Από το «Δι’ ευχών» της Χαρούλας, που συνέθεσε στη Σίφνο, ώς το «Μένω Εκτός» της Ελευθερίας. Από τους στίχους της Λίνας μέχρι τη μοναδική πινελιά του Χρήστου Νικολόπουλου, στην ενορχήστρωση του «Καρδιά μου εγώ». Από τον τρόπο που τόσο όμορφα πρότασσε τα κρουστά, μέχρι το μαγικό, λυρικό και ροκ άγγιγμά του στα εμβληματικά «Ζεστά ποτά» των Κατσιμιχαίων.
Από τις δυναμικές ερμηνείες της Αλκηστης στα τραγούδια του «Σαν ηφαίστειο που ξυπνά», που ηχογραφήθηκε στο Παρίσι, μέχρι τη σκηνική μορφή του δίσκου με την υπογραφή του Δημήτρη Παπαϊωάννου στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Από το «Ναι θα πω», που χάρισε στη Μελίνα Ασλανίδου, μέχρι τα δύο άλμπουμ του με την Καίτη Γαρμπή. Από τους πρώιμους πειραματισμούς στα νεανικά συγκροτήματα ώς την απόλυτη ταύτιση με τους στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου και του Μιχάλη Γκανά. Από τη σπαρακτική ανάρτηση της Αλκηστης Πρωτοψάλτη, προχθές το βράδυ, μέχρι τα αφιερώματα που γέμισαν όλη μέρα χθες τις ραδιοφωνικές συχνότητες.
Ο Νίκος Αντύπας έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 68 ετών, αιφνιδιάζοντας εκείνους που δεν γνώριζαν το σοβαρό πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζε τελευταία. Λίγο απότομα και πολύ συγκινητικά σκαλίσαμε ξανά το σάουντρακ των ζωών μας, όπου ο χαρισματικός συνθέτης θα έχει πάντοτε πολύ ξεχωριστή θέση.
Και κάπως έτσι θυμηθήκαμε τους δεκάδες λόγους για τους οποίους θα τον ευγνωμονούμε πάντα: για τις αναμνήσεις, για τον εμπνευσμένο τρόπο που τη δεκαετία του ’90 κατάφερε να ενώσει δυτικές πινελιές κι ενδιαφέρουσες ενορχηστρώσεις με τον εγχώριο στίχο -επενδύοντας στην ιδιοσυγκρασία της Λίνας Νικολακοπούλου-, για τον τρόπο που καθόρισε τον ήχο της εποχής «υποχρεώνοντας» τις νεότερες γενιές να τον μιμηθούν -όχι πάντα με επιτυχία.
«Μου είπες “Αλκηστούλα μου Θέλω να αφήσω το Αποτύπωμά μου” αυτή η φράση έμελλε να είναι και ο αποχωρισμός μας. Πού να το φανταζόμουν 15 μέρες πριν ότι αντί να γράψω τον πρόλογο στα καινούργια σου τραγούδια θα έγραφα τον επίλογο. Τρυφερέ μου φίλε, Καλλιτεχνάρα μου! Σαν το νερό ήρθες και φεύγεις σαν αέρας…Kαι τώρα ποιος θα φέρνει κουλουράκια και κέικ με κανέλλα; Ποιος θα λέει ”Αλκηστούλα μου” και θα γελάει με την καρδιά του στο Studio;», έγραψε στην ανάρτησή της η Πρωτοψάλτη, κάνοντας αναφορά στις 400 και πλέον παραστάσεις που έδωσαν με το «Ηφαίστειο» στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά, στους τρεις κοινούς τους δίσκους, στα 35 χρόνια φιλίας, αγάπης, δημιουργίας κι ευγνωμοσύνης. «Νίκο μου, βρε άτιμο πλάσμα ήσουν τόσο ήρεμος και όμορφος στην εντατική που για μια στιγμή νόμισα ότι θα άνοιγες τα μάτια και θα μου έλεγες: -Χα !! Στην έφερα! Το πίστεψες εεε!».
