Σίγουρα τα παραμύθια του Χανς Κρίστιαν Αντερσεν, γραμμένα πριν από περίπου δύο αιώνες, τροφοδότησαν με τις ιστορίες τους αρκετά από τα δημοφιλέστερα μπαλέτα, ανάμεσά τους απ’ τα πιο γνωστά, «Τα κόκκινα παπούτσια» και ένα από τα σημαντικότερα στο μπαλετικό ρεπερτόριο, τη «Βασίλισσα του Χιονιού», που θαυμάσαμε αυτές τις μέρες στην κατάμεστη Αίθουσα «Τριάντη» του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών.
Χωρισμένη σε επτά εικόνες, η ιστορία μάς ταξιδεύει μαζί με τη νεαρή Γκέρντα σε διάφορα εξωτικά μέρη σε αναζήτηση του φίλου της Κάι, που τον κρατά κλεισμένο η Βασίλισσα του Χιονιού στον Πύργο της από πάγο, μαζί με τα κακόβουλα ξωτικά και τον μαγικό καθρέφτη.
Εκείνο που σε κατακτά αμέσως στην παράσταση είναι η υπέροχη τεχνική των χορευτών. Μια τεχνική που καιρό είχαμε να δούμε, καθάρια κλασική, με διαυγή περιγράμματα, με χορεύτριες που μετά βίας οι pointes τους αγγίζουν το έδαφος, με χορευτές στιβαρούς όσο και κομψούς, που ίπτανται πάνω απ’ τη σκηνή σε άψογα «grand jeté», θαυμαστές «cabrioles» και ενεργητικά «fouettés».
Δικαίως η χορογράφος Ανικό Ρεχβιασβίλι κρατά και τη θέση της διευθύντριας του Τμήματος Νεοκλασικής Χορογραφίας στο Πανεπιστήμιο Πολιτισμού και Τεχνών της Ουκρανίας.
Την ονειρική διάθεση του μπαλέτου ενίσχυσαν τα εξαιρετικής ομορφιάς σκηνικά του Στανισλάβ Πετρόφσκι και τα κομψότατα κοστούμια της Νατάλια Κουτσέρια, κάτω από τους περίλαμπρους φωτισμούς του Ιγκορ Σαμαρέτε.
Οσο για τη μουσική, πιστεύουμε ότι θα υπήρχε συμπαγέστερη ομοιογένεια αν, αντί για τις επιλογές από πέντε συνθέτες, Π.Ι. Τσαϊκόφσκι, Α. Λιάντοφ, Α. Ρουμπινστάιν, Ε. Γκριγκ, Ζ. Μασνέ, περιορίζονταν σε έναν μόνο συνθέτη.
Γιαπωνέζα Ζιζέλ
Ξαφνιαστήκαμε πολύ στην πρεμιέρα της Λυρικής στις 16/12, όταν, τη στιγμή που η Ζιζέλ ανοίγει την πόρτα του σπιτιού της για να βγει στη σκηνή, είδαμε, αντί για τη Μαρία Κουσουνή που περιμέναμε, να εμφανίζεται μία Γιαπωνέζα Ζιζέλ, που καθόλου δεν φανταζόμασταν. Προφανώς το λάθος δεν ήταν δικό της, αλλά δικό μου, που δεν είχα ενημερωθεί.
Οπως και να ‘χει, η Μαγιού Τανιγκάιτο μπορεί να μην έκλεψε τις καρδιές μας σ’ αυτόν τον ρόλο, έκανε όμως μία άριστη εμφάνιση από τεχνικής πλευράς, εκτός από 1-2 κάπως θορυβώδεις προσγειώσεις στη σκηνή.
Μαζί της, σαν Κόμης Αλμπρεχτ, ο Νεοζηλανδός Τζόζεφ Σκέλτον ανταποκρίθηκε επάξια στον ρόλο του, με την ωραία εμφάνισή του και τη διαυγή κλασική του κατάρτιση. Οπως πάντα, το μπαλέτο διέπρεψε.
-320x213.jpg)
