Τα «Κατεδαφιζόμενα Νεοανεγερθέντα Κτίρια» μετρούν αισίως 37 χρόνια ύπαρξης.
Ερχονται στην Αθήνα για να παίξουν τις «μεγαλύτερες επιτυχίες τους» κουβαλώντας εξοπλισμό 800 κιλών.
Παίζουν με τη βοήθεια μεταλλικών σωλήνων και δοχείων κάθε είδους.
Τους συντροφεύει το αίνιγμα του πρωτόγονου σήματός τους και μια σημαντική ιστορία στην πρωτοπορία του industrial.
Πλέον προτιμούν τις καθαρές μελωδίες και τα έγχορδα. Εν πολλοίς υπεύθυνος είναι ο Μπλίξα Μπάργκελντ, ο φυσικός ηγέτης των Einstürzende Neubauten.
Ιδού τι απάντησε στις ερωτήσεις μας:
● Εχετε «Greatest Hits», όπως τιτλοφορείται η περιοδεία και η τελευταία σας κυκλοφορία; Πολλοί βλέπουν μια ειρωνεία…
Σωστά. Στις συναυλίες μας, όλα αυτά τα χρόνια, έρχονται ξανά και ξανά άνθρωποι που δεν μας έχουν ξαναδεί στο παρελθόν, κυρίως νεαρής ηλικίας.
Ηθελα λοιπόν να συγκεντρώσω σε έναν δίσκο όλα τα κομμάτια που παίζουμε στις συναυλίες μας.
Ετσι θα είναι ευκολότερο κάποιος να εισέλθει στον κόσμο των Einstürzende Neubauten.
Πέραν αυτού, η συλλογή αυτή είναι ένα μέσο προώθησης. Σαν ένα μπλουζάκι.
● Ολοι σας, λιγότερο ή περισσότερο, συμμετέχετε σε διάφορα άλλα σχήματα. Προσωπικά τι προτιμάς; Τις μπάντες ή τα ντουέτα σαν αυτό με τον Ιταλό μουσικό Τέχο Τεάρντο;
Μου αρέσουν εξίσου, απλώς διαφέρει ο τρόπος της δουλειάς.
Στη σύγχρονη μουσική βιομηχανία υπάρχουν τόσο πολλά garage ή ηλεκτρονικά ντουέτα κυρίως για οικονομικούς λόγους.
Είναι ζήτημα μέσων παραγωγής, με όρους διαλεκτικού υλισμού.
Από την εποχή της κατάρρευσης της μουσικής βιομηχανίας επιβάλλεται στους μουσικούς να εργάζονται στον υπολογιστή τους ή το σπίτι τους και έπειτα να πουλούν το αποτέλεσμα σε οποιονδήποτε θέλει να το διαθέσει στην αγορά.
Ο φθηνότερος τρόπος είναι λοιπόν να κάθεσαι πάνω από ένα λάπτοπ, να είσαι μοναχικός.
Δεν μπορούν να κάτσουν πάνω από έναν υπολογιστή περισσότεροι άνθρωποι.
● Δώσατε συναυλίες στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980 σε χώρους όπως η «Χρυσή Αίθουσα» που έχτισαν οι ναζί στη Νιρεμβέργη. Και λίγο μετά πήγατε στο Ανατολικό Βερολίνο. Κάποιοι μίλησαν για διάθεση πρόκλησης…
Η «Χρυσή Αίθουσα» δεν είναι προσβάσιμη στο κοινό.
Βρεθήκαμε εκεί ύστερα από πρόσκληση, οπότε κανείς δεν μπορεί να μας αποδώσει διάθεση προβοκάτσιας.
Αλλωστε, εκείνη τη βραδιά μίλησα για «εξορκισμό». Οσον αφορά το 1989 και τη συναυλία μας στο Ανατολικό Βερολίνο, δεν κατανοώ τα περί πρόκλησης.
Προσπαθούσαμε να πάμε εκεί από τα μέσα της δεκαετίας του ’80, αλλά ακόμα και όταν δεχτήκαμε μια πρόσκληση από το υπουργείο Εσωτερικών της ΛΔΓ, όταν παρουσιάσαμε το «Hamletmachine» του Χάινερ Μίλερ σε έναν ραδιοφωνικό σταθμό στο Ανατολικό Βερολίνο, κάτι συνέβη και δεν υλοποιήθηκε το σχέδιο.
