«Οι τρεις πινακίδες έξω από το Εμπινγκ, στο Μιζούρι» ★★★★½☆
(Three Billboards Outside Ebbing, Missouri, ΗΠΑ, Ην. Βασίλειο, 2017, 115′)
- σκηνοθεσία: Μάρτιν ΜακΝτόνα
- ηθοποιοί: Φράνσις ΜακΝτόρμαντ, Σαμ Ρόκγουελ, Γούντι Χάρελσον
Ο Μάρτιν ΜακΝτόνα, σκηνοθέτης το 2008 του αξέχαστου «In Bruges», Βρετανός με εξαιρετική κατανόηση της νοοτροπίας της μικρής αμερικανικής πόλης, κάνει μια ταινία που περικλείει την ουσία της στον τίτλο της: είναι κυριολεκτικός, όπως η ταινία είναι ρεαλιστική και επίκαιρη στο ζήτημα της αποδοχής και της συμπόνιας και μαζί υπαινίσσεται το σαρκαστικό χιούμορ που διαπερνά ολόκληρο το φιλμ.
Κεντρική ηρωίδα της ταινίας είναι η Μίλντρεντ, μια τραγική μητέρα που βλέπει την αστυνομία να ολιγωρεί στην έρευνα για τη φρικτή δολοφονία της κόρης της. Βρίσκοντας τον δικό της τρόπο να ασκήσει πίεση, νοικιάζει τις τρεις μεγάλες διαφημιστικές πινακίδες που βρίσκονται στον δρόμο όπου έγινε το έγκλημα κι εκεί εκθέτει την οργή της για τον σερίφη και τους άντρες του. Η πράξη της, όχι μόνο θα τη φέρει σε απ’ ευθείας σύγκρουση με τον εν λόγω σερίφη (τρυφερό, αγαπητό και στα τελικά στάδια του καρκίνου) και το πρωτοπαλίκαρό του (έναν φαινομενικά βίαιο κι ανεγκέφαλο ρατσιστή), αλλά θα φέρει και την ίδια και όλους τους εμπλεκόμενους αντιμέτωπους με την υπέρτατη ευθύνη τους, αυτή της ανθρωπιάς.
Ηδη βραβευμένη με τέσσερις Χρυσές Σφαίρες (Καλύτερης Ταινίας, Σεναρίου, Α’ Γυναικείου και Β’ Ανδρικού) και βαδίζοντας ταχύτατα για τα φετινά Οσκαρ, η ταινία του ΜακΝτόνα κερδίζει από τις αντιθέσεις της. Το εγκαταλελειμμένο τοπίο της Americana, ιδανικό έδαφος για ένα αλλόκοτο γουέστερν, μετατρέπεται γρήγορα σε πεδίο τρομοκρατικών ενεργειών ή απρόσμενων συμμαχιών. Η σκληροτράχηλη Μίλντρεντ της Φράνσις ΜακΝτόρμαντ (σε μια αληθινά σαρωτική, γεμάτη ψυχή, χιούμορ και έλεγχο ερμηνεία) αφήνει κάθε τόσο να φανεί η οδύνη κι η ζεστασιά της.
Τόσο ο Γούντι Χάρελσον ως σερίφης, σ’ έναν μικρό αλλά θαυμάσιο ρόλο, όσο κι ο αστυνομικός τού Σαμ Ρόκγουελ, που έχει και την πιο απολαυστική μεταστροφή από τους ήρωες της ταινίας, είναι γραμμένοι με τη συναρπαστική μεταβλητότητα του υδράργυρου. Η πνευματική και ιδεολογική παρακμή του αμερικανικού Midwest εναλλάσσεται με μονολόγους γραμμένους σαν θεατρική πρόζα, με τη μεγαλοπρέπεια και την οξυδέρκεια του Σέξπιρ. Και το διαρκές κωμικό στοιχείο εμπεριέχει τη βιαιότητά του, προκαλώντας το γέλιο μέσα από την τρομερή ανθρώπινη σκληρότητα.
