Οι δικοί μου άνθρωποι ★★★☆☆
(Tesnota, Ρωσία, 2017, 118’)
- σκηνοθεσία: Καντερμίρ Μπαλάγκοφ
- ηθοποιοί: Ατρέμ Τσιπίν, Ολγκα Ντραγκούνοβα, Βενιαμίν Κατς
Στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, βραβευμένη από τη FIPRESCI στις Κάνες, ο Ρώσος σκηνοθέτης βασίζεται σε μια πραγματική, σκληρή ιστορία για να μιλήσει για την αποσύνθεση κάθε βεβαιότητας στην κάποτε Σοβιετική Ενωση, τη δεκαετία του ’90: κι η ταινία του είναι τόσο αληθινή, τόσο αποστομωτική, που λειτουργεί καθηλωτικά, ειδικά χωρίς την παραπάνω προσπάθεια που κάνει ο Μπαλάγκοφ να σοκάρει τον θεατή.
Η 20χρονη Ιλάνα, ένα όμορφο αγρίμι, ζει με την οικογένειά της στη μικρή κοινότητα Εβραίων μέσα στο μουσουλμανικό Νάλτσικ στον Βόρειο Καύκασο, από τις περιοχές που τραυματίστηκαν όσο λίγες από τη διάσπαση της Σοβιετικής Ενωσης και τη φτώχεια. Η οικογένεια μαζεύεται σ’ ένα εορταστικό δείπνο για τον αρραβώνα του γιου, Ντέιβιντ: μόνο που, το ίδιο βράδυ, Τσετσένοι θ’ απαγάγουν το ζευγάρι των μελλόνυμφων και η Ιλάνα θα κληθεί να κάνει μια μεγάλη θυσία, να παντρευτεί τον γιο του πλούσιου Εβραίου γείτονα, ώστε η οικογένεια ν’ αποκτήσει το αντίτιμο των λύτρων.
Ο τρόμος των εθνικιστικών και θρησκευτικών συγκρούσεων είναι τόσο διαρκής και τόσο ρεαλιστικός που κρατά τον θεατή με σταθερά κομμένη την ανάσα, σε μια «Ασφυξία», όπως είναι ο πρωτότυπος τίτλος της ταινίας, εκκολαπτόμενης βίας και απόλυτης αδυναμίας μπροστά της, καθώς ολόκληρο το πολιτικό και πολιτισμικό οικοδόμημα στο οποίο μεγάλωσε μια γενιά, καταρρέει με κρότο.
Μπορεί ο Μπαλάγκοφ να μαθήτευσε δίπλα στον Σοκούροφ, αλλά το σινεμά του είναι λιγότερο στιλιζαρισμένο από του δασκάλου του, περισσότερο βεριτέ και άγριο, τρέχοντας, με την κάμερα στο χέρι, ν’ ακολουθήσει την εκπληκτική πρωταγωνίστριά του, μ’ ένα πρόσωπο εξίσου αιχμηρό με το θέμα της ταινίας. Με τόσο καταιγιστική δράση και επιβλητική σκέψη, ο Μπαλάγκοφ θα είχε το ίδιο κι ακόμα δυνατότερο αποτέλεσμα, χωρίς να χρησιμοποιήσει το, διαβόητο πια στο φεστιβαλικό κύκλωμα, αληθινό βίντεο από πραγματικούς βασανισμούς Εβραίων από Τσετσένους αντάρτες, που προκαλεί μεν αντίδραση, αλλά όχι απαραίτητα αυτή που θα ήθελε ο σκηνοθέτης.
Ενα ήσυχο μέρος ★★★☆☆
(A quiet place, ΗΠΑ, 2018, 90’)
- σκηνοθεσία: Τζον Κραζίνσκι
- ηθοποιοί: Εμιλι Μπλαντ, Τζον Κραζίνσκι, Μίλισεντ Σίμοντς, Νόα Τζουπ
Στην τρίτη του σκηνοθετική δουλειά, ο ηθοποιός Τζον Κραζίνσκι στήνει μια θαυμάσια ταινία τρόμου, ένα monster movie για την ακρίβεια, γεμίζοντάς τη με θαλπωρή, οικογενειακή αγάπη, γιγάντια τέρατα, αγωνία, σπλάτερ και χιούμορ – τι άλλο να ζητήσει κανείς για μια βόλτα στο σινεμά με ποπ κορν.
