«Δεν αντέχω άλλο αυτή τη μ…, αυτό πρέπει να σταματήσει»: ο Ερικ Κλάπτον στο τελευταίο τραγούδι του δηλώνει το μπούχτισμά του από τα μέτρα που έχουν επιβληθεί για την αντιμετώπιση της πανδημίας.
Στο «This Has Gotta Stop» περιγράφει την προσωπική του περιπέτεια, την πρόσκαιρη παράλυση των άκρων του μετά τον εμβολιασμό του, εκφράζει φόβους για το πού μπορεί να οδηγήσουν οι νέες περιοριστικές ρυθμίσεις, αγωνιά για το μέλλον: «Σκέφτομαι τα παιδιά μου, τι έχει απομείνει γι’ αυτά κι έπειτα τι μας περιμένει στην πορεία» τραγουδά ενώ το συνοδευτικό βίντεο προβάλλει τον πλανήτη μας που λιώνει και μετά τυλίγεται στις φλόγες.
Οι επικρίσεις του ξεκίνησαν από το ότι τα εμβόλια πρωτοπαρουσιάστηκαν ως ασφαλή και χωρίς παρενέργειες, χαρακτηρίζοντας τη σχετική πλημμελή πληροφόρηση προπαγάνδα. Σε δηλώσεις του που συνόδευσαν την κυκλοφορία του τραγουδιού, κόντρα στην ανακοίνωση της βρετανικής κυβέρνησης ότι θα απαιτούνται πιστοποιητικά εμβολιασμού για την πρόσβαση σε νυχτερινά κέντρα, είπε ότι δεν θα παίξει «σε κανένα στάδιο όπου γίνονται διακρίσεις στο ακροατήριο».
Δηκτικός απέναντι στην κυριαρχία των οθονών στη ζωή μας, που λες και την έχουν υποκαταστήσει, εμφανίζει ανθρώπους προσηλωμένους στις οθόνες ή με πρόσωπο υπολογιστή και εξηγεί γιατί δυσφορεί: «Εχω τριγυρίσει πολύ πολύ καιρό, τα ’χω δει όλα και έχω συνηθίσει να είμαι ελεύθερος. Ξέρω ποιος είμαι, προσπαθώ να κάνω το σωστό…».
Αυτή την ελευθερία τραγούδησε και πέρσι τον Δεκέμβριο στο τραγούδι του μεγάλου Βαν Μόρισον «Stand and Deliver», «Ψηλά τα χέρια» σε ελεύθερη απόδοση, το οποίο τα έβαζε με το λοκντάουν: διατυπώνει αμφιβολίες για τις έκτακτες νομοθετικές ρυθμίσεις, «μάγκνα κάρτα, δικαιώματα του ανθρώπου, Σύνταγμα, τι αξίζουν;», στηλιτεύει το αστυνομικό κράτος που δημιουργήθηκε, θέτει το ερώτημα αν «θέλεις να είσαι ελεύθερος ή σκλάβος» και εμμέσως εκθέτει το εργασιακό αδιέξοδο με το οποίο ήρθαν αντιμέτωποι οι καλλιτέχνες – και πολλοί εργαζόμενοι: «Δεν θέλω να είμαι πένης, ούτε πρίγκιπας, θέλω να κάνω τη δουλειά μου, να παίζω μπλουζ για τους φίλους μου…». Αλλωστε τα έσοδα από τη διάθεση του τραγουδιού προορίζονται για ένα ίδρυμα ενίσχυσης των καλλιτεχνών που πλήττονται από τα μέτρα και ίδρυσε γι’ αυτόν τον σκοπό ο Βαν.
Παρ’ ότι 76άρηδες και οι δύο, γεγονός που τους εντάσσει στις ευάλωτες ομάδες, παραμένουν πιστοί στα ιδεώδη της γενιάς τους, εκφραστές της δεκαετίας του ’60, εκδίδοντας ακόμη τραγούδια αμφισβήτησης που υμνούν την ελευθερία.
Οι αντιεμβολιαστές ας μη χαρούν. Ο Βαν ξεκαθάρισε, όταν λοιδορήθηκε σχετικά, ότι δεν είναι αντιεμβολιαστής: «Πιστεύω στην ελευθερία και σε μια ελεύθερη κοινωνία. Που σημαίνει ότι πιστεύω στην ελευθερία της επιλογής σε σχέση με τον εμβολιασμό».
