ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ
Γνωρίζουμε τον Βρετανό Γκάι Ρίτσι περισσότερο για τον θυελλώδη γάμο του με τη Μαντόνα και λιγότερο για τη σκηνοθετική του δουλειά. Ομως η πορεία του από μουσικά βίντεο μέχρι γκανγκστερικές ταινίες διαγράφεται εδώ και δύο δεκαετίες σταδιακά πλησιάζοντας τον φυσικό της προορισμό: το Χόλιγουντ.
Πρώτα με τις ταινίες «Σέρλοκ Χόλμς» (2009, 2011) και τώρα με το «Βασιλιάς Αρθούρος: Ο Θρύλος του Σπαθιού» ο Ρίτσι αποδείχθηκε άξιος σκηνοθέτης του έπους, της δράσης και του εμπορίου, συνδυάζοντας ευχέρεια και μια πάντα αισιόδοξη ελαφρότητα.
• Εχουν ξαναγίνει ταινίες για τον θρύλο του βασιλιά Αρθουρου. Ποια πιστεύετε ότι είναι η δική σας προσφορά;
Η μεγαλύτερή μου επιρροή ήταν το «Εξκάλιμπερ» του Τζον Μπούρμαν του 1981. Είδα την ταινία όταν ήμουν δέκα χρόνων – ανατρίχιασα. Ηταν η πρώτη φορά που ένα μέρος του κλασικού μουσικού έργου «Κάρμινα Μπουράνα» χρησιμοποιήθηκε με αυτόν τον τρόπο στον κινηματογράφο, κάτι που με ενθουσίασε.
Η αφήγησή του όμως βαραίνει στο δεύτερο μισό της ταινίας. Σκέφτηκα να αφήσω μερικούς από τους χαρακτήρες, έτσι ώστε να υπάρχει μία μόνο ιστορία, ιδωμένη από μια νέα, φρέσκια και καθαρή ματιά.
• Πείτε μας πώς διαλέξατε τον Τσάρλι Χάναμ να παίξει τον ρόλο του βασιλιά Αρθούρου.
Αυτός το διάλεξε, δεν γνώριζα τη δουλειά του. Επέμεινε να με συναντήσει για ακρόαση. Εκανε οκτώ δοκιμές και διέλυσε όλους τους άλλους. Ηταν ολοφάνερο πως αυτός ήταν η σωστή επιλογή. Εξάλλου έχουμε καλό κώδικα επικοινωνίας, καταλαβαινόμαστε. Είναι ένας ηθοποιός με τεχνική που ξέρει να δουλεύει σκληρά. Γενικά, η συνεργασία μας ήταν πολύ ευχάριστη.
• Ασχοληθήκατε με τα κοστούμια της ταινίας και ειδικά με την τρομερή εμφάνιση του Τζουντ Λο στην ταινία;
Το ενδιαφέρον της δουλειάς μου ως σκηνοθέτη είναι τα διάφορα στοιχεία και τμήματα των οποίων έχω την εποπτεία. Με την εμφάνιση του Τζουντ ασχοληθήκαμε μήνες.
• Εχετε πάντα ιδιαίτερη σχέση με τη μόδα.
Δεν με ενδιαφέρει πάντα. Η ζωή είναι σαν μια σειρά κοστουμιών και αν συνειδητοποιείς ότι παίζεις κάποιο προσωρινό ρόλο, τότε όλα ομαλοποιούνται. Βάζεις και βγάζεις κοστούμια. Πρέπει όμως να θυμάσαι να τα βγάζεις και όχι να τα φοράς το ένα πάνω στ’ άλλο…
• Η μουσική του Ντάνιελ Πέμπερτον εμπλούτισε την ταινία σας, πιστεύω. Πείτε μας πώς εργάζεστε σε αυτόν τον τομέα.
Το ένα τρίτο του χρόνου που ασχολήθηκα συνολικά με την ταινία τον αφιέρωσα στη μουσική σύνθεση. Τρία χρόνια χρειάστηκαν για να γίνει το σάουντρακ. Αισθάνομαι πάντα ότι βρίσκομαι ανάμεσα σε αυτά τα δύο επαγγέλματα, τη μουσική σύνθεση και τη σκηνοθεσία.
