Ηρεμο πάθος ★★★★½☆
(A Quiet Passion, Μεγ. Βρετανία, Βέλγιο, 2016, 125’)
- σκηνοθεσία: Τέρενς Ντέιβις
- ηθοποιοί: Σίνθια Νίξον, Τζένιφερ Ιλι, Ντάνκαν Νταφ, Κιθ Κάρανταϊν
Οχι, ευτυχώς αυτή η ταινία δεν είναι μια συμβατική βιογραφία της Εμιλι Ντίκινσον: είναι η συναρπαστική συνάντηση ενός σκηνοθέτη-ποιητή, του Βρετανού Τέρενς Ντέιβις, που από το ’80 σαγηνεύει χαμηλόφωνα την οθόνη, με την ουσία της Αμερικανίδας ποιήτριας, σ’ ένα ραντεβού με θαυμάσια αισθητική και πνευματική, ρομαντική και κυνική ισορροπία.
Η ταινία παρακολουθεί την Εμιλι Ντίκινσον από τα 17 της χρόνια, όταν αποσύρεται διαμαρτυρόμενη από το ευαγγελικό σχολείο της, ώς τον θάνατό της, στα 55 της χρόνια, από μια ολοένα επιδεινούμενη υγεία. Την κοιτάζει καθώς μεγαλώνει μέσα στην ασφάλεια μιας οικογένειας που είχε την προοδευτική σκέψη, αν όχι να την υποστηρίξει, τουλάχιστον να την αποδεχτεί.
Καθώς, με την κατάθλιψη συνέχεια δίπλα της, προχώρησε νιώθοντας άβολα μέσα στη ζωή κι επιδίωξε τα μικρά και τα γνώριμα, βιώνοντας τα εντονότερα μόνο μέσα απ’ όσα έβλεπε, άκουγε, έγραφε. Μια ποιήτρια που έγραψε 1.800 ποιήματα, αλλά δημοσίευσε μόνο πέντε, τα τρία ανώνυμα, επειδή, απλώς, γεννήθηκε πιο πριν από την εποχή της και ποτέ δεν δίστασε, χαμηλόφωνα κι αυτή, να φέρνει αντιρρήσεις σε ό,τι θεωρούσε λάθος.
Το «Ηρεμο πάθος» δεν έχει τη ροή των περασμένων ταινιών του Τέρενς Ντέιβις. Μοιάζει γραμμένο και σκηνοθετημένο σε στίχους, σε μικρές στροφές, με διαλείμματα και ανάσες. Το κάθε του πλάνο, στοιχισμένο, με τη γεωμετρία και την προοπτική του, σαν γκραβούρα, εκφράζει περισσότερο απ’ ό,τι ο λόγος την αυστηρότητα της κοινωνικής επιβολής της εποχής, αφήνοντας έναν μελαγχολικό ρομαντισμό να ξετρυπώνει από κάτω.
Η δική του Εμιλι Ντίκινσον, που ενστικτωδώς πείθει για αληθινή, δεν είναι μια γυναίκα-σταυροφόρος, φεμινίστρια, δεν διεκδικεί δυναμικά. Απλώς επιμένει στη δική της θεώρηση της ζωής, της δικαιοσύνης, της ισότητας. Και ό,τι δεν μπορεί να αντιμετωπίσει πραγματικά το μεταφέρει στη φαντασία της: στον κόσμο της δικής της δημιουργίας, που μάλλον της ταίριαζε περισσότερο από τον αληθινό.
Ποντάροντας πάνω στη Σίνθια Νίξον, που ερμηνεύει την ηρωίδα της με εσωτερική πυγμή και εκφραστικά μάτια, που απαγγέλλει στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας ποίηση της Ντίκινσον κάνοντάς την να ακούγεται σαν λιτοί και από καρδιάς στοχασμοί, ο Ντέιβις βρίσκει τον τρόπο να εκφράσει κι ο ίδιος την κριτική του.
Η φιλία της Εμιλι με τη Βράιλινγκ Μπάφαμ του δίνει αφορμή για τους πιο αστείους και κατακεραυνωτικούς αφορισμούς του, στην κοινωνία τού τότε, αλλά και στην υποκρισία τού σήμερα. Η θέση της γυναίκας, η συζήτηση και οι απαγορεύσεις μοιάζουν παράδοξα επίκαιρες ενάμιση αιώνα αργότερα.
Η σχέση της Ντίκινσον –και του θεατή– με τον χρόνο, το πέρασμά του, τον θάνατο, την εγκατάλειψη του σώματος μπολιάζει τη σκέψη, χωρίς ούτε τον ελάχιστο συναισθηματικό εκβιασμό, με τα μεγάλα ερωτήματα που παίδεψαν την ποιήτρια, αλλά και τον Ντέιβις σ’ ολόκληρο το έργο του. Τι κάνει τον αγώνα της ζωής, αυτό το σύντομο προσωπικό πέρασμα, να αξίζει τον κόπο; Ενώ η σχέση με το Θείο ή με την κενή αυστηρότητα της θρησκείας και της ευαγγελικής έκφανσής της βρίσκονται διαρκώς στο επίκεντρο της συζήτησης.
