1968 ★★½☆☆☆
(Ελλάδα, 2018, 94′)
- σκηνοθεσία: Τάσος Μπουλμέτης
- ηθοποιοί: Ιεροκλής Μιχαηλίδης, Αντώνης Καφετζόπουλος, Γιώργος Μητσικώστας, Στέλιος Μάινας, Μανώλης Μαυροματάκης, Βασιλική Τρουφάκου, Γιάννης Βούρος, Ορφέας Αυγουστίδης, Θέμης Πάνου, Ταξιάρχης Χάνος, Αντώνης Αντωνίου, Ερρίκος Λίτσης, Θοδωρής Κατσαφάδος
Ο Τάσος Μπουλμέτης, δυο χρόνια μετά τον «Νοτιά», καταπιάνεται μ’ ένα άλλο κομμάτι της ελληνικής ιστορίας και, κυρίως, της ελληνικής ιδιοσυγκρασίας και μνήμης. Αφορμή είναι ο αγώνας μπάσκετ της ΑΕΚ το 1968, εναντίον της Σλάβια Πράγας, για το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης: η βραδιά, ένα χρόνο ακριβώς μετά την επιβολή της χούντας στην Ελλάδα, όταν η ΑΕΚ στέφθηκε, πρωτοφανώς, βασίλισσα του ευρωπαϊκού μπάσκετ και οι Ελληνες είχαν λόγο να γιορτάσουν.
Η ταινία δεν είναι ντοκιμαντέρ, δεν είναι «μια ταινία για την ΑΕΚ», παρότι αποτελεί ανάθεση της ομάδας για την 50ή επέτειο από τον αγώνα, δεν είναι ούτε μόνο μυθοπλασία. Είναι, κατά βάση, μια ταινία του Τάσου Μπουλμέτη: συναισθηματική, νοσταλγική, προσεγμένη. Η δομή του φιλμ εναλλάσσει τρία στοιχεία: τον αγώνα μπάσκετ, από αρχειακό υλικό, όπως μαγνητοσκοπήθηκε τότε κι όπως τον εκφώνησε ο Βασίλης Γεωργίου.
Συνεντεύξεις με παλαίμαχους της ΑΕΚ, αλλά και της Σλάβια και άλλους παράγοντες της ομάδας, που καταθέτουν τις δικές τους μαρτυρίες, όχι μόνο για τον αγώνα αλλά και για τα πρόσωπα και την εποχή. Και μικρές, συνδεόμενες, αντιπροσωπευτικές ιστορίες μυθοπλασίας: από τους πρόσφυγες Κωνσταντινουπολίτες ιδρυτές της ομάδας, στον κομμουνιστή κρατούμενο της δικτατορίας που κρυφακούει από το τρανζιστοράκι των ασφαλιτών, σε άλλες, καθημερινές ιστορίες προσφυγιάς, στον χαφιέ που επισκέπτεται το προπατζίδικο της γειτονιάς, στη λουλουδού του μπουζουξίδικου που ο αρραβωνιαστικός της έχει υποσχεθεί γάμο μόνο αν –τόσο απίθανο– κερδίσει η ΑΕΚ.
Αυτή η δομή, εξ ορισμού αποσπασματική, αδυνατίζει τη συνοχή και την ένταση της ταινίας, ενώ οι μυθοπλαστικές ιστορίες είναι πολύ σύντομες και πολύ σχηματικές για ν’ αποκτήσουν ενδιαφέρον πέρα από τον χαρακτήρα του ανεκδότου ή του χρονογραφήματος – ταυτόχρονα, η πολιτική ματιά είναι πολύ ανώδυνη για μια ιστορία που ξετυλίχτηκε στην πιο σκληρή περίοδο της χούντας. Παρόλ’ αυτά, η γλυκύτητα της (μπασκετικής, αλλά κυρίως ανθρώπινης), ιστορίας και η αναφορά σε εποχές που γνωρίζουμε τόσο καλά ώστε να συμπληρώνουμε πληροφορία και συνείδηση, συνθέτουν μια ταινία οικεία, προβλέψιμη, τρυφερή, για θεατές… όλων των ομάδων.
