«Η Ζιζέλ μπορεί να είναι μια σημερινή γυναίκα»

Μια ηρωίδα αιχμάλωτη των πιο βαθιών συναισθημάτων της. Ενας ρόλος-πρόκληση για την καθιέρωση μιας χορεύτριας κλασικού μπαλέτου. Ενας χορογράφος γνώριμος στο ελληνικό κοινό.

Ενα μπαλέτο από τα διασημότερα του ρομαντισμού, που αποτελεί φαινόμενο στην ιστορία του χορού. Η «Ζιζέλ», σε μουσική Αντόλφ Αντάμ, επιστρέφει στην Εθνική Λυρική Σκηνή από 16 Δεκεμβρίου και για δέκα παραστάσεις, σε χορογραφία του Ιρέκ Μουχαμέντοφ και μουσική διεύθυνση Ηλία Βουδούρη και Ζωής Ζενιώδη.

Η «Ζιζέλ», που πρώτος χορογράφησε ο Γάλλος Ζαν Κοραλί (1779-1854), είχε για πολλά χρόνια μείνει εκτός ρεπερτορίου στις ευρωπαϊκές σκηνές.

Εν τούτοις στις αρχές του 20ού αιώνα άρχισε σιγά σιγά να περιλαμβάνεται ξανά στον προγραμματισμό των μεγάλων σχημάτων κι έκτοτε την έχουμε δει στις πιο κλασικές αλλά και πλέον ανατρεπτικές εκδοχές.

Ο ομώνυμος ρόλος, που έχει χαρακτηριστεί «ο Αμλετ του μπαλέτου», αποτελεί έως σήμερα την απόλυτη πρόκληση για την καθιέρωση μιας μπαλαρίνας. Στην παράσταση της Λυρικής, στους πρωταγωνιστικούς ρόλους (στην Α’ Διανομή) θα χορέψουν δύο διακεκριμένοι χορευτές του Βασιλικού Μπαλέτου της Νέας Ζηλανδίας, η Μαγιού Τανιγκαΐτο και ο Τζόζεφ Σκέλτον.

Από το Μπαλέτο της Λυρικής, το πρωταγωνιστικό ζευγάρι Ζιζέλ και Αλμπρεχτ ερμηνεύουν οι Μαρία Κουσουνή-Βαγγέλης Μπίκος, Ντανίλο Ζέκα-Χριστίνα Μακρίδου και Ελεάνα Ανδρεούδη-Ιγκορ Σιάτζκο.

«Σε αυτή τη ζωή, όσο ακόμα οι άνθρωποι βιώνουν την αγάπη, την προδοσία και τη συγχώρεση τόσο θα αγαπούν να παρακολουθούν αυτό το μπαλέτο, αλλά και όσα μπορεί να σχετίζονται με τις δικές τους προσωπικές ιστορίες», λέει ο χορογράφος της παράστασης Ιρέκ Μουχαμέντοφ τονίζοντας πως ο μύθος αυτού του μπαλέτου διατηρείται ζωντανός κυρίως από τη θεματολογία του.

«To γεγονός ότι πρόκειται για ένα μυθικό μπαλέτο είναι αυτό που πολλαπλασιάζει τις δυσκολίες τόσο για τη χορεύτρια που υποδύεται τη Ζιζέλ όσο και για τον χορογράφο που την κατευθύνει.

»Είναι κατόρθωμα να κάνεις το κοινό να πιστέψει κάτι τόσο παραμυθένιο. Οσο για τον χορό, ειδικά στη δεύτερη πράξη πρέπει να είναι εξαιρετικά ανάλαφρος.

»Ο χορογράφος είναι σημαντικό να καθοδηγήσει τους πρωταγωνιστές χωρίς αυστηρότητα, να αποδείξει ότι η αλήθεια της ερμηνείας πηγάζει από την καρδιά».

Ο Μουχαμέντοφ, σημαντικός πρώτος χορευτής των Μπολσόι τη δεκαετία του 1980, έγινε διάσημος από τις πολύ επιτυχημένες παραστάσεις με το Βασιλικό Μπαλέτο του Λονδίνου, το Εθνικό Μπαλέτο της Αγγλίας, το Μπαλέτο της Σκοτίας, το Μπαλέτο του Μπορντό. Απέσπασε το Grand Prix στον Διεθνή Διαγωνισμό Μπαλέτου της Μόσχας (1981), το Μετάλλιο Νιζίνσκι (1988) κ.ά.

Ενώ το διάστημα 2007-2010 υπήρξε διευθυντής του Μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και μέχρι σήμερα παραμένει Principal Ballet Master στο Μπαλέτο της Εθνικής Οπερας της Αγγλίας.

Η χορογραφία που ετοίμασε στη «Ζιζέλ» (πρώτη φορά την παρουσίασε την περίοδο 2007-08) βασίζεται σε αυτήν του Μαριούς Πετιπά και είναι μια αφήγηση που συνδυάζει διαφορετικά είδη χορού.

Μπορεί άραγε ένας χορογράφος να προβάλει το προσωπικό του όραμα σε ένα τόσο πολυπαιγμένο μπαλέτο; «Φυσικά, στον χορό δεν υπάρχουν όρια. Αρκεί να μη φοβάται ο χορογράφος να αναλάβει τους κινδύνους και να παραμένει πιστός στο όραμά του».

Η ιστορία αφορά τον άτυχο έρωτα της χωριατοπούλας Ζιζέλ για τον κόμη Αλμπρεχτ, που της παρουσιάζεται ως απλός χωρικός. Οταν εκείνη ανακαλύπτει την πραγματική του ταυτότητα και μαθαίνει ότι είναι μνηστευμένος με άλλη, χάνει τα λογικά της και αυτοκτονεί.

Mια νύχτα με πανσέληνο στο δάσος, oι ψυχές των κοριτσιών που προδόθηκαν από τους εραστές τους ζητούν εκδίκηση μεταμορφωμένες σε ξωτικά. Τη στιγμή που φτάνουν στον Αλμπρεχτ, η Ζιζέλ παρεμβαίνει, τον στηρίζει μέχρι να πάψει η εξουσία των ξωτικών και αφού τον συγχωρήσει, επιστρέφει στον τάφο της, αφήνοντάς τον απαρηγόρητο.

«Σήμερα Ζιζέλ μπορεί να είναι οποιαδήποτε γυναίκα. Οι δυσκολίες και οι προκλήσεις στη ζωή είναι εκείνες που καμιά φορά φέρνουν στην επιφάνεια την καλύτερή μας πλευρά», προσθέτει ο Ιρ. Μουχαμέντοφ.

Εκτός από την κλασική εκδοχή που θα δούμε, ο ίδιος θα ήθελε άραγε κάποτε να παρουσιάσει μια εντελώς ανατρεπτική εκδοχή της ηρωίδας – όπως πολύ συχνά συμβαίνει στις ευρωπαϊκές σκηνές; «Οχι, δεν νομίζω. Δεν είμαι χορογράφος του ρεαλισμού».

 Θέατρο Ολύμπια. Παραστάσεις: 16, 17, 18, 21, 23, 24, 28, 29, 30, 31 Δεκεμβρίου. Ωρα έναρξης 20.00 (31/12 στις 19.00). Σκηνικά-κοστούμια: Τσαρλς Κιούζικ Σμιθ, Φίλιπ Ρ. Ντάνιελς. Φωτισμοί: Ελευθερία Ντεκώ. Τιμές εισιτηρίων: από 7 έως 45€.