Μπορεί στο δεύτερο μέρος της η ταινία να γίνεται πιο προβλέψιμη σεναριακά, ή και πιο εύκολα ακραία, αλλά παραμένει ένα από τα πιο γοητευτικά φιλμ της χρονιάς και μαζί μια εύστοχη παρότρυνση κατά των εύκολων κρίσεων, κατά των στερεότυπων και υπέρ της απλής, μάλλον υποτιμημένης, ανθρώπινης ανοχής και φροντίδας.
ODEON ΟΠΕΡΑ, ΑΒΑΝΑ ΧΑΛΑΝΔΡΙ
Ζάμα ★★★★½☆
(Zama, Αργεντινή, 2017, 115′)
- σκηνοθεσία: Λουκρεσία Μαρτέλ
- ηθοποιοί: Ντανιέλ Χιμένεθ Κάτσο, Λόλα Ντουένιας, Χουάν Μινουχίν, Ναχουέλ Κάνο
Η Λουκρεσία Μαρτέλ είναι μια ιδιότυπη σκηνοθέτρια (όπως έχει αποδείξει με τα «La Cienaga», «Το άγιο κορίτσι» και «Γυναίκα χωρίς κεφάλι», φιλόδοξες και ιδιοσυγκρασιακές ταινίες που την καταχωρούν ως auteur), που ενδιαφέρεται ταυτόχρονα για τη φόρμα και για έναν εσωτερικό, συνειδησιακό μονόλογο των ηρώων της. Το ίδιο ισχύει και για το νέο της opus (παραγωγή και πάλι της El Deseo του Αλμοδόβαρ), βασισμένο στο ομότιτλο και διαβόητο μυθιστόρημα του 1956, του υπαρξιστή Αργεντίνου συγγραφέα, Αντόνιο ντι Μπενεντέτο. Η αφαιρετική πλοκή της ταινίας παρακολουθεί τον Ζάμα, αξιωματικό του ισπανικού στρατού στα τέλη του 18ου αιώνα, τοποθετημένο σε μια μακρινή αποικία στη Λατινική Αμερική.
Οσο ο Ζάμα προσπαθεί να κερδίσει μια μετάθεση για να φύγει από αυτόν τον καταραμένο τόπο, τόσο εγκλωβίζεται στο πεπρωμένο του και στην αληθινή, βίαιη φύση του. Το «Zama» είναι τυπικά ένα ιστορικό δράμα, ουσιαστικά μια conceptual ταινία, μια εικαστική και εγκεφαλική εμπειρία που έχει τον ήρωά της ως όχημα, μόνο για να μεταφέρει στον θεατή την αίσθηση του υπαρξιακού μετέωρου, του ορίου μεταξύ λογικής και παράνοιας, πραγματικότητας και ονείρου, σκέψης και σάρκας, απόλαυσης και ενοχής, χωρίς ν’ αφήνει απέξω τα ταξικά και φυλετικά σχόλια για τη γένεση της Αργεντινής (και όλου του «παλαιού» κόσμου που στήθηκε πάνω σε πτώματα).
Με τη βοήθεια του Ρούι Πόκας, διευθυντή φωτογραφίας του «Tabu», η Μαρτέλ στήνει ένα μεγαλούργημα για υπομονετικούς και πρόθυμους θεατές, διαφανές σαν αέρινη κουρτίνα, πίσω από την οποία το ένστικτο είναι βασιλιάς, με τέτοια φυσική ομορφιά και ανθρώπινη ακρότητα που κόβει την ανάσα.