Ταυτόχρονα, ο Τέρενς Ντέιβις έχει το θάρρος και την κρίση να χρωματίσει την ιστορία της θλιμμένης ηρωίδας του και την ταινία του μ’ ένα σταθερό σουρεαλιστικό χιούμορ, μια αίσθηση οξυδέρκειας και απόλαυσης του παραλόγου, που δίνει μια αναπάντεχη διάσταση στη λογοτεχνική φιγούρα που ταυτίζουμε με την κατάθλιψη.
Φτιάχνοντας έτσι μια ταινία αντι-βιογραφία, που βουτά στα βαθιά, που απαιτεί από τον θεατή την προθυμία του, αλλά και που τον αφήνει να νιώθει καλύτερος από πριν, σαν να έχει καταφέρει να διαβάσει, να καταλάβει και να νιώσει ένα αριστουργηματικό, μικρό ποίημα.
ΣΙΝΕ ΠΑΡΙ, ΡΙΒΙΕΡΑ, ΔΑΝΑΟΣ, ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ, ΑΜΙΚΟ ΧΑΛΑΝΔΡΙ, ΚΗΦΙΣΙΑ
Κυρία Σλόαν ★★☆☆☆
(Miss Sloane, ΗΠΑ, Γαλλία, 2016, 132′)
- σκηνοθεσία: Τζον Μάντεν
- ηθοποιοί: Τζέσικα Τσαστέιν, Μαρκ Στρονγκ
Ο σκηνοθέτης του «Ερωτευμένου Σέξπιρ» σε εντελώς διαφορετικό τερέν. Στην καρδιά του πολιτικού σύμπαντος της Ουάσινγκτον, μια αδίστακτη λομπίστα καλείται να διαπιστώσει μέχρι πού μπορεί να φτάσει για να κάμψει τους κανόνες και να πετύχει τον στόχο της.
Ενα σενάριο στο ύφος του Ααρον Σόρκιν γεμίζει ασφυκτικά με διαλόγους σε ρυθμό οπλοπολυβόλου, οι οποίοι, ωστόσο, απλώς καλύπτουν ένα προβλέψιμο πολιτικό θρίλερ. Μόνο η σαρωτική ερμηνεία της Τζέσικα Τσαστέιν δίνει στην ταινία προσωπικότητα και ένταση.
Η βασίλισσα της Ισπανίας ★½☆☆☆☆
(La Reina de España, Ισπανία, 2016, 128′)
- σκηνοθεσία: Φερνάντο Τρουέμπα
- ηθοποιοί: Πενέλοπε Κρουζ, Κάρι Ελγουις, Μάντι Πατίνκιν
Μια εικοσαετία μετά το «La niña de tus ojos», ο Τρουέμπα αξιοποιεί και πάλι την Πενέλοπε Κρουζ σε μια ταινία με θέμα το ίδιο το σινεμά, αλλά με τόσο χειρότερο αποτέλεσμα. Αυτή τη φορά, το φιλμ παρακολουθεί ένα αμερικανικό κινηματογραφικό συνεργείο που γυρίζει ταινία εποχής στην Ισπανία του ’50, με Ισπανίδα σταρ ως πρωταγωνίστρια και τη δικτατορία του Φράνκο ως αντίπαλο.
Μια χαριτωμένη και έξυπνη ιδέα, με όλα τα συστατικά για feelgood κομεντί, προδίδεται από το χοντροκομμένο χιούμορ της και τη ροπή προς τη σαχλαμάρα, παρότι η Πενέλοπε Κρουζ ακτινοβολεί βασιλικά.
Baywatch
(ΗΠΑ, 2017, 116′)
- σκηνοθεσία: Σεθ Γκόρντον
- ηθοποιοί: Ντουέιν Τζόνσον, Ζακ Εφρον, Αλεξάντρα Νταντάριο
Ο σκηνοθέτης του «Αφεντικά για Σκότωμα» μεταφέρει το «Baywatch» στο σινεμά και στο σήμερα, διατηρώντας τα απαραίτητα συστατικά του: θάλασσα, μούσκουλα, χιούμορ, μυστήριο και το απαραίτητο slow motion όσο οι πρωταγωνίστριές του τρέχουν με τα κόκκινα μαγιό τους.
