Υπόκλιση στην Πάτι Σμιθ υπό βροχή

Σάββατο βράδυ, στο Ηρώδειο, σταθήκαμε με απόλυτο σεβασμό και υποκλιθήκαμε σε μία από τις πιο αυθεντικές φιγούρες του πανκ – ροκ: στην αειθαλή Patti Smith. Η συναυλία της είχε όλα όσα ζητάς από μια συναυλία ενός τόσο σπουδαίου ονόματος, είχε συγκίνηση, παλμό, σεβασμό, όπως σας λέω στην αρχή, είχε τραγούδι, είχε και υψωμένα χέρια.

Δεν ήταν βέβαια η συναυλία που θα μείνει στη μνήμη μας για μουσικούς λόγους, αλλά υπάρχουν τόσο πολλοί άλλοι λόγοι που θα τη θυμόμαστε, ώστε να υπερκαλύπτουν τα της μουσικής. Αλλωστε, ποιος ξέρει πότε θα την ξαναδούμε live την Patti Smith και αν την ξαναδούμε. Είναι και 75 ετών και είναι κι ένας άνθρωπος που κάποιες φορές απέχει από τις συναυλίες.

Το Ηρώδειο γέμισε με κόσμο που παρακολουθούσε ευλαβικά. Η ίδια το απολάμβανε και δεν σταματούσε να το λέει. Και μετά εξηγούσε στα παρασκήνια πως ένιωθε ευγνωμοσύνη από την ανταπόκριση. Ξεκίνησε με το «Dancing Barefoot», απήγγειλε Αλεν Γκίνσμπεργκ, διασκεύασε Bob Dylan και Led Zeppelin, κατήγγειλε την Αμερική για τις αμβλώσεις, μίλησε για ελευθερία και, κάποια στιγμή, έπιασε βροχή.

Εκεί, γύρω στο «Because the Night». Κάποιοι έβαλαν στο κεφάλι τα μαξιλαράκια του Ωδείου, κάποιοι ελάχιστοι έφυγαν, αλλά η Patti Smith τι λέτε ότι έκανε; Ευχαρίστησε τον Θεό για τη βροχή και πέταξε το σακάκι. Και όλο το Ηρώδειο σηκώθηκε στον αέρα. Τα δυο τελευταία κομμάτια του σετ, το «Gloria» και το «People Have the Power», ακούστηκαν μέσα σε έναν αληθινό θρίαμβο. Και τραγουδήθηκαν απ’ όλους. Ηταν ένα μαγικό φινάλε.

Η μπάντα της δεν έλεγε και πολλά, για να είμαστε ειλικρινείς, αλλά δεν πειράζει, αφού ήταν… οικογενειακή, μια κι έπαιζαν σε αυτήν ο γιος της Patti (κιθάρες) και η κόρη της (πλήκτρα). Οικογενειακή περιοδεία, με άλλα λόγια. Μικρή σημασία έχουν όλα αυτά, όταν στο κάδρο μπαίνει η Patti Smith. Το ότι μπορούμε και βλέπουμε ζωντανά την Patti Smith είναι πολύ μεγάλο πράγμα. Ανεκτίμητο.