όχι… εξολοκλήρου. Η Τζεν, δίμετρη μακρυμαλλούσα αμαζόνα, τραυματισμένη αλλά ζωντανή, θα ζωστεί σκάγια και, κραδαίνοντας μια καραμπίνα, θα καταδιώξει τους θύτες της στην έρημο, προοδευτικά όλο και πιο γυμνή και πιο βαμμένη στο αίμα.

Εντονα στιλιζαρισμένο, απενοχοποιημένο b-movie που προδίδει τις προθέσεις του επειδή, ακριβώς, δεν τολμά να κάνει το σενάριό του ακόμα πιο ακραίο και τους ήρωές του ακόμα πιο αιχμηρούς. Τουλάχιστον, θα μάθετε τι να κάνετε αν βρεθείτε μόνοι στη μέση του πουθενά, μ’ ένα κλαδί να διαπερνά την κοιλιά σας και μ’ ένα σακίδιο με τα απολύτως απαραίτητα.