ODEON ESCAPE ΙΛΙΟΝ, ODEON STARCITY, VILLAGE MALL, VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ, VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ, VILLAGE ΦΑΛΗΡΟ, VILLAGE ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, WEST CITY ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ, ΑΕΛΛΩ CINEMAX, CINEPOLIS ΓΛΥΦΑΔΑ, CINERAMA, ΑΙΓΛΗ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΑΛΛΙΘΕΑ, ΑΛΚΥΟΝΙΣ ART CINEMA, ΑΡΤΕΜΙΣ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟ, ΔΑΝΑΟΣ, ΕΛΛΗ, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ, NANA CINEMAX, ΟΝΑΡ, ΟΝΕΙΡΟ ΡΕΝΤΗ, ΟΣΚΑΡ, ΣΙΝΕ ΑΛΙΚΗ Ν. ΜΑΚΡΗ, ΣΙΝΕ ΑΝΟΙΞΙΣ, ΣΟΦΙΑ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ, ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΠΑΤΗΣΙΑ, ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ, 3 ΑΣΤΕΡΙΑ Ν. ΗΡΑΚΛΕΙΟ, ΦΟΙΒΟΣ
Εγώ, η Τόνια ★★★☆☆
(I, Tonya, ΗΠΑ, 2017, 120′)
- σκηνοθεσία: Κρεγκ Γκιλέσπι
- ηθοποιοί: Μάργκο Ρόμπι, Σεμπάστιαν Σταν, Αλισον Τζάνεϊ
Η πραγματική ιστορία της διαβόητης Τόνια Χάρντινγκ γίνεται ένα θαυμάσιο, ταχύτατο, εκρηκτικό, κωμικό… θρίλερ, φέρνοντας στο επίκεντρο την ταξική ανισότητα στην Αμερική.
Η Τόνια, πρωταθλήτρια του πατινάζ στον πάγο, η πρώτη γυναίκα που κατάφερε το τριπλό άξελ στην Αμερική, είδε την καριέρα της να τερματίζεται απότομα, όταν κατηγορήθηκε – η ίδια και οι συνεργάτες της – ότι προκάλεσε σωματική βλάβη στην Αμερικανίδα ανταγωνίστριά της για τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς του 1994, Νάνσι Κέριγκαν.
Η ταινία (βραβευμένη με τρεις Χρυσές Σφαίρες και υποψήφια για τρία Οσκαρ) έχει τη μορφή εξομολογήσεων στην κάμερα από τα κεντρικά πρόσωπα της ιστορίας: της ίδιας της Χάρντινγκ, του παλαβού σωματοφύλακά της, του βίαιου συζύγου της, της ακόμα πιο βίαιης μητέρας της (η Αλισον Τζάνεϊ στο ρόλο οδεύει ολοταχώς και δίκαια για το Οσκαρ Β’ Γυναικείου). Η αφήγηση είναι καταιγιστική, το σενάριο και το μοντάζ στριφογυρίζουν κι αυτά σαν άξελ στη νιοστή, η ταινία έχει μια τεταμένη κωμικότητα που ανεβάζει την αδρεναλίνη, ενώ, εκτός από την Τζάνεϊ, η Μάργκο Ρόμπι στον πρωταγωνιστικό ρόλο είναι συγκλονιστική, ως γυναίκα-οδοστρωτήρας. Ακόμα περισσότερο από τον συναισθηματικό αντίκτυπό της –ξεκαρδιστική, απεγνωσμένη, συγκινητική– η ταινία καταφέρνει να πάρει μια δεύτερη ιστορία των ταμπλόιντ και να την ντύσει με, έστω αιρετικό, ανθρωπισμό, αλλά και να μιλήσει με νεύρο, για την ταξική ανισότητα στην Αμερική, για ένα ποικιλοτρόπως κακοποιημένο κορίτσι, μεγαλωμένο στη white trash κουλτούρα, το οποίο, παρά το ταλέντο του (κι ενδεχομένως… την εγκληματικότητά του), ποτέ δεν αποδέχτηκε ο εστέτ κόσμος του καλλιτεχνικού πατινάζ στον πάγο. Κι αυτό, σε μια ταινία γεμάτη ενέργεια, χιούμορ και κατανόηση.