Τα καταφέραμε όταν άνοιξε το Τείχος και όσο υπήρχε ακόμα η Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας.
● Πριν από μερικά χρόνια ο μπασίστας σας Αλεξάντερ Χάκε μού είπε ότι οι Einstürzende Neubauten είναι μια «σοσιαλιστική μπάντα». Ισχύει;
Αφού είπε κάτι τέτοιο, τότε αυτή θα είναι η άποψή του. Δεν θα το σχολιάσω.
Εχω ισχυρές πολιτικές πεποιθήσεις, αλλά δεν θα έκανα μια τέτοια δήλωση.
Με ενδιαφέρει η πολιτική αλλά δεν δίνω συνεντεύξεις για την πολιτική.
Εννοώ, πως δεν έχω πρόβλημα να μιλήσω για την πολιτική, εάν μια τέτοια συζήτηση βασίζεται στη δουλειά μας.
Αλλά δεν θα απαντήσω για παράδειγμα τι πιστεύω για τον Ντόναλντ Τραμπ.
Απλά θα πω ότι ακυρώσαμε την αμερικανική περιοδεία μας (γελάει).
● Πάμε τότε στη λογοτεχνία. Διαβάζεις αρκετά βιβλία φαντάζομαι.
Ναι, φυσικά! (γυρίζει την κάμερά του -μιλάγαμε μέσω skype- και μας δείχνει τη βιβλιοθήκη του).
● Ποιό βιβλίο θα έλεγες ότι περιγράφει καλύτερα τους Γερμανούς;
Τι θα απαντούσες εσύ; (ρωτάει μια συνεργάτιδά του). Περίμενε! Ξέρω! Ο τηλεφωνικός κατάλογος!
Είναι αλφαβητικός και έχει όλες τις πληροφορίες για να επικοινωνήσεις με κάποιον!
Είναι πολύ πρακτικός. Εχω και εμμονή με τις λίστες, με λίστες δουλεύω.
● Διάβαζα πρόσφατα τον «Παίκτη» του Ντοστογιέφσκι. Ελεγε εκεί ότι κάθε γερμανική οικογένεια είναι προσκολλημένη στη δουλεία και την υποταγή στον «Πατέρα» και πως οι Γερμανοί εργάζονται σαν βόδια και αποταμιεύουν σαν τους Εβραίους.
Η θέση αυτή ίσως έχει κάποια ιστορική ακρίβεια που να βασίζεται στην οπτική γωνία του Ντοστογιέφσκι.
Από εδώ που στέκομαι τώρα, αν κοιτάξω έξω από το παράθυρο, δεν θα έλεγα ότι οι Γερμανοί δουλεύουν σαν βόδια.
Ούτε πως αποταμιεύουν όπως οι Εβραίοι.
Από μόνη της αυτή η πρόταση του Ντοστογιέφσκι είναι λίγο τερατολογική και σχετικά αντισημιτική.
● Ερχεστε συχνά στην Ελλάδα. Τι σας ελκύει εδώ;
Ας το δούμε από την ανάποδη. Σε ποια χώρα της Ευρώπης δεν έχουμε πάει;
Δεν έχουμε παίξει ποτέ στην Ουκρανία. Είχαμε κλείσει μια συναυλία εκεί, αλλά την ακυρώσαμε επειδή εισέβαλε η Ρωσία.
Φοβηθήκαμε μήπως υπάρξει πόλεμος. Παλιότερα ακυρώσαμε και μια συναυλία στη Σερβία, την εποχή της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας.
Καίγονταν λεωφορεία στις εθνικές οδούς. Και τις δυο φορές, για την ακύρωση των συναυλιών ευθυνόταν ο πόλεμος.
Παίζουμε λοιπόν οπουδήποτε δεν υπάρχουν πολεμικές συρράξεις.
Αυτό, μπορείς να πεις πως μας αρέσει στην Ελλάδα. Δεν υπάρχει πόλεμος. Βασικά όμως αγαπούμε πολύ την Ελλάδα.
Info:
Σάββατο 11 Φεβρουαρίου στο Gazi Music Hall (Ιερά Οδός 7-13, Γκάζι, Μετρό «Κεραμεικός»).
Προπώληση περιορισμένου αριθμού εισιτηρίων: 33 ευρώ (το ένα), 60 ευρώ (τα δύο).
Μετά την εξάντλησή τους, 36 ευρώ (το ένα) και 66 ευρώ (τα δύο). Στο ταμείο, 39 ευρώ.