Δαιμονισμένος άγγελος ★★★★☆
(Angel Heart, ΗΠΑ, Καναδάς, Μεγ. Βρετανία, 1987, 113′)
- σκηνοθεσία: Αλαν Πάρκερ
- ηθοποιοί: Μίκι Ρουρκ, Ρόμπερτ ντε Νίρο, Λίζα Μπονέ, Σαρλότ Ράμπλινγκ
Νεο-νουάρ στη Νέα Ορλεάνη, ταινία μεταφυσικού τρόμου, ένα φιλμ που εξακολουθεί να αναστατώνει κάθε αίσθηση, τριάντα χρόνια μετά τη δημιουργία του. Αντι-ήρωας ο ντετέκτιβ Χάρι Εϊντζελ τού –ακόμα τότε, ασύλληπτα σέξι– Μίκι Ρουρκ, που αναζητά τον εξαφανισμένο Τζόνι σ’ ένα σύμπαν μαύρης μαγείας και ανεξήγητων φαινομένων, αισθησιακό αγρίμι η Λίζα Μπονέ και πρόσωπο του τρόμου ο Ρόμπερτ ντε Νίρο και τα ηλεκτρικά μάτια του, σε μια επανέκδοση που αποδεικνύει ότι δεν χρειάζονται, απαραίτητα, εξελιγμένα εφέ για να σου κόψει τo σινεμά την ανάσα. ΒΟΞ, ΑΤΤΙΚΟΝ ΑΛΣΟΣ, ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΣ
100 μέτρα ★★☆☆☆
(100 Metros, Πορτογαλία, Ισπανία, 2016, 108’)
- σκηνοθεσία: Μαρσέλ Μπαρένα
- ηθοποιοί: Ντάνι Ροβίρα, Κάρα Ελεχάλντε, Αλεχάντρα Χιμένεθ
Από τους παραγωγούς της περσινής «Ελιάς», μια ταινία εξίσου αφελής, αλλά τρυφερή και συγκινητική, σε πιο ανθρωποκεντρικό θέμα. Ο Ραμόν έχει μια εξαιρετική δουλειά και μια ζηλευτή γυναίκα, ένα αξιολάτρευτο παιδί κι ένα ακόμα στον δρόμο.
Ομως χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια του όταν διαγιγνώσκεται με σκλήρυνση κατά πλάκας. Αντί να το βάλει κάτω, ξεκινά, με τη βοήθεια του θεότρελου πεθερού του, να προπονείται για το τρίαθλο που θα πείσει τον ίδιο και τους δικούς του ότι η σκλήρυνση δεν θα τον νικήσει και θα δώσει κουράγιο σε χιλιάδες ακόμα ασθενείς. Βασισμένη σε πραγματική ιστορία, μια ταινία για το ανθρώπινο πείσμα και τη σημασία των συμμάχων, που ξεχνά ό,τι αρνητικό, αλλά σίγουρα γεμίζει αισιοδοξία την οθόνη.
Οικογένεια Βαν Πέτεγκεμ ★½☆☆☆☆
(Ma Loute, Γαλλία, Γερμανία, Βέλγιο, 2016, 122′)
- σκηνοθεσία: Μπρουνό Ντιμόν
- ηθοποιοί: Ζιλιέτ Μπινός, Φαμπρίς Λουκινί, Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι
O Μπρουνό Ντιμόν, ο Γάλλος δημιουργός της «Φλάνδρας» και της «Ζωής του Ιησού», ταξίδεψε πριν από λίγα χρόνια τη Ζιλιέτ Μπινός στο αρχι-δράμα της «Καμίλ Κλοντέλ 1915» και τώρα τη μεταφέρει στη δική του ερμηνεία του μπουρλέσκ, σε μια ταξική φαρσοκωμωδία εποχής, με αφόρητη υπερβολή και παρωχημένο χιούμορ.
Το 1910, μια αριστοκρατική οικογένεια φτάνει στο εξοχικό της στον γαλλικό Βορρά για να περάσει το καλοκαίρι. Ομως, μια σειρά από μυστηριώδεις εξαφανίσεις θα φέρει στον κήπο τους τον παραφουσκωμένο αρχιφύλακα και τον βοηθό του, που θα προκαλέσουν στην οικογένεια δυσφορία και θα πυροδοτήσουν μια σειρά από δυσάρεστες αποκαλύψεις. Τόσο αστείο όσο να βλέπεις έναν ενήλικα να κάνει βαρελάκια σ’ έναν αμμόλοφο. Επαναλαμβανόμενα.
Για όνομα του Θεού!
(Mes trésors, Γαλλία, 2017, 91′)
- σκηνοθεσία: Πασκάλ Μπουρντιό
- ηθοποιοί: Ζαν Ρενό, Ρεμ Κερισί, Καμίλ Σαμού
Παρότι η ελληνική απόδοση του τίτλου σκοπεύει στο να κεφαλαιοποιήσει την εμπορική επιτυχία των γαλλικών κωμωδιών των περασμένων καλοκαιριών με το… όνομα του «Θεού» στον τίτλο τους, εδώ δεν πρόκειται για οικογενειακή κωμωδία κοινωνικού σχολιασμού, αλλά για μια φαρσοκωμωδία μυστηρίου.
Ενας απατεώνας προσπαθεί να επανασυνδεθεί με τις δυο κόρες του, ώστε να τον βοηθήσουν να εκδικηθεί τον πρώην συνεργάτη του και ευτυχώς, τουλάχιστον, που τον υποδύεται ο πάντα ελκυστικός Ζαν Ρενό.
