Ξεκίνησε πολύ δυναμικά η παράσταση των Οδυσσέα Ιωάννου και Βασίλη Παπακωνσταντίνου «Κοινή ησυχία» σε σκηνοθεσία της Ελένης Ράντου. Εκανε απανωτά sold out, αλλά διακόπηκε. Ο λόγος; Η πρώτη φάση της πανδημίας, στον τόσο μακρινό πια Φεβρουάριο του 2020. Η παράσταση επανήλθε, κάνοντας πρεμιέρα την προηγούμενη Πέμπτη, στον ίδιο χώρο, το θέατρο «Διάνα». Αυτή τη φορά συνοδοιπόροι τους είναι και οι ηθοποιοί Σοφία Πανάγου και Δημήτρης Καπετανάκος. Είναι η πρώτη θεατρική συνάντηση του Βασίλη με την Ελένη Ράντου, η οποία υπογράφει την πρώτη της σκηνοθεσία στο θέατρο.
«Προσπάθησα να πω μια ιστορία μέσα από την οποία να αναδεικνύεται ένα από τα βασικά προβλήματα της εποχής μας» λέει στην «Εφ.Συν.» ο Οδυσσέας Ιωάννου, ένας άνθρωπος με μακρά κι επιτυχημένη πορεία στο ραδιόφωνο και τον στίχο. «Δεν λέμε πια όμορφα πράγματα μεταξύ μας. Δεν αφιερώνουμε κουβέντες στα όνειρά μας γιατί το όνειρο έχει συκοφαντηθεί, έχει ταυτιστεί με τη στείρα πίστη σε μια ουτοπία και αυτό έχει ενοχοποιηθεί. Αλίμονο αν σταματήσουμε να πιστεύουμε σε ουτοπίες, δηλαδή στον καλύτερο εαυτό μας. Δεν έχει σημασία αν θα γίνει. Ονειρευόμαστε για να κοιτάμε ψηλά. Είναι στάση σώματος».
• Ποια είναι η διαφορά του ζωντανού ραδιοφώνου με τη ζωντανή αφήγηση σε ένα θέατρο;
Καταρχάς η επανάληψη. Στο θέατρο κάθε φορά καλείσαι να πεις τα ίδια λόγια με τον ίδιο τρόπο, με πολύ μικρά περιθώρια να αλλάξεις πράγματα ανάλογα με τη διάθεση. Στο ραδιόφωνο δεν απαγορεύεται να είσαι συνεπής στη διάθεση της ημέρας. Επίσης το γεγονός ότι βλέπεις τα μάτια του κόσμου και αισθάνεσαι τις άμεσες αντιδράσεις του σε αυτό που λες, είναι ένα καθημερινό ζύγισμα τόσο δικό σου αλλά κυρίως εκείνων που έχεις γράψει. Το να σε χειροκροτήσουν την Παρασκευή δεν σημαίνει πως το κέρδισες για πάντα και θα σε χειροκροτήσουν και το Σάββατο. Μπορεί και όχι.
• Από τους στίχους μέχρι το σενάριο για μια μουσικοθεατρική παράσταση είναι μεγάλη η απόσταση;
Πολύ μεγάλη. Είναι ένας εντελώς διαφορετικός κώδικας. Ενα κείμενο από μόνο του, όσο καλό και να είναι, δεν είναι θέατρο. Για να γίνει θέατρο, η απόσταση είναι μεγάλη. Κι εκεί χρειάζεσαι ανθρώπους να γνωρίζουν καλά τα περάσματα.
• Πώς το έκανες εδώ;
Κλείστηκα στο γραφείο μου και έγραψα ένα κείμενο, προσπάθησα να φανταστώ τους τονισμούς και τους χρωματισμούς των διαλόγων, όμως όταν αυτά τα λόγια μπαίνουν στο στόμα κάποιων άλλων ανθρώπων, των ηθοποιών, γίνονται άλλα. Η συμβολή του σκηνοθέτη στη δημιουργία ρυθμού, κορυφώσεων και ροής είναι πολύ σημαντική.
• Τι βλέπεις στον Βασίλη Παπακωνσταντίνου;
Ενα μικρό παιδί. Ξέρω πως ακούγεται στερεότυπο, αλλά ειλικρινά δεν έχω γνωρίσει άλλον άνθρωπο που να του ταιριάζει τόσο. Ο πιο καλόψυχος άνθρωπος που γνωρίζω, πάντα συνεπής στο νοιάξιμό του για τους άλλους και ένας τεράστιος ερμηνευτής που κάθε φορά που ανεβαίνουμε μαζί στη σκηνή τον χαζεύω. Δεν τον έχω απομυθοποιήσει στο ελάχιστο.