ΑΣΤΟΡ, ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ, ΑΤΛΑΝΤΙΣ
Η πιο σκοτεινή ώρα ★★★☆☆
(Darkest Hour, Ην. Βασίλειο, 2017, 125′)
- σκηνοθεσία: Τζο Ράιτ
- ηθοποιοί: Γκάρι Ολντμαν, Μπεν Μέντελσον, Κριστίν Σκοτ Τόμας, Λίλι Τζέιμς, Στίβεν Ντιλέιν
Με μια ιδιαίτερα ζοφερή ιστορική στιγμή, την «πιο σκοτεινή ώρα» της βρετανικής, αλλά και ευρωπαϊκής και παγκόσμιας, Ιστορίας καταπιάνεται στη νέα του ταινία ο Τζο Ράιτ. Στις αρχές του Β’ Παγκόσμιου, ο Γουίνστον Τσόρτσιλ επιλέγεται από την παράταξή του ως πρωθυπουργός, προκειμένου να πάρει μια υπεράνθρωπη απόφαση: βλέποντας τη Γερμανία να κατακτά μία μία τις ευρωπαϊκές χώρες και με 300.000 στρατιώτες παγιδευμένους στη Δουνκέρκη, μήπως η μοναδική λύση είναι να συνθηκολογήσει η Μεγάλη Βρετανία με τους ναζί;
Ο Τζο Ράιτ έχει αποδείξει, τόσο με την «Εξιλέωση» όσο και με την «Αννα Καρένινα», ότι έχει έφεση στο στιλιζάρισμα και τον επιφανειακό εντυπωσιασμό και οι προθέσεις του δεν διαφέρουν στο «Darkest Hour», μια ταινία με πυκνό λόγο και… ελαφρά διαλείμματα. Αδυναμίες που εύκολα ξεχνά κανείς, βλέποντας τον Γκάρι Ολντμαν σε μια μεγαλειώδη ερμηνεία, που ξεπερνά μακιγιάζ και μανιερισμούς και φτάνει βαθιά στην ψυχή ενός ανθρώπου διχασμένου, με δυσβάσταχτη ευθύνη και ευάλωτα ιδανικά, ρόλο για τον οποίο ο Βρετανός ηθοποιός τιμήθηκε ήδη με Χρυσή Σφαίρα και που πιθανότατα θα του χαρίσει το πρώτο Οσκαρ της καριέρας του. ODEON ESCAPE
ΙΛΙΟΝ, ODEON STARCITY, VILLAGE MALL, VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ, VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ, VILLAGE ΦΑΛΗΡΟ, VILLAGE ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, ΑΕΛΛΩ CINEMAX, ΑΘΗΝΑΙΟΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ, CINEPOLIS ΓΛΥΦΑΔΑ, ΑΙΓΛΗ ΧΑΛΑΝΔΡΙ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΑΛΛΙΘΕΑ, ΑΝΟΙΞΗ ΧΑΪΔΑΡΙ, ΒΑΡΚΙΖΑ, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ, ΝΑΝΑ CINEMAX, ΟΝΑΡ ΑΝΑΚΑΣΑ, ΟΣΚΑΡ ΑΧΑΡΝΩΝ, ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ, ΕΛΛΗ, 3 ΑΣΤΕΡΙΑ Ν. ΗΡΑΚΛΕΙΟ, WEST CITY ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ
Mountain ★★★☆☆
(Αυστραλία, 2017, 74′)
- σκηνοθεσία: Τζένιφερ Πίντομ
- αφήγηση: Γουίλεμ Νταφό
Τα βουνά ως ιστορία, μέλλον, πρόκληση κι απάντηση στ’ ανθρώπινα. Αυτό απεικονίζει το φιλόδοξο και… ανεβαστικό ντοκιμαντέρ της Τζένιφερ Πίντομ (απευθυνόμενο όχι μόνο σε λάτρεις της ορειβασίας!), συνδυασμένο με μουσική από την Αυστραλιανή Ορχήστρα Δωματίου και με αφήγηση κειμένου –ανθρωπολογικού, περιγραφικού, ολοζώντανου– από τον Γουίλεμ Νταφό.
Αντιμετωπίζοντας το βουνό με όλες του τις σημασίες, από τη γεωλογική μέχρι την υπαρξιακή αλλά και τη μυθική, η ταινία αποτελεί όχι μόνο χάρμα οφθαλμών, αλλά και δοκιμή μιας πρωτότυπης κινηματογραφικής «αναμέτρησης» του ανθρώπου με τη φύση και με τη φύση του, έστω κι αν δεν φτάνει στα φιλοσοφικά ύψη που, ίσως, υπόσχεται στην αρχή.