Το καλό με τον κινηματογράφο είναι ότι μπορείς να τα κάνεις και τα δύο. Το πρόβλημα αυτής της ταινίας ήταν το πώς γίνεται μια ιστορική αφήγηση προσεγγίσιμη από το σύγχρονο κοινό.
Η μουσική έπαιξε ρόλο-κλειδί στο πρόβλημα αυτό. Μερικά από τα τραγούδια ήταν μεσαιωνικά που όμως τα μετατρέψαμε σε σύγχρονο ήχο χρησιμοποιώντας παραδοσιακά όργανα.
• Δημιουργείτε πρώτα γραπτώς τον κόσμο που θέλετε να δείτε στην οθόνη;
Ο κόσμος δημιουργείται σταδιακά, βήμα προς βήμα. Αν πάρεις τον λάθος δρόμο, μπορείς ακόμη και να αποκομίσεις μερικές ιδέες. Δοκιμάζοντας, ρίχνοντας λάσπη στον τοίχο, βλέπεις τι θα κολλήσει.
Κι αρχίζεις να παίρνεις κομμάτια λάσπης και να πλάθεις κάτι σαν γλυπτό. Στην πραγματικότητα αυτό σημαίνει να βάζεις το ένα πόδι μπροστά από το άλλο, περνώντας κάθε γέφυρα που συναντάς στην πορεία.
Αν όμως έβλεπες από την αρχή την κάθε γέφυρα και το κάθε ποτάμι που θα έπρεπε να περάσεις, δεν θα άρχιζες ποτέ. Είναι σαν ταξίδι τη νύχτα: οι προβολείς του αυτοκινήτου σε υποχρεώνουν να βλέπεις μόνο μπροστά σου. Πρέπει όμως να σας πω ότι αυτή η αβεβαιότητα είναι ό,τι πιο ωραίο στον κινηματογράφο.
• Πώς διευθύνετε την ομάδα σας όταν σκηνοθετείτε;
Είναι παράξενο που οι σκηνοθέτες δεν ξέρουν πώς δουλεύουν οι άλλοι σκηνοθέτες, δεν επισκέπτονται ποτέ τις παραγωγές των άλλων. Στην ουσία θέλω να περνάω καλά στη δουλειά μου γιατί το γύρισμα μιας ταινίας διαρκεί περίπου έξι μήνες.
Παρόλο που έχω χάσει την υπομονή μου σχετικά με τη μουσική, στο γύρισμα δεν την έχω χάσει ποτέ. Βλέπω τη δουλειά μου σαν ένα τεράστιο προνόμιο και ακόμα αισθάνομαι σαν να ζω στα παραμύθια και μάλιστα ακόμη περισσότερο καθώς μεγαλώνω.
• Τι είναι αυτό που μας κάνει να μη χορταίνουμε τον θρύλο του βασιλιά Αρθούρου;
Η μυθολογία και το μυστήριο της ιστορίας. Πιστεύω όμως ότι την απέδωσα ικανοποιητικά.
• Το μήνυμα της ταινίας είναι ότι όλοι έχουν έναν βασιλιά μέσα τους, σωστά;
Σωστά. Δεν πρόκειται για έναν βασιλιά οδηγητή ενός έθνους, αλλά του εαυτού του. Στόχος είναι να δημιουργηθεί ανεξαρτησία, ανεξαρτησία του νου.
• Ταυτίζεστε με τον Αρθούρο της ταινίας σας;
Η ουσία της ταινίας είναι η αλχημεία – το να χρησιμοποιήσεις όλα τα δυσάρεστα που σου συμβαίνουν σαν αλχημεία μετατρέποντας τα αρνητικά σε θετικά.
Το ταξίδι του βασιλιά οδηγεί στη συνειδητοποίηση ότι όλες οι δυσκολίες που αντιμετώπισε και ξεπέρασε τον ωρίμασαν ως άνδρα. Αυτό δεν ισχύει μόνο για μένα, αλλά για όλους.
