Η εκδήλωση γίνεται αύριο, Τετάρτη, στo Espace Bernanos, πολιτιστικό κέντρο κοντά στην Οπερα του Παρισιού. Γιατί για το Παρίσι μιλάμε μεν, αλλά και για μια ξεχωριστή ελληνική παρουσία. Η σπουδαία πιανίστρια Κατιάνα Γεωργά θα ερμηνεύσει σύγχρονα αλλά και κλασικά έργα: Κιρίλ Ζαμπόροφ, Κυριάκο Σφέτσα, Προκόφιεφ και Σοπέν.
Μάλιστα τα δύο πρώτα έργα θα παιχτούν σε παγκόσμια πρώτη. Η επιλογή έγινε από την ίδια τη σολίστ, «αφ’ ενός γιατί με τον Κιρίλ έχουμε στενή συνεργασία και το συγκεκριμένο έργο του είναι αδημοσίευτο και αφ’ ετέρου γιατί θεωρώ πως ο κ. Σφέτσας, εκτός από πρωτοποριακός συνθέτης, έχει ήδη ένα πλούσιο έργο που περιμένει ν’ ακουστεί και θα μας αφήσει μια τεράστια μουσική κληρονομιά, που καιρός είναι να αξιοποιηθεί εκ νέου», όπως μας λέει.
Η Κατιάνα Γεωργά σε ηλικία 10 ετών μπήκε στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών και στα 18 της πήρε το δίπλωμα σολίστ. Συνέχισε τις σπουδές της στο Λονδίνο στο Royal College of Music για προκλασική μουσική, κερδίζοντας το βραβείο «Highly Commended». Εκεί πήρε και το «Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Σολίστ σε Σύνολο και Σόλο παράσταση». Συνέχισε με σπουδές και πτυχία και βραβεία στο Παρίσι, ακολουθώντας καριέρα ως σολίστ και μουσικός δωματίου – αφού αποφοίτησε και από το Τμήμα Μουσικολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών.
Από τις παρτιτούρες που θα έχει μπροστά της, θα ξεχωρίσουμε αυτές του Κυριάκου Σφέτσα. Ισως γιατί έχουμε κάποιο καιρό τώρα ν’ ακούσουμε να ερμηνεύουν κομμάτια του σπουδαίου και πρωτοποριακού αυτού συνθέτη που έχει αποφασίσει να απέχει από τις «πολλές συνάφειες του κόσμου», μένοντας σταθερά στο ησυχαστήριό του στα υψίπεδα της Λευκάδας. Δύσκολα μιλάει ο ίδιος, ωστόσο με αφορμή το αυριανό ρεσιτάλ, μας είπε δυο λόγια, εν αναμονή μιας μεγαλύτερης κουβέντας. Το έργο που θα ερμηνεύσει στο πιάνο η Κ. Γεωργά λέγεται «Τέσσερις διαστάσεις ενός λευκαδίτικου τοπίου» και «η γραφή, ως εσωτερική παρόρμηση ή γλώσσα της ψυχής, επιχειρεί μιαν ευσεβή αναφορά ή και αναπόληση στον Ιωάννη Σεβαστιανό Μπαχ, παίρνοντας ως βάση έναν γεωγραφικό χώρο στον οποίο έζησα την παιδική κι εφηβική μου ηλικία. Χώρο ονείρου, προσδοκιών αλλά και ασφάλειας», μας λέει. «Τα όσα ξέρω για το πρόσωπο και τον δημιουργό Μπαχ συνθέτουν μιαν απέραντη οντότητα, σε πολλά ανεξήγητη εντός μου. Ξέρω πως στις στιγμές της μεγάλης μοναξιάς έκλαιγα με τον Μπαχ και τη Λευκάδα… Δεν γνωρίζω τον Μπαχ και τη Λευκάδα των άλλων. Τέτοια ζητήματα δεν διδάσκονται. Είναι προσωπικές υποθέσεις. Ο χρόνος κάποτε, ύστερα από καιρό, μας αποκαλύπτει εάν όντως αυτή η συγγένεια ή αλλιώς σχέση προσέγγισης ή και σχέση γνωστική υπήρξε πραγματικά».