Σ’ ένα κοντινό μέλλον, ο κόσμος είναι γεμάτος πόλεις-φαντάσματα. Τεράστια αραχνοειδή πλάσματα βρίσκουν την τροφή τους ανάμεσα στους ανθρώπους. Είναι τυφλά, αλλά έχουν πολύ ευαίσθητη ακοή κι έτσι, από τον παραμικρό ήχο, εντοπίζουν τα θύματά τους. Γι’ αυτό και η οικογένεια Αμποτ προσπαθεί να ζει στην απόλυτη σιωπή.
Ο Λι, η Εβελιν και τα δυο μικρά τους παιδιά –η Ρίγκαν είναι κωφάλαλη, έτσι η νοηματική που γνωρίζει όλη η οικογένεια βοηθά στην επιβίωσή τους– προσπαθούν να ζουν κατά το δυνατόν κανονικά, με εξορμήσεις στο κοντινό διαλυμένο σουπερμάρκετ για προμήθειες και με προσαρμογές σ’ ολόκληρο το σπίτι τους, σε μια απομακρυσμένη φάρμα, βρίσκοντας τρόπο ακόμα και για παιχνίδι ή… σεξ.
Μέχρι που η απειλή χτυπά μέσα στη δική τους οικογένεια. Ο θαρραλέος Κραζίνσκι αξιοποιεί θαυμάσια το εύρημα μιας ταινίας που αναγκαστικά εξελίσσεται σχεδόν στη σιωπή, οι αναφορές (πολιτικές, όπως σε κάθε b-movie που σέβεται τον εαυτό του) στην καθημερινή απρόβλεπτη απειλή στη σημερινή Αμερική είναι προφανείς αλλά κι έξυπνες, οι ερμηνείες θεαματικές, ειδικά από τη σύζυγο, άλλωστε, του Κραζίνσκι, Εμιλι Μπλαντ, και την κωφάλαλη πρωταγωνίστρια του «Wonderstruck», Μίλισεντ Σίμονς, η φωτογραφία έχει τα ζεστά, βαθιά χρώματα της κλασικής Americana και στον τρόμο, το ανθρωποκυνηγητό, το αίμα και την πραγματική έκπληξη δεν γίνεται η παραμικρή οικονομία.
ODEON ESCAPE ΙΛΙΟΝ, ODEON STARCITY, NOVACINEMA ODEON ΜΑΡΟΥΣΙ, VILLAGE MALL, VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ, VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ, VILLAGE ΦΑΛΗΡΟ, ΑΕΛΛΩ CINEMAX, ΑΘΗΝΑΙΟΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ, ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS ΓΛΥΦΑΔΑ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΑΛΛΙΘΕΑ, ΑΝΟΙΞΗ ΧΑΪΔΑΡΙ, ΒΑΡΚΙΖΑ, ΖΕΑ, ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ ΑΙΓΑΛΕΩ, ΝΑΝΑ CINEMAX, ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ, ΦΟΙΒΟΣ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ, ΕΛΛΗ, WESTCITY ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ, 3 ΑΣΤΕΡΙΑ Ν. ΗΡΑΚΛΕΙΟ
——————————————–
Από την Κυριακή του Πάσχα:
——————————————–
Ιστορίες μιας νύχτας ★★☆☆☆
(Posoki, Βουλγαρία, Γερμανία, ΠΓΔΜ, 2017, 104’)
- σκηνοθεσία: Στέφαν Κομαντάρεφ
- ηθοποιοί: Βασίλ Βασίλεφ-Ζουέκα, Ιβάν Μπάρνεφ, Ασέν Μπλατέτσκι, Ιρίνι Ζαμπόνας
Ο σκηνοθέτης που εντυπωσίασε πριν από λίγα χρόνια με το «Πέρασμα», κάνει πρεμιέρα στο Ενα Κάποιο Βλέμμα του Φεστιβάλ Κανών και καταγράφει μια διαδρομή στη σκοτεινή πλευρά της Βουλγαρίας, ξεφεύγοντας προς τον κοινωνικοπολιτικό στόμφο.
Ο αρχικός του ήρωας είναι ένας ταξιτζής που, θεωρώντας ότι έχει πέσει θύμα της διαφθοράς ενός τραπεζίτη, τον δολοφονεί και αυτοπυροβολείται. Την ίδια νύχτα, η κάμερα θα μπει επιβάτης σε πέντε άλλα ταξί στην πόλη, παρακολουθώντας, καθώς οι οδηγοί ενημερώνονται για την πορεία του συναδέλφου τους, τη διάσπαση μιας χώρας κι ενός πολιτισμού, βουτηγμένου στο ψέμα και την απογοήτευση. Ενδιαφέρον όχημα –ο δρόμος, η νύχτα, εγγυήσεις για δράμα και για ειλικρίνεια– εάν ο Κομαντάρεφ δεν επέλεγε τόσο σχηματικά και μελοδραματικά τις περιπτώσεις ανθρώπων και τις ιστορίες του.