ΙΝΤΕΑΛ, ΝΙΡΒΑΝΑ, ΑΤΤΑΛΟΣ, ΑΤΛΑΝΤΙΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΙΩΤΖΙΟΣ, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, ΖΕΑ, CINEPOLIS ΓΛΥΦΑΔΑ
The Disaster Artist ★★★☆☆
(ΗΠΑ, 2017, 104′)
- σκηνοθεσία: Τζέιμς Φράνκο
- ηθοποιοί: Τζέιμς Φράνκο, Ντέιβ Φράνκο, Αρι Γκρέινορ, Σεθ Ρόγκεν, Ζακ Εφρον, Αλισον Μπρι
Ο Τζέιμς Φράνκο, έπειτα από πολλά χρόνια σκορπίσματος σε διάφορες ιδιότητες και διάφορα projects, αποδεικνύει αυτό που ξέραμε όταν ξεκίνησε, ότι είναι εξαιρετικός ηθοποιός και μερακλής άνθρωπος του κινηματογράφου. Ο «Disaster Artist» της ταινίας (η οποία τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο στο Σαν Σεμπαστιάν και με Χρυσή Σφαίρα Α’ Ανδρικού Ρόλου για τον Φράνκο), είναι ο Τόμι Γουαϊζό, πρόσωπο υπαρκτό κι ολοζώντανο, δημιουργός «του “Πολίτη Κέιν” των κακών ταινιών», του «The Room» του 2003, ενός απίθανου μελοδράματος που προκαλεί κλαυσίγελο και που έγινε από τις πιο καλτ ταινίες στην Αμερική, με ασταμάτητες μεταμεσονύκτιες προβολές την τελευταία δεκαετία.
Ο Φράνκο βυθίζεται στην ψυχοσύνθεση του Γουαϊζό, υιοθετεί την αλλόκοτη εμφάνισή του, τη μη-ανιχνεύσιμη προφορά του, το βιβλίο που έγραψαν ο Γκρεγκ Σεστέρο (συμπρωταγωνιστής του «Room» και μοναδικός φίλος του Γουαϊζό στο Χόλιγουντ) και ο Τομ Μπίσελ με τις αναμνήσεις τους από την παραγωγή και φτιάχνει μια ταινία που, σε πρώτο επίπεδο, ξετυλίγεται ως εκπληκτική, πανέξυπνη κωμωδία για το παράλογο όχι του σινεμά, αλλά της πραγματικότητάς του.
Αμέσως μετά, το φιλμ κερδίζει πόντους με την τρυφερότητα με την οποία αντιμετωπίζει τον ήρωά της, το όνειρο της διασημότητας, τη δυστυχία όποιου θέλει να καταφέρει κάτι για το οποίο δεν είναι ικανός, το αμερικάνικο όνειρο και πώς αυτό συνδέεται άρρηκτα με το θέαμα. Ενα φιλμ κεφάτο κι απολαυστικό, αλλά και, ταυτόχρονα, με μια ακαταμάχητη αγάπη για τις γεμάτες καλές προθέσεις αποτυχίες.
VILLAGE MALL, ΑΘΗΝΑΙΟΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ, ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ
Ενας ακέραιος άνθρωπος ★★★☆☆
(Lerd, Ιράν, 2017, 117′)
- σκηνοθεσία: Μοχαμάντ Ρασούλοφ
- ηθοποιοί: Ρεζά Αχλαγκιράντ, Σουνταμπέ Μπεϊζέ
Ενας από τους πιο γνωστούς εκτός συνόρων Ιρανός σκηνοθέτης, ο Μοχαμάντ Ρασούλοφ, καταδικάστηκε σε εξαετή φυλάκιση (εξέτισε τον ένα χρόνο), επειδή έκανε γυρίσματα στην Τεχεράνη χωρίς την απαραίτητη άδεια, που δεν θα έπαιρνε έτσι κι αλλιώς, για πολιτικούς λόγους. Η σύγκρουσή του με το σύστημα, διαβρωμένο και βρόμικο, είναι η αφορμή για τη νέα του ταινία, ένα αναμενόμενο μεν, αλλά όχι λιγότερο δυνατό γι’ αυτό το λόγο, κοινωνικό δράμα.
