Αύριο, Παρασκευή 3 Οκτωβρίου, στο Θέατρο Βράχων στον Βύρωνα έχουμε μια συναυλία που επιμελήθηκε ο Παρασκευάς Καρασούλος και λέγεται «Τέτοια παράξενη ομορφιά». Τραγουδούν δύο σούπερ νέα παιδιά, ο Θοδωρής Νικολάου και η Δήμητρα Σελεμίδου, και θα πουν κομμάτια του Παρασκευά αλλά και άλλων δημιουργών, Ελλήνων και ξένων. Την ενορχήστρωση ανέλαβε ο συνθέτης Χρίστος Θεοδώρου, ενώ συμμετέχουν πενταμελής ορχήστρα και η χορωδία ενηλίκων των Εκπαιδευτηρίων «Ο ΠΛΑΤΩΝ». Μέρος των εσόδων θα διατεθεί για την ενίσχυση των σκοπών και των δράσεων της Αβάλης, ενός φορέα προστασίας και κοινωνικής ένταξης αυτιστικών παιδιών, εφήβων και ενηλίκων. Ζητήσαμε από τον Θοδωρή και τη Δήμητρα να στείλουν ένα προσωπικό μεν, αλλά δημόσιο γράμμα προς τον (πάντοτε, αγαπημένο) Παρασκευά Καρασούλο. Διαβάστε τι του έγραψαν τα παιδιά, είναι πολύ συγκινητικό.
Θοδωρής Νικολάου: «Πολύ ψηλά στο βάθρο της καρδιάς μου»
«Σ’ αγαπούσα, πριν μας δω μαζί», έγραψε πριν από λίγα χρόνια ο Παρασκευάς, αυτόν τον μοναδικό στίχο από το τραγούδι «Αν» με ερμηνεύτρια τη Δήμητρα Γαλάνη. Παραφράζοντάς τον, και περιγράφοντας έτσι τη σχέση μου μαζί του, θα μπορούσα να γράψω ότι «σε γνώριζα, πριν σε γνωρίσω», κάτι που είναι αληθές, καθώς η καλλιτεχνική μας «γνωριμία» πραγματοποιήθηκε πολλά χρόνια πριν, τη δεκαετία του ‘90, εν αγνοία του.
«Δεν είσαι εδώ», «Και σ’ αγαπώ», τα ραδιοφωνικά αγαπημένα, «Για χάρη σου», «Στο πάτωμα τα ρούχα σου», τα… οικογενειακά αγαπημένα. Εκείνα τα τραγούδια, που ακούγαμε στα ταξίδια μας με τους γονείς μου και τον αδελφό μου. Τραγούδια που χάραξαν μια εποχή στον δικό μου κόσμο, «Μικρή πατρίδα», το τραγούδι-ύμνος, που δεν έλειπε πότε -από τότε- από τις αγαπημένες μου στιγμές (από τις πιο παρεΐστικες με τους φίλους και τις κιθάρες μας, μέχρι τις σχολικές γιορτές και αργότερα τα πρώτα ερασιτεχνικά προγράμματα που στήναμε στην Πάτρα). «Τέτοια παράξενη ομορφιά», το τραγούδι που στα είκοσι και κάτι, μαζί με δύο φίλες μου, ακούγαμε στο repeat για μήνες (με γέλια και κλάματα μαζί) και σε τέτοια υπερβολή, όσο ένα ταξίδι μέχρι το Ναύπλιο και από εκεί μέχρι την επιστροφή μας πίσω στην Πάτρα. Και βέβαια, οι «Δον Κιχώτες», ο αγαπημένος μου εμβληματικός δίσκος του Παρασκευά, με τον Θοδωρή Οικονόμου και τη συγκλονιστική Μαρία Δημητριάδη.
Και πολλά χρόνια μετά, το 2019, ήρθε η ώρα που γνωριστήκαμε και από κοντά.
Παραγωγός μου, στιχουργός μου, δάσκαλός μου, αλλά και οικογένεια πια, καθώς και φίλος ακριβός. Παρ’ όλη, όμως, την καθημερινή μας επαφή και τριβή δεν απομυθοποιήθηκε καμία στιγμή στα μάτια μου. Το αντίθετο.
