Ενας ωραίος, λαϊκός και ξάστερος δημιουργός

Ενα απόγευμα σε μια ταράτσα στο Σύνταγμα με θέα από τη μια μεριά τη Βουλή των Ελλήνων και από την άλλη την Ακρόπολη, συνάντησα τον φίλο μου τον Δημήτρη Παπαχρήστο. Στην παρέα ήταν ένα νέο πρόσωπο, ένας άνθρωπος σεμνός με τη χαρακτηριστική αγνότητα ενός ανθρωπότυπου που σπάνια συναντάς στις μέρες μας. Μου συστήθηκε, «Δημήτρης Ψαρράς, μουσικός» (μπουζούκι). Είδα έναν άνθρωπο προοδευτικό, με ευαισθησίες, που αγωνίζεται για ένα αξιοπρεπές μεροκάματο γυρνώντας όλη τη Βόρεια Ελλάδα με βάση τη γενέτειρά του τις Σέρρες, αλλά και την Αθήνα.

Λίγο πριν φύγω μου έβαλε στο χέρι ένα CD, μου είπε ότι ήταν δικό του και με προέτρεψε να το ακούσω. Πέρασαν μέρες για να το πιάσω στα χέρια μου.

Ο τίτλος «Λαϊκά και ξάστερα» από τις εκδόσεις του περιοδικού «Μετρονόμος» και πάνω πάνω μουσική Δημήτρης Ψαρράς, στίχοι Λάκης Τεάζης και Δημήτρης Λέντζος και από κάτω οι τραγουδιστές: Μανώλης Μητσιάς, Σοφία Εμφιεντζή, Γιώργος Μπαγιώκης, Ταξιάρχης Χάνος, αλλά και ο ίδιος ο συνθέτης.

Το έβαλα να παίζει και αφέθηκα να ρουφώ λέξεις και ήχους. Καμία στιγμή δεν σκέφτηκα να προσπεράσω κάποια απ’ αυτά για να πάω στο επόμενο, πράγμα το οποίο, στη συντριπτική πλειονότητα, κάνουμε όλοι όταν πρωτοακούμε κάποιο νέο CD. Οι καλλιτέχνες έτσι κι αλλιώς καταξιωμένοι, αλλά αν δεν τους βοηθάει το τραγούδι δεν μπορούν να κάνουν και θαύματα και εδώ το θαύμα ήταν η σύνθεση!

Ενας εξαιρετικός συνδυασμός μουσικής σύνθεσης και στίχων. Το άκουσα αρκετές φορές και αυτό που εισέπραττα ήταν πάντα το ίδιο, μια πληρότητα και μια ευχαρίστηση γιατί ακόμα και σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς που ζούμε δημιουργούνται διαμάντια, αρκεί να τα ψάξουμε – εφόσον το σύστημα δεν επιτρέπει στο αυθεντικό να προβληθεί, θέλουν το εύκολο και το πομπώδες.

Ο Δημήτρης Ψαρράς δεν ήρθε ουρανοκατέβατος στο μουσικό στερέωμα, ξεκίνησε πολύ νέος από την μπουάτ «Εσπερίδες» στη Πλάκα το 1982. Την επόμενη χρονιά βρέθηκε στη Καισαριανή και στο «Χάραμα» ως τρίτο μπουζούκι δίπλα στον Βασίλη Τσιτσάνη και τη Σωτηρία Μπέλλου. Αργότερα θα βρεθεί στη Θεσσαλονίκη στην ιστορική μπουάτ «Πλατώ». Εκεί συνεργάστηκε με τον Σταύρο Κουγιουμτζή ως πρώτο μπουζούκι για αρκετά χρόνια και αργότερα με τον Μανώλη Ρασούλη. Εκεί επίσης γνωρίστηκε με τη Μελίνα Κανά με την οποία θα συνεργαστεί για 20 ολόκληρα χρόνια, όπως και με τη Λιζέτα Καλημέρη, τον Ορφέα Περίδη, το συγκρότημα Τρίφωνο και με όλα τα παιδιά της νέας έντεχνης ελληνικής σκηνής. Εχει παίξει σε δίσκους με τον Γιώργο Καζαντζή, τον Σωκράτη Μάλαμα και τον Θανάση Παπακωνσταντίνου. Το 2000 κάνει την πρώτη του εμφάνιση ως δημιουργός στον δίσκο της Μελίνας Κανά με τέσσερα τραγούδια που του δίνει ως προίκα ο αλησμόνητος ποιητής μας Αλκης Αλκαίος!

Τον Αλκη Αλκαίο θα τον επισκεφθεί αρκετές φορές στο σπίτι του. Μία απ’ αυτές ο Αλκης τον ρώτησε αν ξέρει δικά του τραγούδια, ο Ψαρράς θα του πει αρκετά από τη συνεργασία του με τον Θάνο Μικρούτσικο. Οταν έφτασε στη «Ρόζα» ο Αλκαίος τον ρώτησε αν καταλαβαίνει τι εννοεί κι ο Ψαρράς τού απάντησε ότι πιθανότατα το τραγούδι μιλάει για τη Ρόζα Λούξενμπουρκ ή ίσως και για κάποια Ρόζα σε ένα λιμάνι στο Πουέρτο Ρίκο. Η απάντηση του Αλκη Αλκαίου ήταν: «Οχι, αυτό το τραγούδι γράφτηκε για τον ΕΛΑΣ. Κι όταν βλέπεις ανθρώπους με κουστούμια να το χορεύουν, να τους λες ότι αυτό το τραγούδι δεν είναι για σας»!

Αν θα έπρεπε να διαλέξω κάποια από τα τραγούδια του Δημήτρη Ψαρρά, με μεγάλη δυσκολία θα επέλεγα το «Ενα ψεύτικο καράβι» τραγουδισμένο από τον Γιώργο Μπαγιώκη, το ορχηστρικό με τίτλο «Ελευθερία», το «Λιτανεία» με τη Σοφία Εμφιεντζή. Αφησα τελευταίο το «Γι’ αυτούς μονάχα τραγουδώ» με τον Μανώλη Μητσιά, ένα τραγούδι μέσα στο οποίο κρύβεται όλη η ψυχοσύνθεση του δημιουργού και καλλιτέχνη Δημήτρη Ψαρρά: «Αν με ρωτήσεις στη ζωή / τίνος το μέρος πήρα / αυτών που ζούνε σαν ποινή / κι όσων δεν έχουνε φωνή / κι ούτε στον ήλιο μοίρα. Γι’ αυτούς μονάχα τραγουδώ / γι’ αυτούς που ξέμειναν εδώ / και λιώνουνε στον πάγκο».