Ο Ρεζά, σύζυγος και πατέρας που ζει εκτός Τεχεράνης και προσπαθεί να βγάλει κέρδος από μια ιχθυοκαλλιέργεια στη φάρμα του, βρίσκεται στο στόχαστρο του τοπικού νταή-μαφιόζου, ο οποίος είναι αποφασισμένος να μην τον αφήσει σε ησυχία ώσπου να τον εξαφανίσει.
Ο Ρασούλοφ στήνει ένα βραδυφλεγές δράμα για τα εμπόδια και τους άθλους που έχει να υπερβεί όποιος θέλει να ζήσει στο Ιράν χωρίς να παρανομεί, να παραμείνει, δηλαδή, «ακέραιος», σε πείσμα της κοινωνικής πραγματικότητας της χώρας. Μ’ έναν ιδανικό πρωταγωνιστή, μ’ έναν ολοένα και πιο κλειστοφοβικό ρυθμό, ο Ρασούλοφ μιλά γι’ αυτά που ήδη ξέρουμε, ωστόσο με δύναμη και πειστικότητα, σεναριακή και σκηνοθετική.
Tom of Finland ★★★☆☆
(Φινλανδία, 2017, 115′)
- σκηνοθεσία: Ντόμε Καρουκόσκι
- ηθοποιοί: Γιάκομπ Οφτεμπρο, Βέρνερ Ντεν, Τζέσικα Γκραμπόφσκι
Ο Φινλανδός Τούκο Λαακσόνεν γυρίζει στο σπίτι που μοιράζεται με την αδελφή του στο Ελσίνκι, έχοντας πολεμήσει στον Β’ Παγκόσμιο, με εμπειρίες που δεν του επιτρέπουν να ησυχάσει. Αντιμέτωπος με τη βία και τον θάνατο, λαχταράει να βιώσει τον έρωτα και το σεξ αλλά, ως ομοφυλόφιλος σε εποχή απαγόρευσης, αναγκάζεται να αναζητά συντρόφους κρυφά και να εκφράζει τον πόθο του με τα σχέδιά του: αυτά ακριβώς που, με τα χρόνια, θα τον αναδείξουν σ’ έναν από τους εμβληματικούς LGBT καλλιτέχνες της ιστορίας, τον Tom of Finland. Εξαιρετικά ευαίσθητη βιογραφία, μ’ έναν συναρπαστικό πρωταγωνιστή, υπέροχη μουσική και μοντάζ βγαλμένο από συνειδησιακό κολάζ, η ταινία σχεδιάζει το πορτρέτο όχι μόνο αυτού του καλλιτέχνη, αλλά κι όποιου χρησιμοποίησε την τέχνη του ως μέσο λύτρωσης για τον ίδιο και το κοινό.
Ο Λαβύρινθος: Η Τελική Δοκιμασία ★½☆☆☆☆
(Maze Runner: The Death Cure, ΗΠΑ, 2018, 142′)
- σκηνοθεσία: Γουες Μπολ
- ηθοποιοί: Ντίλαν Ο’ Μπράιεν, Τόμας Μπρόντι-Σάνγκστερ, Ρόζα Σαλαζάρ, Πατρίσια Κλάρκσον, Εινταν Γκίλεν
Ο Τόμας κι οι υπόλοιποι Γκλέιντερς μπαίνουν στην Τελευταία Πόλη και το κτίριο της WKCD, αναζητώντας τον ορό που θα σώσει τους συντρόφους τους και την ανθρωπότητα από την εξάπλωση του ιού, αλλά και απαντήσεις για το γιατί βρέθηκαν στον Λαβύρινθο. Εφηβική περιπέτεια φαντασίας, τελευταίο μέρος της τριλογίας βασισμένης στα μυθιστορήματα του Τζέιμς Ντάσνερ, σκοτεινότερο και πιο κλειστοφοβικό από τα προηγούμενα, αλλά ενδιαφέρον μόνο για όσους παρακολουθούν τη σειρά και χρειάζονται closure.
