Δεν θέλει καν ρώτημα. Αν υπάρχει μια ελληνική ταινία που στο διάβα του χρόνου έχει γίνει μύθος, cult, σημείο αναφοράς, πείτε τη όπως θέλετε, είναι η κωμωδία «Ας περιμένουν οι γυναίκες» του Σταύρου Τσιώλη. Την γύρισε το 1998. Κι όμως ξέρω πολλούς που την βλέπουν κάθε τόσο και ξεκαρδίζονται το ίδιο. Στο youtube διάφορες σημαδιακές σκηνές της είναι ανάρπαστες, ενώ μόλις χθες έμαθα (ιδέα για μίμηση) ότι υπάρχει μια παρέα Θεσσαλονικιών, που την έχουν κάνει audio για να την ακούν στο αυτοκίνητο και να ευφραίνεται η καρδιά τους.
Δεν είναι τυχαίοι Θεσσαλονικείς. Είναι η πολυμελής ιδιόμορφη ορχήστρα «Babis Batmanidis Co(m)pany», που έχει αναδειχθεί μέσα από τα «καταστασιακά» της happenings. Με διάθεση για πλάκα και ακροβατώντας μεταξύ βαριού λαϊκού τραγουδιού και ηλεκτρικής διάθεσης. Αυτοί, λοιπόν, είχαν τη φαεινή ιδέα για μια εκδήλωση από τις πιο πρωτότυπες και αγαπησιάρικες του καλοκαιριού. Αποψε στις 9.30 μ.μ. παρουσιάζουν στο Φεστιβάλ της Μονής Λαζαριστών μια μουσικο-κινηματογραφική εμπειρία με άξονα την ταινία «Ας περιμένουν οι γυναίκες».
Να, πώς μας εξηγεί το κόνσεπτ τους ο Μπάμπης Μπατμανίδης.
● Σε μεγάλη οθόνη πίσω από τη σκηνή θα προβληθεί σχεδόν ολόκληρη η ταινία, σε μια ελαφρώς μικρότερη εκδοχή (μία ώρα διάρκεια) με ένα μοντάζ που έγινε, φυσικά, με τη σύμφωνη γνώμη του Σταύρου Τσιώλη.
● Στη σκηνή η μπάντα του Μπάμπη Μπατμανίδη θα ερμηνεύει δεκαπέντε από τα δεκαέξι συνολικά τραγούδια που έχει χωρέσει ο Τσιώλης στην ταινία του (κανονική μουσική υπερπαραγωγή). Και δεν είναι τίποτα ουδέτερα τραγούδια, ξεχειλίζουν νόημα και πάθος, είναι βαριά λαϊκά, κάποια σχεδόν σκυλάδικα. Εχουμε και λέμε: «Αγάπη που ’γινες φωτιά» με Πασχάλη Τερζή, «Μη μιλάς» με Λίτα Κόλλια, «Ελα να με βρεις» με Ζαφείρη Μελά, «Τα ’χω με τον εαυτό μου» με Βασίλη Καρρά, «Θα ντυθώ γαμπρός» με Αντυπα και φυσικά το «Δυνατά» με την Κωνσταντίνα.
● Ο Μπάμπης Μπατμανίδης έγραψε κι ένα καινούργιο, πανέμορφο, πολύ συγκινητικό και συγχρόνως ανεβαστικό τραγούδι εμπνευσμένος από την ταινία (ακούστε το στο https://www.youtube.com/watch?v=ilndLJ4xD90&feature=share) και αυτό θα το ερμηνεύσει ο πρωταγωνιστής της ταινίας, το πρόσωπο που έχει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον ταυτιστεί με το κινηματογραφικό σύμπαν του Τσιώλη. Ο Αργύρης Μπακιρτζής των «Χειμερινών Κολυμβητών», που με την ευκαιρία θα διηγηθεί, όπως μόνο αυτός ξέρει, στιγμές και καταστάσεις από τα γυρίσματα αλλά και την διαδρομή της ταινίας στον χρόνο.
Οι στίχοι του τραγουδιού, που λέγεται φυσικά «Ας περιμένουν οι γυναίκες», είναι γεμάτοι γλύκα: «Ολες μου οι αγάπες στροφή στην Κομνηνών/ Χαμένων συναντήσεων καλοκαιρινών/ Δεν είμαστε στον έρωτα εμείς οι μόνοι φταίχτες/Γι΄ αυτό ας περιμένουνε για λίγο οι γυναίκες/ Μα πού θα πας και θα σε χάσω/ Ποτέ δεν πρόλαβα να φτάσω ώς τη Θάσο/ Μα πού θα πας και θα ’σαι μόνη/ Ο έρωτάς μας κατοικεί κάπου στη Βόλβη».
Βόλβη; Θάσος; Για να μην μπερδευτούν όσοι δεν έχουν δει (ή δεν πολυθυμούνται) την ταινία να την κλείσουμε σε λίγες σειρές. Τέλη Ιουλίου, o Πάνος (Γιάννης Ζουγανέλης) και ο Μιχάλης (Αργύρης Μπακιρτζής), μπατζανάκηδες και μικροβιοτέχνες από τη Θεσσαλονίκη, ξεκινούν για τη Θάσο, όπου κάνουν ήδη διακοπές οι οικογένειές τους. Στην πραγματικότητα κάνουν το παν για να καθυστερήσουν. Οταν φτάνουν στη λίμνη Βόλβη (εκεί όπου το 1979 έγινε το περιβόητο 1ο συνέδριο της Ν. Δημοκρατίας, που δίνει αφορμή στην ταινία για απίθανα αστεία) ο Ζουγανέλης πέφτει ερωτοχτυπημένος με μια κοπέλα. Καταρρέει ψυχολογικά και επιχειρεί να αυτοκτονήσει. Καταφτάνει από τη Θεσσαλονίκη το… ιππικό. Ο τρίτος της παρέας, ο Αντώνης (ο Σάκης Μπουλάς στον καλύτερο, ίσως ρόλο της καριέρας του), ένας κουστουμαρισμένος πρασινοφρουρός και πολιτευτής. Και στο μεταξύ οι γυναίκες περιμένουν στη Θάσο.
Είναι φανερό πώς ο Σταύρος Τσιώλης, που έχει γράψει και το σενάριο, κατάφερε να γυρίσει μια ανηλεή σάτιρα (πάντα, όμως, με αγάπη για τα πρόσωπα) μιας ολόκληρης εποχής ευημερίας, υποκρισίας και ανεμελιάς, από την οποία μπορεί να ξεκίνησε και η σημερινή κρίση. Πάντα, βέβαια, στο κέντρο της βρίσκεται ο έρωτας, οι γυναίκες, οι φιλίες.
Ας ελπίσουμε ότι η εκδήλωση κάποια στιγμή θα ταξιδέψει και στην Αθήνα.
