«Η αληθινή ζωή και η τέχνη είναι σπονδές στον θεό του παρόντος»

Οι Χαΐνηδες δεν ξεκίνησαν ως συγκρότημα τη μουσική πορεία τους, αλλά ως συλλογικότητα, που έχει πολλά να πει και πέρα από τα τραγούδια. Φέτος συμπληρώνουν αισίως 31 χρόνια σε αυτό το ταξίδι, ενώ γιορτάζουν επίσης τα 30 χρόνια στη δισκογραφία με την έκδοση ενός άλμπουμ-μανιφέστο: το «Βάρδα Φουρνέλο» δεν είναι μόνο τα «9 έμμετρα αμετροεπή τραγουδιηγήματα και 1 ταινία τυφλού κινηματογράφου» που περιλαμβάνονται σε ένα διπλό cd, φόρος τιμής λες στους ανθρώπους-μύθους που γεμίζουν με αξίες και όνειρα τη ζωή πολλών.

Είναι κι ένα βιβλίο με τους στίχους και τους συντελεστές των τραγουδιών, στον πρόλογο του οποίου ο αΐνηςΔημήτρης●Αποστολάκης (Αρχηγός των Ατάκτων και Καθηγητής της Ερήμου) καταθέτει τις σκέψεις του για την εποχή και τον κόσμο μας, σχολιάζοντας με αιχμηρό και ποιητικό τρόπο την κατάσταση, απευθυνόμενος σε «κάποιο ναυαγό αυτού του τρικυμισμένου κόσμου». Τόσο τα καινούργια όσο και παλαιότερα κομμάτια τους θα τα παρουσιάσουν ζωντανά στις τέσσερις συνολικά εμφανίσεις που θα κάνουν Παρασκευές στον Σταυρό του Νότου, ξεκινώντας από αύριο. Μιλήσαμε με τον Δημήτρη Αποστολάκη για όλα τα παραπάνω, κι ακόμη περισσότερα.

● Συμπληρώνετε 31 χρόνια ως μουσική κολεκτίβα. Θέλετε να κάνετε έναν απολογισμό της πορείας σας;

Δεν έχω καταφέρει να κάνω απολογισμό, να κοιτάξω πίσω. Η αληθινή ζωή και η τέχνη έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Είναι μια σπονδή στον θεό του παρόντος. Μέσα στην ιλιγγιώδη πορεία της εσωτερικής αποκάλυψης, της αυτογνωσίας, της μελέτης των αλληλεπιδράσεων των μερών, τα απρόσμενα Θεοφάνια του Ολου, δεν προλαβαίνω να κάνω κανενός είδους αποτίμηση. Δεν με ενδιαφέρει κιόλας.

● Το «Βάρδα Φουρνέλο» είναι το 12ο άλμπουμ σας. Περί τίνος πρόκειται;

Το έργο ονομάζεται «Πόνημα μετανεωτερικής οντολογικής προσέγγισης αποκλινουσών κατηγοριών, κοινώς Βάρδα Φουρνέλο». Αποτελείται από ένα βιβλίο και δύο CD. Είναι μια συλλογική προσπάθεια της κολεκτίβας των Χαΐνηδων, των συνεργατών τους, αλλά και όλων των καθημερινών ανώνυμων ανθρώπων που βοήθησαν, σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς, να πραγματωθεί το έργο. Δέκα οντολογικά υποκείμενα: Τσανγκ Σαν Φενγκ, Φρίντριχ Νίτσε, Υπατία, Βίνσεντ Βαν Γκονγκ, Ιούδας, Σαρλό, Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, Τσακιτζής, Αίσωπος και Ουίλιαμ Μπάροουζ ξετυλίγουν το κουβάρι…

● Γράφετε κάπου στον πρόλογο για τον Χαμένο Παράδεισο που είναι στην πραγματικότητα η ανθρώπινη κοινότητα. Μας το εξηγείτε;

Ζούμε σε μια κοινωνία αντικοινοτική. Αν παρατηρήσετε, όλες οι επαναστάσεις, κοινωνικές, πνευματικές, καλλιτεχνικές, δεν ήταν κοινωνικές επαναστάσεις, ήταν κοινοτικές επαναστάσεις: από την Παρισινή Κομμούνα μέχρι το κίνημα των σουρεαλιστών. Εχουμε να κάνουμε με δύο αντιθετικές έννοιες. Η κοινωνία στη σημερινή της μορφή ομοιομορφοποιεί το άτομο, που γίνεται ένα απρόσωπο καταναλωτικό υποκείμενο. Σε αντιδιαστολή με αυτό, στην κοινότητα υπάρχει διακρισιμότητα, δηλαδή ακόμη και ο κατακριτέος είναι κάποιος. Ως εκ τούτου το βασικό πρόταγμα αυτής της εποχής, η ατομική επιτυχία, είναι μια στατιστική απόκλιση, ένα αφήγημα τελείως ανυπόστατο και επικίνδυνο. Ολες οι επιτυχίες είναι συλλογικές, κοινοτικές επιτυχίες πολλών γενεών. Το ίδιο και όλες οι ευθύνες είναι κοινοτικές. Η ατομική ευθύνη σαν έννοια είναι ανυπόστατη. Οι άνθρωποι σήμερα εκπαιδεύονται στην αρρωστημένη ατομικότητα, τους αποδίδεται η ευθύνη όλων των πράξεων και ο έλεγχος όλων των κυττάρων τους. Αυτό οδηγεί σε υπαρξιακό αδιέξοδο. Η κοινοτική συνείδηση είναι η πολυτιμότερη κληρονομιά επιβίωσης που έχουμε σαν είδος, γιατί η ανθρώπινη ζωή είναι αγελαία από τη φύση της.

● Τι να περιμένουν όσοι έρθουν να σας δουν;

Το καλύτερο για έναν ακροατή είναι να μην περιμένει τίποτα. Να είναι σαν λευκό χαρτί. Μόνο έτσι θα πάρει τα μέγιστα. Η τέχνη είναι πόλεμος και, όπως είπε ο μεγάλος δάσκαλος, πολεμιστής Τακουάν, «στη μάχη πρέπει να μπαίνεις σαν το μωρό». Ο καθένας στην παράσταση ακούει ό,τι μπορεί να αντέξει. Γιατί στην αγκαλιά της τέχνης μπαίνεις, γιατί βαθιά η ψυχή σου ζητά αλλαγή. Αυτό είναι μάχη. Ενας που πάει να καταδυθεί στη μυσταγωγική τελετή μιας τέχνης πάει να βρει τον μπελά του κι όπως λέει μια παροιμία, «όποιος δεν θέλει χτύπους στο χαλκιδιό (σ.σ. σιδηρουργείο) δεν μπαίνει».

Και μια συγκινητική υποσημείωση: «Δεν πεθαίνει ένας άνθρωπος• βουλιάζει ένας κόσμος – μέσα σου κι έξω σου.

Δεν γεννιέται μια οντότητα• αναδύεται ένας κόσμος – μέσα σου και έξω σου», αναφέρεται στο βιβλίο, αφιερώνοντας το έργο σε δέκα ανθρώπους που έφυγαν τον καιρό της πανδημίας, ανάμεσά τους και στους Περικλή Κοροβέση, Καπετάν Αξά, Νίκο Σπυρόπουλο κ.ά.

? Ιnfo: *Χαΐνηδες, Σταυρός του Νότου Plus, Φραντζή και Θαρύπου 35-37, Νέος Κόσμος. Παρασκευή 26 Νοεμβρίου και Παρασκευές 3, 10 και 17 Δεκεμβρίου. Παίζουν και τραγουδούν οι Δημήτρης Αποστολάκης (λύρα, φωνή), Μιχάλης Γαλάνης (τύμπανα), Δημήτρης Ζαχαριουδάκης (ακουστική κιθάρα, φωνή), Peter Jaques (πνευστά), Μιχάλης Νικόπουλος (λαούτο, μπουζούκι, μαντολίνο, φωνή), Γιάννης Νόνης (μπάσο) και Αγγελική Σύρκου (φωνή). Γενική είσοδος: 14 €. Ωρα έναρξης 22.30, ώρα προσέλευσης 21.00. Προπώληση εισιτηρίων στο viva.gr, για κρατήσεις σε τραπέζι τηλ. 210 9226975. Ο χώρος λειτουργεί αποκλειστικά για πλήρως εμβολιασμένους ή νοσήσαντες το τελευταίο εξάμηνο.