• Τι άλλαξε άρδην στην κοινωνία η πανδημία;
Νομίζω πως οι εκτιμήσεις αυτήν την ώρα θα είναι βιαστικές. Είμαστε ακόμη υπό στον πόνο του κατάγματος. Δεν περιμένω ριζικές αλλαγές ούτε προς το καλύτερο ούτε προς το χειρότερο.
• Τουλάχιστον, βγαίνουμε καλύτεροι;
Αφού επιμένεις, θα τολμήσω μια εκτίμηση. Δυστυχώς χειρότεροι. Είναι τρομερά αποκαρδιωτικό πως σε πολιτικό επίπεδο ούτε καν αυτό που περάσαμε δεν έκανε κάποιους να ιδρώσουν –αναφέρομαι κυρίως στην Ευρώπη–, να καταλάβουν την αξία των δημοσίων αγαθών για μια κοινωνία, να θωρακίσουν συστήματα Υγείας αλλά και υποστήριξης αδύνατων και ανυπεράσπιστων. Αντιθέτως, έχουν βγει σε μια αήθη επίθεση ενάντια στα δίκτυα αλληλεγγύης και οργανώνουν μεθοδικά την ιδιωτικοποίηση των πάντων. Υγεία, Ασφάλιση, Παιδεία. Σε προσωπικό επίπεδο ήμουν σίγουρος πως θα βγούμε πιο τρυφεροί, έκανα όμως λάθος.
• Μήπως αυτή η «κοινή ησυχία» αποτελεί κι ένα σχέδιο επιβολής σιωπής για την κοινωνία;
Δεν μου αρέσει να μιλάω για κεντρικά σχέδια που οργανώνονται μέσα σε σκοτεινά δωμάτια. Ομως ο βασικός ιδεολογικός άξονας του νεοφιλελευθερισμού είναι πως δεν χωράμε όλοι. Κι αφού δεν γίνεται να λιγοστέψουν οι άνθρωποι, πρέπει να ελαχιστοποιηθεί ο φόβος του «ατυχήματος». Να πειστούμε πως οι εναλλακτικές είναι μια ουτοπία και να τρώμε ήσυχοι το φαγάκι μας.
• Εμείς, όμως;
Ας είμαστε ειλικρινείς, κανείς δεν μπορεί να σου κάνει κάτι αν δεν το έχεις κάνει πρώτος εσύ στον εαυτό σου. Βαρέθηκα πια τον τρίτο πληθυντικό, της εύκολης καταγγελίας που μάλιστα βαφτίζεται και αντίσταση. Δεν κρινόμαστε από το πόσο αιχμηροί μπορούμε να γίνουμε σε μια ανάρτηση στο facebook, αυτά είναι ευκολάκια. Κρινόμαστε μόνο από τον τρόπο μας, την καθημερινή μας πολιτεία, από τις πράξεις μας.
• Η Νέα Δημοκρατία εκλέχθηκε κάνοντας σημαία της την ασφάλεια του πολίτη. Τι κατάφερε τελικά;
Δεν είχε μόνο αυτήν τη σημαία. Είχε και τη δαιμονοποίηση του διαφορετικού, όπως και τη δημιουργία επίπλαστων εχθρών που επιβουλεύονται την εθνική μας ταυτότητα και διάφορα τέτοια. Πραγματικά δεν νομίζω πως τα πιστεύουν ούτε οι ίδιοι, αλλά είναι μεγάλο το ακροατήριο που πρέπει να κολακέψουν. Το χρειάστηκαν πρόσφατα αυτό το ακροατήριο και θα το χρειαστούν και στο μέλλον.
• Πολύ δυσάρεστο ακούγεται…
Είναι πολύ δυσάρεστο για όλους μας –ακόμη και για όσους δεν έχουμε καμία σχέση με αυτήν την παράταξη– το γεγονός πως η Νέα Δημοκρατία, ενώ έχει πολύ κόσμο αλλά και στελέχη που είναι μετριοπαθείς, αστοί, φιλελεύθεροι, δημοκράτες με ανοιχτή σκέψη, έχει παραδώσει την ευθύνη της χάραξης κεντρικών πολιτικών επιλογών σε ανθρώπους με τόσο πλούσιο ακροδεξιό ή και φασιστικό βιογραφικό. Επίσης έχουμε εδώ και χρόνια στην Ελλάδα υποδεχτεί τον Μεσαίωνα που κάποιος πολιτικός μπορεί να εκλεγεί επειδή βλέπει εικόνες να δακρύζουν.
INFO: Θέατρο «Διάνα», Ιπποκράτους 7 (εντός στοάς). Πέμπτη: 20.30, Παρασκευή: 20.30, Σάββατο (απογευματινή): 18.00, Σάββατο: 21.30, Κυριακή: 19.30. Εισιτήρια από 14 έως 20 ευρώ.
-320x213.png)