Maria by Callas ★★★☆☆
(Γαλλία, 2017, 113′)
- σκηνοθεσία: Τομ Βολφ
Τι μένει να μάθει κανείς για τη Μαρία Κάλλας, σαράντα χρόνια μετά τον θάνατό της; Οχι κουτσομπολιά, όχι αξιολογήσεις, όχι παραλειπόμενα, αλλά τις δικές της σκέψεις για τον εαυτό της: κι αυτό ακριβώς πραγματοποιεί, σε μια αξιοσημείωτη ταινία φτιαγμένη με επιμονή και μεράκι, ο Τομ Βολφ, βάζοντας την Κάλλας να μιλά σε πρώτο πρόσωπο, μέσα από σπάνιες συνεντεύξεις της –και μια δυσεύρετη κι εκπληκτική με τον Ντέιβιντ Φροστ–, μαγνητοσκοπημένες σκηνές από παρασκήνια, ανάγνωση προσωπικών κι εξομολογητικών επιστολών, επιχρωματισμένα στιγμιότυπα, επεξεργασμένα κοντινά στο πρόσωπό της στη διάρκεια παραστάσεων, ό,τι μπορεί να φέρει τα μάτια του κοινού πιο κοντά σε μια μορφή που τελικά, πράγματι, βρισκόταν λίγο πιο ψηλά απ’ όλους εμάς. Και, εντέλει, σε μια γυναίκα που έζησε με πειθαρχία την καριέρα της και με πάθος τη ζωή της. ΔΑΝΑΟΣ, ΔΙΑΝΑ, ΑΙΓΛΗ, CINEPOLIS ΓΛΥΦΑΔΑ, ΑΤΛΑΝΤΙΣ, ΙΝΤΕΑΛ.
Η ληστεία του αιώνα ★½☆☆☆☆
(Den of Thieves, ΗΠΑ, 2017, 140′)
- σκηνοθεσία: Κρίστιαν Γκούντεγκαστ
- ηθοποιοί: Τζέραρντ Μπάτλερ, Πάμπλο Σράιμπερ, 50 Cent
Στη σκοτεινή πλευρά του Λος Αντζελες, ένας ατίθασος αστυνομικός και η ομάδα του ανταγωνίζεται μια αήττητη συμμορία ληστών: στόχος είναι η σύλληψη, αλλά η απόλαυση βρίσκεται στο κυνήγι. Μια μακράν υποδεέστερη εκδοχή του «Heat» από τον σεναριογράφο του «London Has Fallen», όπου τόσο το καστ (ο Τζέραρντ Μπάτλερ στα χειρότερά του), όσο και οι σεναριακές ανατροπές και η ίδια η σκηνοθεσία της δράσης μοιάζουν διαρκώς δεύτερης διαλογής.
12 δυνατοί ½☆☆☆☆☆
(12 Strong, ΗΠΑ 2018, 130′)
- σκηνοθεσία: Νικολάι Φούγκσλιγκ
- ηθοποιοί: Κρις Χέμσγουερθ, Μάικλ Σάνον, Γουίλιαμ Φίκτνερ, Τρεβάντε Ρόουντς
Η πραγματική ιστορία των 12 πρώτων (εξαιρετικά γενναίων, φυσικά), στρατιωτών που στάλθηκαν από τις ΗΠΑ στο Αφγανιστάν, μετά το τρομοκρατικό χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Μια εξόφθαλμα και αφελώς πατριωτική αμερικανική ταινία, που επιπλέον επενδύει στα στερεότυπα του καλού και του κακού (δηλαδή του αμερικανικού και του μη) με τρόπο οριακά εκνευριστικό και που μοιάζει να μην έχει κανένα σημείο επαφής με το ελληνικό κοινό.
