Οι δανδήδες της Κινσάσα χορεύουν ακόμα

Η βελγική χορευτική κολεκτίβα les ballets C de la B δεν είναι απλώς διάσημη στη χώρα μας, έχει και πάρα πολλούς φαν ανάμεσα σε κοινό και χορευτές. Τόσο το ίδιο το σύνολο όσο και η πληθώρα των χορογράφων που έχουν ξεπηδήσει από τους κόλπους του.

Πότε το Φεστιβάλ Καλαμάτας, πότε το Φεστιβάλ Αθηνών φιλοξενούν τα τελευταία χρόνια τακτικά δουλειές τους, που συχνά είναι τολμηρές συνεργασίες με χορευτές από άλλες χώρες, οι οποίες υποφέρουν ποικιλοτρόπως.

Για παράδειγμα, πέρυσι το καλοκαίρι είδαμε στην Καλαμάτα την παράσταση Badke, αποτέλεσμα κοινής δουλειάς χορογράφων-χορευτών-δραματουργών των les ballets C de la B με νεαρούς Παλαιστίνιους, πάνω σε δικό τους παραδοσιακό χορό.

Ενα ανάλογο θέαμα θα δούμε από αύριο (και μέχρι το Σάββατο) στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Μόνο που αυτό ενώνει το Βέλγιο με την Αφρική και, συγκεκριμένα, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, που κάποτε ήταν και αποικία του.

Λέγεται «Coup Fatal» (Μοιραίο Χτύπημα) και φέρει την υπογραφή και την τελική σκηνοθετική επιμέλεια του πιο διάσημου, ίσως, μέλους της μεγάλης οικογένειας των les ballets C de la B, του ιδρυτή τους, Αλέν Πλατέλ.

Εχουμε να δούμε δουλειά του Πλατέλ στην Αθήνα από το καλοκαίρι του 2009, τότε που το «Pitie» του ανεπισήμως ανακηρύχθηκε η πιο hot παράσταση του Φεστιβάλ. Κατά σύμπτωση, συνεργαζόταν και σ’ αυτήν με δύο από τους βασικούς συντελεστές του «Coup Fatal». Tον μαέστρο και ενορχηστρωτή Φαμπρίτσιο Κασόλ και τον καταπληκτικό Κονγκολέζο κόντρα τενόρο Σερζ Κακούτζι.

Ο τελευταίος, που δεν βλέπουμε την ώρα να τον απολαύσουμε ξανά, είναι άλλωστε ο κύριος εμπνευστής της παράστασης, η οποία ξεκίνησε το 2010 σαν ένα από τα μεγάλα πρότζεκτ με τα οποία το Βασιλικό Φλαμανδικό Θέατρο (KVS), ένα από τα πιο διεθνή και δημιουργικά των Βρυξελλών, ενισχύει τις παραστατικές τέχνες στην Αφρική.

Ο Αλέν Πλατέλ ενεπλάκη στην ιστορία λίγο αργότερα, παρέσυρε μαζί του και τα les ballets C de la B και ανέλαβε την ευθύνη της σκηνοθεσίας και της παραγωγής.

Το «Coup Fatal» τα έχει όλα. Χορό, θέατρο, ζωντανή μουσική, τραγούδι. Και πάνω απ’ όλα εκρηκτικό συναίσθημα, αφού είναι ουσιαστικά μια γιορτή προς τιμήν όλων των μαύρων παιδιών που θέλουν απεγνωσμένα να ζήσουν κι ας σπαράσσονται οι χώρες τους (και στο Κονγκό τα ίδια πάνω-κάτω συμβαίνουν) από πολέμους.

Επί σκηνής μουσικοί και χορευτές, με επικεφαλής τον κόντρα τενόρο Σερζ Κακούτζι και τον επίσης Κονγκολέζο κιθαρίστα Ροντρίγκες Βανγκάμα. Και -αυτό είναι το καταπληκτικό- μπροστά στα μάτια των θεατών οι εκρηκτικοί αφρικάνικοι ρυθμοί συναντούν με τον πιο φυσικό τρόπο το δυτικό μπαρόκ.

Oι μουσικές, που έχουν γράψει οι Ροντρίγκες Βανγκάμα και Φαμπρίτσιο Κασόλ, είναι εμπνευσμένες από έργα των Μπαχ, Βιβάλντι, Χέντελ, Μοντεβέρντι και Γκλουκ -σ’ αυτές διαπρέπει ο Κακούτζι-, ενώ κονγκολέζικες ρούμπες διεκδικούν κι αυτές τον χώρο τους.

Πρόκειται, δηλαδή, για μια μουσική πανδαισία, μια πρωτότυπη όπερα, άλλοτε παιχνιδιάρα και αστεία, άλλοτε πονεμένη και βαριά από γνώση. Για παράδειγμα, το χορογραφικό υλικό και τα κοστούμια αντλούν έμπνευση από τον εξεζητημένο ενδυματολογικό κώδικα των «δανδήδων της Κινσάσα» (πρωτεύουσα της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό), νεαρών Κονγκολέζων, κομψών και καλλιεργημένων, που λατρεύουν τον κοσμοπολιτισμό και τα αυθεντικά Dior.

Την ίδια στιγμή, οι κουρτίνες του σκηνικού μοιάζουν φτιαγμένες από αλυσίδες, αλλά στην πραγματικότητα αποτελούνται από κάλυκες σφαιρών που έχουν χρησιμοποιηθεί σε πόλεμο. Είναι έργο του εικαστικού Φρέντι Τσιμπά, ο οποίος ζει και εργάζεται στην Κινσάσα δημιουργώντας μεγάλα γλυπτά από τους κάλυκες που συλλέγει στις εμπόλεμες ζώνες της χώρας.

Ιnfo:

17-19 Δεκεμβρίου, 20.30, Κεντρική Σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών.