«Ο Μαξ Ρίχτερ επιστρέφει στο αριστούργημα του Βιβάλντι», ανακοίνωνε τον περασμένο Μάρτιο η Deutsche Grammophon. Θριαμβευτικά. Η αλήθεια είναι ότι ο ευφυής της «νεο-κλασικής», ακριβώς δέκα χρόνια μετά το «Recomposed By Max Richter: Vivaldi – The Four Seasons», τη ματιά του πάνω στο διασημότερο αριστούργημα του Βιβάλντι, που έφτασε μέχρι την κορυφή του κλασικού chart σε 22 χώρες, επέστρεψε σε αυτό επιβεβαιώνοντας τη φήμη περί των δημιουργικών εμμονών που διατηρούν εντός τους και για μια ζωή οι κορυφαίοι: το «The New Four Seasons» είναι η επιστροφή του Ρίχτερ στον Βιβάλντι με αυτόν τον μαγικό τρόπο που διατηρεί απολύτως ακέραιο τον σκελετό και το πνεύμα του Ιταλού μύστη του μπαρόκ, κατορθώνοντας ταυτόχρονα να γυαλίσει την πατίνα (τόσο όσο) του έργου και προτείνοντας κάτι εντελώς σύγχρονο αλλά κι εντελώς πιστό. Πώς το κάνει αυτό ο δαιμόνιος Βρετανός;
Μα δεν είναι τυχαίο ότι ο Μαξ Ρίχτερ θεωρείται πρωτεργάτης της σύγχρονης νεο-κλασικής ή νεο-συμφωνικής μουσικής, κορυφαίος Ευρωπαίος μετα-μινιμαλιστής και μία από τις επιδραστικότερες προσωπικότητες της σύγχρονης μουσικής σκηνής, εύσημα και διαπιστώσεις που κατέκτησε είτε γράφοντας μουσική για τον κινηματογραφο («Βαλς με τον Μπασίρ» του Φόλμαν, «Το νησί των καταραμένων» του Σκορσέζε, «Προμηθέας» του Ρίντλεϊ Σκοτ, «Η άφιξη» του Βιλνέβ κ.ά.), είτε για κάποιο εμβληματικό χορογράφο και μπαλέτο του κόσμου (έχει συνθέσει μουσική για τη Βασιλική Ακαδημία Μπαλέτου της Μ. Βρετανίας, τη Σκάλα του Μιλάνου, το American Ballet Theatre, το New York City Ballet, το Μπαλέτο της Οπερας των Παρισίων, το NDT κ.ά.), είτε απλά για τον… εαυτό του, συχνά εμπνευσμένος από την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα. Μην ξεχνάμε το αριστουργηματικό «The Blue Notebooks».
Μουσικός διαλογισμός πάνω στη βία και τον πόλεμο, που ο Ρίχτερ συνέθεσε το 2003, με ιστορικό φόντο την εισβολή στο Ιράκ και πηγή έμπνευσης τον Κάφκα, θεωρείται πια κορυφαίο δείγμα της μινιμαλιστικής μαεστρίας του που συνδυάζει άψογα ενορχηστρωμένη ατμόσφαιρα μουσικής δωματίου με αποσπάσματα από το βιβλίο του Κάφκα «Τα οκτώ μπλε τετράδια», ηχογραφημένα αρχικά με τη φωνή της Τίλντα Σουίντον. Ή, ομνύοντας και στο βαθύ ουμανιστικό πνεύμα που διατρέχει το έργο του, μην ξεχνάμε το «Exiles», που γράφτηκε το 2015 με αφορμή το τραγικό ναυάγιο στη Λαμπεντούζα όπου βρήκαν τον θάνατο περισσότεροι από 800 πρόσφυγες. Ή το «Voices & Voices 2», εμπνευσμένο από την Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, αλλά κι ένα έργο στιβαρής έκφρασης απογοήτευσης για την post-truth πολιτική του 21ου αιώνα.
Θα χρειαζόταν κάποιος σελίδες και σελίδες για να αναφέρει τα μουσικά επιτεύγματα και τις κλίσεις του Μαξ Ρίχτερ. Ή θα χρειαζόταν ένα εισιτήριο για τη μεγάλη του συναυλία την ερχόμενη Τετάρτη 29 Ιουνίου στο Ηρώδειο, την πρώτη του στην Αθήνα μετά το 2007.
Στο ρεπερτόριο της βραδιάς δύο από τα κορυφαία έργα του, το «Infra» (2010) και το «The Blue Notebooks» (2004), που κατά τους Βρετανούς μουσικοκριτικούς ανήκουν στα σημαντικότερα «instant classic» των τελευταίων είκοσι ετών. Σημείο αναφοράς της δισκογραφίας του, το «The Blue Notebooks» θα παιχτεί με αφηγήτρια τη Σάρα Σάτκλιφ (στη θέση της Σουίντον). Το «Infra» είναι ένα φιλόδοξο εγχείρημα που προέκυψε από συνεργασία του Ρίχτερ με τον χορογράφο Γουέιν ΜακΓκρέγκορ και τον εικαστικό Τζούλιαν Οπι. Η ποίηση του Τ.Σ. Ελιοτ και οι επιρροές από το έργο του Σούμπερτ το καθιστούν διαχρονικό.
Τα έργα θα ερμηνεύσει ο ίδιος στο πιάνο, τα keyboards και τα electronics, και οι μουσικοί του: Ian Burdge-βιολοντσέλο, Christopher Worsey-βιολοντσέλο, Natalia Bonner-βιολί, Louisa Fuller-βιολί, Nicholas Barr-βιόλα.
• Τα εισιτήρια στοιχίζουν 70, 60, 50, 45, 38 και 33 ευρώ. Πληροφορίες και αγορά: aefestival.gr
