ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ
Οντας απόγονος της οικογένειας των Κένεντι και του Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ ήταν επόμενο ότι ο 24χρονος Πάτρικ Σβαρτσενέγκερ θα εισερχόταν στο Χόλιγουντ με πιστοποιητικό επιτυχίας. Παρόλο που έχει παίξει μικρούς ρόλους στο παρελθόν σε διάφορες ταινίες, ο τελευταίος ρόλος του στον «Ηλιο του μεσονυχτίου» απέναντι στην Μπέλα Θόρν είναι ο πρώτος άξιος προσοχής, όπου παίζει τον εφηβικό έρωτα ενός κοριτσιού που πάσχει από μια σπάνια ασθένεια.
Προικισμένος με όλα τα απαραίτητα φόντα και τώρα μια δημοφιλή ταινία, μένει να δούμε αν και κατά πόσο μπορεί ο Σβαρτσενέγκερ να εξελιχτεί ως ηθοποιός χτίζοντας μια νέα, δική του ταυτότητα.
• Πρόκειται για τον πρώτο πρωταγωνιστικό σας ρόλο;
Ναι. Εχω δουλέψει σε άλλες ταινίες, μικρότερες όμως και σε μικρότερους ρόλους. Προφανώς ένιωθα το βάρος του πρωταγωνιστικού ρόλου αλλά ευτυχώς είχα δίπλα μου την Μπέλα, την οποία ήξερα από παλιά, και με βοήθησε να αισθανθώ πιο άνετα.
• Στην ταινία υπάρχει μια σχεδόν παλιά αίσθηση ρομάντζου, συμφωνείτε;
Ναι, όλα τα πράγματα που ο Τσάρλι, ο χαρακτήρας μου, κάνει για την Κέιτι (Μπέλα Θορν) είναι πρωτόγνωρα γι’ αυτήν καθώς πάσχει από μια ασθένεια που της απαγορεύει την έκθεση στο φως του ηλίου –είτε μια βόλτα για παγωτό, ένα ταξίδι στο Σιάτλ με το τρένο ή βαρκάδα στο ηλιοβασίλεμα– όλα είναι καινούργια και της φέρνουν χαρά και ενθουσιασμό. Αλλά και για τον Τσάρλι ό,τι κάνει γι’ αυτήν είναι χαρά. Λένε ότι το να δίνεις είναι καλύτερο από το να παίρνεις.
• Πότε αποφασίσατε να γίνετε ηθοποιός; Υπάρχει περίπτωση να αναμιχθείτε και με την πολιτική αργότερα, μια και κατάγεστε από οικογένειες με πολιτική παράδοση;
Ερωτεύτηκα τον κινηματογράφο από τότε που ήμουν παιδί. Αν ήμουν «καλό παιδί» μες στην εβδομάδα, οι γονείς μου με άφηναν να επισκεφτώ το γύρισμα το Σαββατοκύριακο. Οταν με έπαιρνε μαζί του ο πατέρας μου ήταν για μένα σαν όνειρο! Μου άρεσε να τον βλέπω μεταμορφωμένο στον Μίστερ Φριζ ή τον Εξολοθρευτή.
Και στα διαλείμματα πηγαίναμε στα παιχνίδια από «Τα σαγόνια του καρχαρία» ή του «Κινγκ Κονγκ», στο πάρκο των Universal Studios. Συνέχισα παίζοντας θέατρο στο σχολείο και αργότερα στο Πανεπιστήμιο, όπου πήρα το πτυχίο μου στη διοίκηση επιχειρήσεων και έκανα κινηματογραφικές σπουδές. Μάλιστα, τελείωσα τον «Ηλιο του μεσονυχτίου» ενώ ήμουν ακόμα φοιτητής. Οσο για την πολιτική, έχω μάθει από τον πατέρα μου ότι μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Ωστόσο, αυτήν τη στιγμή θέλω να επικεντρωθώ στην υποκριτική και αν κάποτε με απασχολήσει η πολιτική, ας είναι.
• Ακολουθείτε το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα σαν τον πατέρα σας;
Ο πατέρας μου είναι Ρεπουμπλικάνος από την άποψη ότι θέλει να υπηρετείται ο λαός πρώτα και μετά το κόμμα. Νομίζω ότι γι’ αυτό ασπάστηκε το ρεπουμπλικανικό κόμμα από την αρχή, γιατί αισθάνθηκε πως ήρθε σε αυτή την χώρα και έζησε το «αμερικανικό όνειρο», πως η χώρα τού έδωσε ό,τι ζήτησε και ό,τι ευχήθηκε και θέλησε να βρει τον τρόπο να επιστρέψει την ευεργεσία μέσα από την πολιτική, διάφορους οργανισμούς και μη κερδοσκοπικές εταιρείες. Αυτή είναι η άποψή του για τον κόσμο της πολιτικής που είναι και η δική μου άλλωστε.
Τελικά, αυτό που με ενδιαφέρει είναι η βοήθεια και η προσφορά. Καθώς καθιερώνεσαι ως ηθοποιός και αποκτάς μια κάποια επιτυχία μπορείς να εκμεταλλευτείς αυτή την επιτυχία για να προσφέρεις στους άλλους. Και είτε αυτή η προσφορά έχει να κάνει με μια πολιτική στάση ή με την εργασία μέσω φιλανθρωπικών οργανώσεων, ο στόχος είναι να βοηθήσεις άλλους να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους.
• Πείτε μας για τη μητέρα σας Μαρία Σράιβερ. Τι συμβουλές σας έχει δώσει;
Είμαι πολύ κοντά της. Οι αδελφές μου λένε ότι οι φίλες μου καλά θα κάνουν να συμπαθούν τη μητέρα μου γιατί συχνά με συνοδεύει στα ραντεβού μου! (γέλια) Είναι όμως υπέροχη! Οπως ξέρετε κατάγεται από μια οικογένεια αφιερωμένη στο δημόσιο καλό – η μητέρα της καθιέρωσε τους Ειδικούς Ολυμπιακούς Αγώνες, ο θείος της ήταν ο πρόεδρος Κένεντι, ο πατέρας της ίδρυσε το Ειρηνευτικό Σώμα… Και από τη μητέρα μου έχω μάθει το ίδιο πράγμα, να αξιοποιώ τη ζωή μου έτσι ώστε να επωφελούνται και άλλοι από την καλή μου τύχη.
• Νιώθετε την πίεση να φανείτε αντάξιος της τόσο φημισμένης οικογένειας σας;
Οχι. Από την πλευρά των Κένεντι έχω μάθει πολλά, ειδικά από τον παππού και τη γιαγιά μου, που προσπαθώ να εφαρμόσω στη ζωή μου. Γιατί, όπως λένε, οι δάσκαλοι μπορούν να σου μεταφέρουν όλη τη γνώση του κόσμου, αλλά η ουσία βρίσκεται στο πώς την αφομοιώνεις αυτή τη γνώση, πώς τη χειρίζεσαι. Σχετικά με τη δυναστεία Κένεντι, απλά οικειοποιούμαι κάποια στοιχεία που με βοηθούν να γίνω καλύτερος άνθρωπος.