Ο Νίκος Αντύπας γεννήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 1953 και πέθανε στις 31 Ιανουαρίου 2022, έπειτα από νοσηλεία, λόγω εγκεφαλικού επεισοδίου. Μεγάλωσε στη Νέα Σμύρνη και στο Παγκράτι, όπου στα άγουρα νεανικά του χρόνια έκανε ποδαρικό στη δισκογραφία ως ντράμερ του συγκροτήματος «Ιωνάθαν». Αργότερα, εντάχθηκε στο σχήμα των «Sunset» και ύστερα, φυσικά, πήρε θέση πίσω από τα ντραμς των «Socrates» (Drank the Conium), αντικαθιστώντας τον Γιώργο Τρανταλίδη.
Το 1985, ο Χάρης και ο Πάνος Κατσιμίχας ηχογραφούν έναν από τους κορυφαίους δίσκους της ελληνικής δισκογραφίας, τα «Ζεστά ποτά», έχοντας την τύχη στην έμπνευσή τους να προστεθεί η ενορχηστρωτική μαεστρία του Νίκου Αντύπα (και του Γιάννη Σπάθα), που περιποιήθηκε τα κομμάτια με απρόσμενες εισαγωγές, κρουστά, συνθεσάιζερ (θυμηθείτε πόσο χαρακτηριστικός είναι ο ήχος στα 30 πρώτα δευτερόλεπτα της εισαγωγής στις «Προσωπικές οπτασίες»).
Λίγα χρόνια μετά (1991), ανέλαβε τον δίσκο «Μένω εκτός», της Ελευθερίας Αρβανιτάκη, προσθέτοντας ένα δημιουργικό «χάδι» στις μουσικές που είχαν γράψει οι Χρήστος Νικολόπουλος, Νίκος Ξυδάκης, Γιώργος Ζήκας, Aρα Ντικτζιάν, Αντώνης Μιτζέλος. «Ο Νίκος δεν ενορχήστρωσε απλώς. Ανα-σύνθεσε. Αυτός είναι ο σωστός όρος για την παρουσία του σ’ αυτόν τον δίσκο», γράφει χαρακτηριστικά η Ελευθερία στο ένθετο του δίσκου.
Εναν χρόνο μετά, δεν μένει μόνο στις ενορχηστρώσεις, αλλά γράφει και τα τραγούδια (ακολουθώντας και εδώ ηλεκτρονικά μονοπάτια) σε έναν ακόμα σημαντικό σταθμό της ελληνικής δισκογραφίας: το «Δι’ ευχών» της Χάρης Αλεξίου, με τους στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου. Ενώ η δεκαετία του ’90, που κακά τα ψέματα υπήρξε πεδίο του λαμπρό, κλείνει με κρότο.
Το 1997, έρχεται το «Σαν ηφαίστειο που ξυπνά» (η Λίνα και πάλι στους στίχους), χαρίζοντας τραγούδια που ακόμα σιγοψιθυρίζουμε («Διθέσιο», «Λάβα», «Εμείς οι δυο»…), το 1998 κυκλοφορεί το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ, ο «Θεατής» (με συμμετοχές των Ελλης Πασπαλά, Γιάννη Κότσιρα) και, το 1999, επιχειρούν με την Αλκηστη Πρωτοψάλτη να επαναλάβουν την επιτυχία του Ηφαιστείου, με τον δίσκο «Υδρόγειες Σφαίρες».
Οχι, ο Νίκος Αντύπας δεν επαναπαύτηκε στις δάφνες εκείνων των χρόνων. Παρέμεινε παραγωγικός και μάχιμος ώς το τέλος. Το δημιουργικό του κοντέρ λέει πως έβαλε την υπογραφή του σε 187 τραγούδια κι έπειτα τα μοιράστηκε με τους Χάρη Αλεξίου, Αλκηστη Πρωτοψάλτη, Γιώργο Νταλάρα, Μαρινέλλα, Δημήτρη Μπάση, Ολγα Βενετσάνου, Νίνα Λοτσάρη, Νάνα Μούσχουρη και τόσους άλλους.
Ενώ μόνο στα τελευταία 20 χρόνια μετρήσαμε την παρουσία του σε 30 περίπου δίσκους και κομμάτια. Είναι όλα εκεί και περιμένουν να συναντηθούν, σε κάθε ευκαιρία, με τις αναμνήσεις μας αλλά και με τα τραγούδια που είχε έτοιμα και, δυστυχώς, θα ακούσουμε χωρίς εκείνον…