Κι αυτό γιατί ο Παρασκευάς είναι ένας βαθιά ευαίσθητος άνθρωπος, ακραία δοτικός και με κοινωνικές ανησυχίες, που δεν σταματάει ποτέ να ονειρεύεται και να γεννά ιδέες. Στοιχεία μοναδικά, που τον κατατάσσουν πολύ ψηλά στο βάθρο της καρδιάς μου.
Εξάλλου, αν δεν τον είχα γνωρίσει, δεν ξέρω αν θα είχα παραμείνει ενεργός στον καλλιτεχνικό χώρο. Του χρωστώ πολλά, σου χρωστάω πολλά, Παρασκευά, και σε ευχαριστώ πολύ για όλα. Για την ουσιαστική πίστη και στήριξη στην καλλιτεχνική μου οντότητα, αλλά και για τη φιλιά σου, στο «μαζί», που το υπερασπίζεσαι με κάθε ευκαιρία. Στα επόμενα!
Δήμητρα Σελεμίδου: «Σου χρωστούσα μια ιστορία…»
Πολύτιμέ μου Παρασκευά, πάντα ξέρεις να διαβάζεις τους ανθρώπους και γράφεις τις ιστορίες τους πριν ακόμη τις ζήσουν. Σου γράφω, λοιπόν, μια ιστορία δική σου που χρωστούσα να μοιραστώ.
Παρασκευή, 4 Οκτώβρη του 2013, ξεκίνησα από τη Φλώρινα το πιο ανατρεπτικό ταξίδι της ζωής μου. Ημουν ακόμη μαθήτρια στην πρώτη Λυκείου. Στο σπίτι, το ραδιόφωνο ήταν πάντα συντονισμένο στο Δεύτερο Πρόγραμμα. Η μαμά άκουσε για την Ακρόαση της Μικρής Αρκτου. Δυσκολεύτηκε να με πείσει και τελικά δήλωσε συμμετοχή μόνη της.
Είχα όμως ήδη λατρέψει τους στίχους του «Καρασούλου», είχα λιώσει τον δίσκο με τα Σονέτα του Σκοτεινού Ερωτα του Μαραμή, είχα αγαπήσει τη φωνή της Ελεονώρας, της Νατάσσας, του Ζαχαρία και είχα υιοθετήσει ως προσωπικό μου ύμνο τα «Κομμένα Φτερά». Ετσι, τόλμησα να έρθω.
Το επόμενο πρωί, παρέα με τον αδερφό μου Αντώνη στο πιάνο ανεβήκαμε στη σκηνή του ΦΟΥ στον Υμηττό. Θυμάμαι έναν δυνατό προβολέα που δεν με άφηνε να δω τα πρόσωπά σας. Ετρεμα, μα όπως πάντα κρύφτηκα μέσα στη μουσική. Τραγούδησα το «Εν λευκώ», του Γεράσιμου και του Θέμη. Και μετά το «Κάπου υπάρχει η αγάπη μου» του Μάνου.
Εναν μήνα αργότερα σε ένα στούντιο, μου σύστησες ένα αγόρι σχεδόν στην ηλικία μου, με το αρκετά κοινό όνομα «Γιάννης Βασιλόπουλος». Ομως αυτό το αγόρι ήταν αδιανόητα διαφορετικό από όσα γνώριζα και μου απέδειξε πως δεν ήμουν μόνη στον τρόπο που αντικρίζω τη ζωή. Εγινε ο καλύτερός μου φίλος και ο πιο αγαπημένος μου στιχουργός. Κάπως έτσι ξεκίνησε «η διαδρομή από την αγάπη ώς την Αθήνα» και δεν μένει παρά να συνεχίσουμε να βαδίζουμε παρέα. Τα «κομμένα φτερά» ήρθες να τα γιατρέψεις για εμένα και για τόσα και τόσα ακόμα παιδιά. Οσες φορές και να το πω δεν θα είναι αρκετές, μα σε ευχαριστώ και σε αγαπώ!
Ανυπομονώ να συναντηθούμε ξανά, αυτή τη φορά για την Αβάλη και τον ιερό σκοπό της, και πάντα με αφορμή την «Παράξενη ομορφιά» που μια ζωή προφυλάσσεις και αναδεικνύεις, με τόση φροντίδα και στοργή στη ζωή και στο ελληνικό τραγούδι.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: Θέατρο Βράχων Μελίνα Μερκούρη, Παρασκευή 3 Οκτωβρίου 2025. Ωρα έναρξης: 20.30. Διάρκεια: 120’. Γενική είσοδος: 20 ευρώ
