Αναμένοντας τη νέα δουλειά του Στέλιου Τσουκιά ακού(σα)με το τραγούδι του «Κοιτάζω έξω». Προπομπός του άλμπουμ, είναι ένα εσωστρεφές και συναισθηματικό κομμάτι σε δικούς του στίχους και μουσική. Στο βιολί βρίσκεται ο Δημήτρης Καζάνης, στις κιθάρες ο George Gaudy, στα φωνητικά οι Rosey Blue, Λόλα Γιαννοπούλου και Κώστας Γεωργιάδης.
«Δουλεύω μαζί με τον Κώστα Γεωργιάδη παραπάνω από έναν χρόνο για τον δίσκο και υπήρχε χρόνος να τον οραματιστώ και να καταλήξω στα τραγούδια» λέει ο ίδιος ο Στέλιος στην «Εφ.Συν.». «Κοινός παρονομαστής τους, κάποιες υπαρξιακές αναζητήσεις. Ηδη έχω επιλέξει τραγούδια άλλου ύφους για τον επόμενο δίσκο».
● Είναι πιο εύκολη η δουλειά σας, των νέων τραγουδοποιών, με το internet και το streaming;
Δεν μπορώ να συγκρίνω γιατί δεν έχω ζήσει ως τραγουδοποιός την εποχή πριν από την ψηφιοποίηση, μόνο ό,τι έχω ακούσει από φίλους και συναδέλφους.
● Γι’ αυτό που έχεις ζήσει και συνεχίζει να ισχύει;
Δυστυχώς, πέρα από τη μουσική ψηφιοποιήθηκαν και τα συναισθήματα, κάτι που σίγουρα επηρεάζει τους δημιουργούς. Και αποπροσανατολίζει γενικώς. Η ανάγκη για δημιουργία μετατρέπεται σε κυνήγι των likes και των views και ο κόσμος πια ακούει με τα μάτια. Παρότι μας δίνεται η δυνατότητα να μοιραστούμε δωρεάν τη μουσική που μπορεί να φτιάχτηκε ακόμα και σε ένα κινητό, υπάρχει ένας ωκεανός από νέες μουσικές, νέες δημιουργίες και τα «διαμάντια» μπορεί να μείνουν για πάντα στην αφάνεια.
● Ανιση η μάχη;
Σκέψου ότι ένα τραγούδι στο YouTube συναγωνίζεται με ένα voice over βίντεο τρολ, με σεμινάρια make up, με συνταγές μαγειρικής και ό,τι άλλο μπορούμε να φανταστούμε. Αυτό από μόνο του είναι παράδοξο και μπερδεύει. Είναι σαν να μη δίνουμε την απαραίτητη προσοχή και τον σεβασμό στην ίδια τη μουσική.
● Επομένως είναι πιο δύσκολη η δουλειά σας στον ψηφιακό κόσμο;
Μπορώ να πω ότι με δυσκολεύει συναισθηματικά, εκεί βρίσκω κυρίως τη δυσκολία.
● Ζορίστηκες στη φάση της πανδημίας;
Η πρώτη καραντίνα ήταν ρομαντική και πρωτόγνωρη. Εγινε ανακατανομή των προτεραιοτήτων μου και υπήρχε χρόνος να αντιμετωπίσω τους φόβους μου. Με τον φρενήρη ρυθμό που ζούμε, ειδικά στις μεγαλουπόλεις, δεν μένει στο «τίποτα» χρόνος. Για μένα εκεί παίζεται το παιχνίδι. Κάθε άλλο παρά αδρανές είναι το τίποτα. Τα βάλαμε όλα σε κουτιά και σε πρακτικές. Δεν στοχαζόμαστε, δεν σκαλίζουμε το μέσα μας και απλώς τρέχουμε σαν τα χάμστερ. Οπότε προσπάθησα μέσα στον εγκλεισμό να αφιερώσω ποιοτικό χρόνο και να σκαλίσω το μέσα μου.
● Ηταν περίοδος δημιουργίας;
Τα βράδια έγραφα ασταμάτητα και ουσιαστικά ο δίσκος που ετοιμάζω είναι μια επιλογή τραγουδιών που δημιουργήθηκαν τότε. Η ηρεμία κράτησε για λίγο… Πώς να ηρεμήσεις όταν βλέπεις ανθρώπους να φεύγουν από μια σκληρή και πρωτόγνωρη ασθένεια; Με την έναρξη της δεύτερης καραντίνας τα πράγματα δυσκόλεψαν. Και πρακτικά και ψυχολογικά γιατί απλώς δεν μπορούσαμε καν να μοιραστούμε μουσικές και συναισθήματα με τους συνανθρώπους μας από κοντά.
● Πότε ένα τραγούδι το λες εμβληματικό; Τι στοιχεία χρειάζεται;
Οταν διαθέτει ευρύτερη υπόσταση, κυρίως κοινωνική, και το στεφανώνει η διαχρονικότητα. Οταν βρεθείς να το τραγουδάς με χιλιάδες κόσμο, μια γροθιά, και νιώθεις την ανάταση σε σένα και στον δίπλα και στον παραδίπλα. Τέτοια τραγούδια αντιπροσωπεύουν πολλές γενιές και τον πυρήνα ενός ή περισσότερων λαών ταυτόχρονα.
● Τραγούδια, όπως;
Οπως το «Ιmagine» του Lennon και το «One love» του Marley.
● Πότε θα έρθει η εποχή να ανταλλάσσουμε βλέμματα αισιοδοξίας;
Οταν τελειώσει ο πόλεμος, όταν πάψουν να μας διχάζουν και όταν σταματήσουμε τον βαθύ συντηρητισμό. Εύχομαι γρήγορα να φτάσουν στα αυτιά μας χαρμόσυνα νέα από την Ουκρανία, να σταματήσει η σφαγή και οι συνάνθρωποί μας να ξαναπάρουν τη ζωή που τους κλέβουν πίσω.
● Η μουσική είναι θέμα ιδεολογίας;
Η μουσική είναι ιδεολογία και είναι κάτι πάνω από εμάς. Είναι πραγματικά δώρο να μπορούμε να καταπιανόμαστε με κάτι τόσο αρχέγονο και γι’ αυτό μας συγκινεί και θα είναι πάντα το όχημα για κατάνυξη και αγώνα. Είναι η μούσα μου και ο τρόπος ζωής μου. Ξεκινάω και τελειώνω τη μέρα σκεπτόμενος πάντα αυτή τη μούσα. Με κάνει πιο ελαφρύ.
