Η Αθηναία τραγουδοποιός Lia Hide και (1ον) αποτελεί μία ειδική περίπτωση καλλιτέχνη και (2ον) το άλμπουμ της «Aristophobia Nervosa» μπήκε στη λίστα για βραβείο Γκράμι στην κατηγορία Spoken Word/Poetry των 67ων GRAMMYs 2025. Παίζει avant και dark pop και στο «Aristophobia Nervosa», το πρώτο της άλμπουμ στα ελληνικά (έχει κι άλλα 5 αγγλόφωνα), μεταμορφώνει την ποίηση σε μουσικό τοπίο. Ο ήχος της περιέχει στοιχεία avant-garde, κινηματογραφικής μουσικής αλλά και post rock και dark wave όσο και jazz και spoken word.
«Η Lia Hide φτιάχνει μουσική και τραγούδια που ίσως δεν περιμένεις με λόγια που δύσκολα ξεχνάς», λέει η ίδια για τον εαυτό της, κάνοντας μία εισαγωγή στους αναγνώστες της «Εφ.Συν.». «Ενα φωτεινό κορίτσι με σκοτεινά κομμάτια, που αγαπά τη μουσική όσο τίποτα άλλο και κινείται ανάμεσα στη σύνθεση, την τραγουδοποιία, την ποίηση με όπλο της μια πολυδύναμη φωνή, τα πλήκτρα της και τη θεατρική σκηνική της παρουσία».
● Και το «Aristophobia Nervosa»;
Είναι ένας δίσκος όπου ενώ η φωνή και η ποίηση κυριαρχούν, με στίχους που εξερευνούν τον φόβο, τον έρωτα, τον θάνατο και την καταπίεση (κοινωνική ή προσωπική) η μουσική είναι τόσο στιβαρή και καταιγιστική, που σε παρασέρνει, αν της δώσεις την ευκαιρία να σε πάρει από το χέρι (εάν της δώσεις μια προσεκτική ακρόαση). Δεν πρόκειται για παραδοσιακά μελωδικά τραγούδια, καθώς οι ρυθμοί και οι ήχοι υπηρετούν την αφήγηση και τη δραματουργία των στίχων, ή περιγράφουν τα γενόμενα των ιστοριών, ενώ μουσικά κινείται σε σκοτεινά ή απρόβλεπτα μονοπάτια και είναι γεμάτο εκπλήξεις, δομικά, ενορχηστρωτικά αλλά και υφολογικά.
● Τι περιλαμβάνει η κατηγορία Spoken Word/Poetry στα GRAMMYs;
Αφορά έργα όπου η προφορική ποιητική ερμηνεία είναι το κεντρικό εκφραστικό μέσο. Πρόκειται για μουσικά έργα/συνθέσεις που είναι όχι τραγούδια, αλλά performance λόγου ή/και ποίηση ειπωμένη, με ρυθμό, φωνητική εκφορά και συναισθηματική παρουσία. Η μουσική μπορεί να συνοδεύει ή να δημιουργεί/συμπληρώνει ατμόσφαιρα.
● Την πρόσθεσαν πρόσφατα…
Είναι μια σχετικά νέα κατηγορία που καθιερώθηκε για να αναγνωρίσει τη spoken word ποίηση ως αυτόνομη μορφή τέχνης.
● Πώς λοιπόν και αποφάσισες να φτιάξεις έναν δίσκο στα ελληνικά;
Ηταν κάτι που μας ζητούσαν συχνά και απαιτητικά στις συχνές μας περιοδείες προ και μετά Covid, στο εξωτερικό – κάτι στη γλώσσα μας. Και η αλήθεια είναι ότι και οι φίλοι εδώ και οι συνεργάτες βλέποντάς μας να… ταλαιπωρούμαστε, στην ουσία, για λίγη αναγνώριση στην Ελλάδα, έλεγαν να κάνουμε κάτι στα ελληνικά, για να βγει προς τα έξω η δουλειά μας. Θυμάμαι τον φίλο μας και σκηνοθέτη μας Θάνο Λυμπερόπουλο να μου λέει, αφού άκουσε βέβαια τον δίσκο, ότι «ε, είπαμε να κάνεις κι εσύ κάτι στα ελληνικά να σε παίξει το ραδιόφωνο βρε κοπέλα μου κι εσύ πήγες και το έκανες όσο πιο κουλό μπορούσες».
● Για περίγραψέ τον…
Ο δίσκος έχει 3 κομμάτια άνω των 6-7 λεπτών, ένα ξεκάθαρα dark wave κομμάτι, μια κλαψομπαλάντα όπως λέω εγώ την Arrostia, ένα σχεδόν fusion κομμάτι, ένα electro disco. Γενικά είναι ό,τι μου άρεσε, όπως μου άρεσε, και αυτό γίνεται σε κάθε δίσκο, φεύγω ένα βήμα πιο μακριά από τις ανασφάλειες και τα «ίσως» μου και κάνω ό,τι μου λέει το κεφάλι μου.
● Νιώθεις πως η Ελλάδα είναι περιοριστική για έναν καλλιτέχνη όπως εσύ;
Τετρακόσια τις εκατό. Αλλά για να είμαστε εντελώς ειλικρινείς, αυτό που στην πραγματικότητα με κρατάει πίσω δεν είναι η Ελλάδα ή το εξωτερικό, αλλά το… εκκαθαριστικό του ταμιευτηρίου μου, το δικό μου και των γονιών μου, που βοηθούν κι αυτοί όσο μπορούν, γιατί, ναι, έτσι μόνο γίνεται, μόνο με χρήματα μπορεί να εξαγοράσεις ή να προσελκύσεις το ενδιαφέρον, εδώ. Το ταλέντο ή η ποιότητα της δουλειάς είναι αδιάφορα ή ακόμα και ανεπιθύμητα. Η Ελλάδα είναι πολύ πίσω σε πολλά πράγματα στις τέχνες γενικά.
● Παράδειγμα;
Επιτρέπεται, π.χ., για να μην πω επιβάλλεται, το bullying και το tough love εδώ, ασκείται δε κατά κόρον από ανθρώπους που λογίζονται και τιτλοφορούνται μάνατζερ πάνω σε έρμους εκκολαπτόμενους καλλιτέχνες. Ενώ στην πραγματικότητα οι άνθρωποι που πραγματικά κάνουν αυτή τη δουλειά στη χώρα μετριούνται στο δεξί μου χέρι και αυτοί οι λίγοι πάλι δεν καταδέχονται ούτε για αστείο να ασχοληθούν με κάποιο ανερχόμενο· μπας-κλας.
● Είναι η τέχνη ένα ταξίδι; Και για τους μουσικούς και για τους ακροατές;
Είναι το ταξίδι του «Τιτανικού», κάθε μέρα φτου κι από την αρχή (γέλια). Ως ακροατής ή θεατής νομίζω πως την ευχαριστιέμαι πιο πολύ την τέχνη, αναπνέω από αυτή και ζω. Ως καλλιτέχνης, είναι ταξίδι η ολοκλήρωση του έργου κάθε φορά, ένα πολύ δύσκολο και πολύ εξονυχιστικό ταξίδι προς τα μέσα μας, για να τα βγάλουμε έξω, για να τα χαρίσουμε με γενναιοδωρία σε όλους, γιατί για μένα αυτό είναι τέχνη.
