Υπάρχουν συγκροτήματα που με τα χρόνια έχουν αναπτύξει τέτοια θερμή σχέση με το ελληνικό κοινό που δεν χρειάζεται καν το «άλλοθι» ενός νέου δίσκου για να πυροδοτήσει μια συναυλία τους στα μέρη μας. Οι Pink Martini είναι σίγουρα ένα από αυτά. Το ρεπερτόριό τους είναι μπολιασμένο με τη μυστηριώδη Ανατολή, με μια δόση από τη σημερινή Νέα Υόρκη, την Αβάνα του ‘30, το εξωτικό Σαν Τροπέ, αλλά και τη μακρινή Κίνα…
Ολα αυτά μαζί συνθέτουν τους δημοφιλείς και «κοσμοπολίτες» Pink Martini, ένα από τα πιο επιτυχημένα συγκροτήματα της lounge σκηνής. Ανανεώνοντας το ραντεβού τους με το ελληνικό κοινό, καταφθάνουν σε ένα περίπου μήνα, την Τρίτη 5 Ιουλίου, στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων (την προηγουμένη 4/7 παίζουν στη Μονή Λαζαριστών Θεσσαλονίκης).
Φρέσκοι αλλά και παλιομοδίτες, αγαπούν την τζαζ, τα ρετρό ακούσματα αλλά δεν λένε όχι και στην ποπ. Τις επιτυχίες τους τις έχουμε χιλιοτραγουδήσει: τα χαριτωμένα «Splendor in the Grass» και «Lilly», το σήμα κατατεθέν τους «Sympathique» («Je ne veux pas travailler») που ήταν το πρώτο τραγούδι που έγραψαν, το ερωτικό «Amado mio», η ενδιαφέρουσα ματιά τους στα «Παιδιά του Πειραιά», το ονειρικό «Una notte a Napoli», οι υπέροχες διασκευές τους στο «Quizás, Quizás, Quizás», το «Sway», το «Mas que Nada».
Οπως καταλαβαίνετε στις συναυλίες τους παίζουν ένα χαρμάνι με στιγμές από διάφορους δίσκους τους: το πλατινένιο «Sympathique», το «Hang on Little Tomato» αλλά και το «Get Happy» του 2013 αλλά και κομμάτια από το πιο πρόσφατο τo «Dream A Little Dream» το άλμπουμ που προέκυψε από τη σύμπραξη των Pink Martini και των The Von Trapps (δηλαδή των Σοφία, Μέλανι, Aμάντα και Ογκίστ φον Τραπ, πραγματικών δισέγγονων του καπετάνιου και της Mαρία Φον Τραπ και πραγματικών ηρώων της «Μελωδίας της Ευτυχίας»).
Ως γνωστόν το μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ όπως και η ταινία βασίστηκαν στο αυτοβιογραφικό βιβλίο της Μαρίας φον Τραπ «The Story of the Trapp Family Singers».
To πολυμελές συγκρότημα από το Πόρτλαντ των ΗΠΑ μετρά ήδη πάνω από 20 χρόνια παρουσίας. Ξεκίνησαν το 1994, έπειτα από ιδέα του πιανίστα – ιδρυτή του συγκροτήματος, Tόμας Λόντερντεϊλ (ο οποίος τότε ονειρευόταν να γίνει δήμαρχος στην περιοχή του το Ορεγκον) κι έχοντας στα φωνητικά την πληθωρική Νεοϋορκέζα περσόνα Τσάινα Φορμπς και την εκθαμβωτική Στορμ Λαρτζ.
Στο μεταξύ η ορχήστρα άρχισε σιγά σιγά να εμπλουτίζεται από εξαιρετικούς μουσικούς διαφόρων εθνικοτήτων, οι δε συνθέσεις τους άρχισαν να αναζητούν αναφορές σε διάφορες μουσικές κουλτούρες. «Είμαστε σαν μουσικοί αρχαιολόγοι που ανασύρουμε μελωδίες και ρυθμούς από διάφορα μέρη του κόσμου και δημιουργούμε ένα είδος μοντέρνας μουσικής», λέει ο αρχηγός τους. Κι όπως φαίνεται μέχρι σήμερα τηρούν τη συνταγή κατά γράμμα.