Barbara ★★☆☆☆
(Γαλλία, 2017, 98’)
- σκηνοθεσία: Ματιέ Αμαλρίκ
- ηθοποιοί: Ζαν Μπαλιμπάρ, Ματιέ Αμαλρίκ, Βενσάν Περανί
Μια… κυβιστική, μεταμοντέρνα βιογραφία της διάσημης στη Γαλλία τραγουδίστριας και συνθέτριας Μπαρμπαρά, τόσο ομφαλοσκοπική του σκηνοθέτη, που θα μπορούσε να λέγεται και «Ματιέ». Ο Αμαλρίκ επιλέγει, όχι να σκιαγραφήσει την προσωπικότητα και την πορεία της Μπαρμπαρά, αλλά να παρουσιάσει μια ταινία που γίνεται γι’ αυτήν, με τον ίδιο ως σκηνοθέτη (και μέσα στο πλάνο) και την Μπριζίτ, μια ηθοποιό που υποδύεται την Μπαρμπαρά και σιγά σιγά ταυτίζεται με την ηρωίδα της.
Απευθυνόμενη μόνο σε τόσο φανατικούς θαυμαστές της (πραγματικής) Μπαρμπαρά που θα θελήσουν να δουν κι αυτή την αποδόμησή της, η ταινία λάμπει, ωστόσο, από τη σαρωτική παρουσία της Ζαν Μπαλιμπάρ, τόσο πληθωρικής και γοητευτικής, όποια Μπαρμπαρά κι αν παίζει.
Game night ★★½☆☆☆
(ΗΠΑ, 2018, 100’)
- σκηνοθεσία: Τζον Φράνσις Ντέιλι, Τζόναθαν Γκόλντστιν
- ηθοποιοί: Τζέισον Μπέιτμαν, Ρέιτσελ ΜακΑνταμς, Κάιλ Τσάντλερ
Ο Μαξ, η Ανι (παντρεμένοι, στην προσπάθεια να κάνουν παιδί) κι οι κολλητοί τους φίλοι είναι μανιακοί με τα παιχνίδια – η διασκέδασή τους είναι αυτό το βράδυ της εβδομάδας που βρίσκονται σ’ ένα σαλόνι και κονταροχτυπιούνται για τη νίκη.
Οι ισορροπίες θ’ αλλάξουν με την εμφάνιση του Μπρουκς, αδελφού του Μαξ, πιο όμορφου, πιο επιτυχημένου, πιο κερδισμένου σε κάθε πλευρά της ζωής. Μόνο που το παιχνίδι που τους έχει ετοιμάσει ο Μπρουκς θα πάει εξαιρετικά στραβά κι η παρέα των φίλων θα παίξει για να κερδίσει τη ζωή της. Γρήγορη και διασκεδαστική κωμωδία δράσης για το… παιχνίδι των κάθε είδους σχέσεων, επενδύει πετυχημένα στις αλλεπάλληλες ανατροπές και την υπέροχη χημεία των ηθοποιών της.
Οι φύλακες του Χρυσού Αυγού ★★☆☆☆
(Die Häschenschule: Jagd nach dem goldenen Ei, Γερμανία, 2017, 79’)
- Σκηνοθεσία: Ούτε φον Μούντσοφ-Πολ
Ο πονηρός κι ατίθασος κούνελος Μαξ πηγαίνει στην απομονωμένη Σχολή Πασχαλινών Κουνελιών για να πειθαρχήσει, αλλά χάρη στη γλυκιά συμμαθήτριά του Εϊμι, θα συμφωνήσει να βοηθήσει τα κουνελάκια να υπερασπιστούν το Πάσχα ενάντια σε μια συμμορία αλεπούδων. Βασισμένη σε δημοφιλές γερμανικό παιδικό βιβλίο, εποχική ταινία που μεταφέρει το μήνυμα της φιλίας, με απλό αλλά χαριτωμένο σκίτσο και παρόμοια καρδιά. Προβάλλεται μεταγλωττισμένη στα ελληνικά.
