Η Νικόλ Κίντμαν βρίσκεται στο 70ό Φεστιβάλ Κανών, το εορταστικό και γενέθλιο, με τέσσερις ερμηνείες, τέσσερις ρόλους που τη φέρνουν κάθε δεύτερη μέρα στο επίκεντρο της προσοχής: όχι ότι χρειάζεται ρόλους η Νικόλ Κίντμαν για να το καταφέρει, αλλά πώς γίνεται και στον καθένα να είναι ακόμα καλύτερη από τον προηγούμενο.
Η εξέλιξη της Νικόλ Κίντμαν μέσα στις τελευταίες τρεις δεκαετίες είναι τεράστια. Επιπλέον πειστήριο, η «οικογενειακή» φωτογραφία του Φεστιβάλ Κανών, με τις 130 σημαντικότερες κινηματογραφικές προσωπικότητες του πλανήτη που φωτογραφήθηκαν μαζί, για να τιμήσουν τα 70 χρόνια της διοργάνωσης. Εκεί, στο κέντρο, ξεχωρίζουν τέσσερις γυναικείες φιγούρες: η Λιβ Ούλμαν, η Κατρίν Ντενέβ, η Ιζαμπέλ Ιπέρ και η Νικόλ Κίντμαν: γιατί, ναι, σ’ αυτήν την κατάταξη έχει, πια, περάσει το όμορφο κορίτσι από την Αυστραλία.
Στο φετινό Φεστιβάλ, η Νικόλ Κίντμαν συμμετέχει με τέσσερα πρότζεκτ. Πρώτο ήρθε το «How to Talk to Girls at Parties» του Τζον Κάμερον Μίτσελ, εκτός συναγωνισμού. Με κωμική διάθεση, η Κίντμαν υποδύθηκε μια ιέρεια της πανκ, σχεδιάστρια μόδας, ιδιοκτήτρια κλαμπ και μουσική παραγωγό, διασκεδάζοντας μάλλον περισσότερο κι από την ηρωίδα της.
Αμέσως μετά, στάθηκε δίπλα στον Κόλιν Φάρελ στο «The Killing of a Sacred Deer» του Γιώργου Λάνθιμου, χτίζοντας ένα ρόλο με εντάσεις και διακυμάνσεις, συνδέοντας την ψυχρότητα της ηρωίδας της στο «Μάτια ερμητικά κλειστά», με το σαρδόνιο ύφος και τα παθιασμένα μητρικά ένστικτα.
Στη συνέχεια, την κρυφοκοιτάξαμε στα δύο πρώτα επεισόδια του «Top of the Lake: China Girl», του δεύτερου κύκλου της σειράς της Τζέιν Κάμπιον που έκανε στο Φεστιβάλ την πρεμιέρα του ως «ειδική προβολή»: με γκρίζα χαίτη κι ένα πρόσωπο στιγματισμένο από ελιές, η Κίντμαν παίρνει μια άλλη διάσταση μητέρας, συντρόφου, συζύγου και λέαινας, που ανυπομονούμε να δούμε να εξελίσσεται όταν η σειρά θα προβληθεί κανονικά (και στην Ελλάδα από την Cosmote TV), από το φθινόπωρο.
Και, τέλος, η Κίντμαν πρωταγωνίστησε με καλή παρέα στο «The Beguiled» της Σοφία Κόπολα, διασκευή του μυθιστορήματος του 1966 του Τόμας Κάλιναν, που το 1971 μετέφερε στο σινεμά ο Ντον Σίγκελ.
Στην ταινία, στον ρόλο που έκανε κλασικό, τότε, η Τζέραλντιν Πέιτζ, η Κίντμαν υποδύεται τη διευθύντρια ενός σχολείου θηλέων στον αμερικανικό Νότο, στη διάρκεια του εμφύλιου, που μαζί με τη δασκάλα (Κίρστεν Ντανστ) και πέντε μαθήτριες (επικεφαλής η Ελ Φάνινγκ) αναγκάζονται να περιθάλψουν έναν τραυματία στρατιώτη των Βορείων (Κόλιν Φάρελ και πάλι), που απειλεί ν’ ανατινάξει τις ισορροπίες με την αρρενωπή παρουσία του.
Η ταινία και η συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε έδωσαν στην Κίντμαν την ευκαιρία να μιλήσει για τον ρόλο της γυναίκας, στη μεγάλη και τη μικρή οθόνη: «Με στατιστικά στοιχεία του WIF,» είπε η Κίντμαν, «από τις μεγάλες ταινίες του 2016, μόνο το 4,2% των σκηνοθετών ήταν γυναίκες. Γυναίκες σκηνοθέτησαν μόνο 183 από τα 4.000 επεισόδια.
Οπότε οι στατιστικές τα λένε όλα. Ευτυχώς έχουμε την Τζέιν Κάμπιον και τη Σοφία κι εμείς, ως γυναίκες, πρέπει να υποστηρίζουμε γυναίκες σκηνοθέτες – ελπίζω ότι θ’ αλλάξει στο μέλλον, όλοι λένε άλλαξε, αλλά όχι, δεν έχει αλλάξει ακόμα, ακούστε με. Ως ηθοποιός, δουλεύω σε όλα τα μέσα. Χρειαζόμαστε ιστορίες, ευκαιρίες, ο κόσμος αλλάζει και πρέπει ν’ αλλάζουμε μαζί του.
Εχω ένα πόδι σε κάθε περιοχή του θέματος, κι είμαι ευγνώμων γι’ αυτό: και στο σινεμά και στις τηλεταινίες και στην τηλεόραση και στις streaming πλατφόρμες. Γίνομαι 50 φέτος και ποτέ δεν είχα περισσότερη δουλειά από τώρα. Κι είμαι σίγουρη πως αυτό οφείλεται στο ότι η προσφορά έρχεται από περισσότερα μέσα ταυτόχρονα. Κι είμαι ευγνώμων γι’ αυτό».
Αλλωστε, η Κίντμαν μοιάζει ν’ απολαμβάνει το σημείο της καριέρας της όπου έχει φτάσει και να το εννοεί ειλικρινά: «Επικεντρώνομαι στο θετικό», επισημαίνει. «Αποτυγχάνεις, επιτυγχάνεις, αυτό είναι το ταξίδι που κάνουμε. Αυτό μαθαίνω και στα παιδιά μου, πέφτεις, σκουπίζεις τα γόνατά σου και σηκώνεσαι.
Δεν λέω να μην αισθάνεσαι, αλλά νιώσε το και προχώρα. Ενα ταξίδι είναι, με τα πάνω και τα κάτω του, και μαθαίνω απ’ όλα. Αν υπάρχει το πάθος και η περιέργεια και η προθυμία να προχωράς, αυτό να κάνεις. Εκανα πολλά λάθη, αλλά σηκώνομαι και συνεχίζω. Γιατί το αγαπάω πολύ να είμαι ηθοποιός, μέρος μιας ομάδας που αφηγείται μια ιστορία. Αν ξέραμε το αποτέλεσμα, θα λέγαμε σε όλα ναι, αλλά είναι μια ρώσικη ρουλέτα και χαίρομαι κάθε στιγμή, αλλιώς θα έμενα σπίτι και δεν θα δούλευα».
