Η σκηνή που ενθουσιάζει στον Ερωτευμένο Σαίξπηρ αφορά την υπόνοια για την ύπαρξη άφθονου χώρου και χρόνου στο φινάλε του φιλμ. Ένα θέμα που έχει αγγίξει και η Βιρτζίνια Γουλφ, στον Ορλάντο, όταν μέσω τού κεντρικού ήρωα αναδιατάσσει τον χώρο, τον χρόνο ακόμα και το φύλο – «Εκείνος» της αρχής τού βιβλίου λίγο πριν από τη μέση τού έργου γίνεται «Εκείνη». Γιατί η παρουσία του αφορά σε διάρκεια πάνω από τρεις αιώνες, άρα είναι απελευθερωμένα από τον χώρο και τον χρόνο, ακόμα και από το φύλο. Θα μπορούσε να ερμηνεύσει κάποιος την απόφαση της Γουλφ ως αντίθεση στην αναπαράσταση της πραγματικότητας με κυριολεκτικούς όρους, άρα για τη συγγραφή ενός βιβλίου ή ευρύτερα για την ύπαρξη ενός καλλιτεχνικού δημιουργήματος, το ημερολόγιο τοίχου έχει τόση αξία όση ένα φτυάρι στην ανοιχτή θάλασσα.
Κι εδώ έχει ενδιαφέρον το μυθιστόρημα του Γουέλς, για την «Μηχανή του Χρόνου», που ανέδειξε το ζήτημα της χρονομηχανής – Δηλαδή των ταξιδιών σε χρόνο και τόπο που έχουν συνδεθεί με την κβαντική θεωρία για τα πολλαπλά σύμπαντα. Ακόμα κι αν υπήρχε ένα τέτοιο μηχάνημα, όμως, με το οποίο θα μπορούσαμε να επιλέξουμε συγκεκριμένο χρόνο και χώρο για να βρεθούμε σε παρελθόν ή μέλλον, θα είχαμε ελάχιστο χρόνο για να παρέμβουμε και να αναδιαμορφώσουμε καταστάσεις. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Ότι σύντομα τα γεγονότα θα μας άφηναν πίσω και θα έπρεπε να αντιμετωπίσουμε την ίδια κατάσταση για την οποία ταξιδέψαμε στον χρόνο προκειμένου να την αλλάξουμε.
Ο χώρος και χρόνος διαιρούνται σε αμέτρητο πλήθος (από μιλισεκόντ και νανοσεκόντ μέχρι τα έτη φωτός), αλλά για πρακτικούς λόγους μετράμε τον χρόνο με βάση τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά, τις ώρες, τις ημέρες, τα χρόνια, τις δεκαετίες κ.ο.κ. Παρόλα αυτά ο Τζέιμς Τζόις, στον Οδυσσέα, χρειάστηκε πάνω από 700 σελίδες για να περιγράψει τι μπορεί να συμβεί σε έναν τυπικό άνθρωπο, μια τυπική μέρα, σε ένα τυπικό μέρος. Για αυτό και έχει ενδιαφέρον η σύλληψη του Ιερού Αυγουστίνου για το ίδιο το παρόν, καθώς για εκείνον το παρόν βρίσκεται από το μέλλον μέχρι το παρελθόν, λες και δεν μένει ποτέ στο «τώρα».
Αυτό το ιερό παρόν, δηλαδή την ύψιστη καθημερινή επαναστατική πράξη τού ανθρώπινου υποκειμένου, που σχετίζεται με την ευδαιμονία, τον έρωτα, την επιβεβαίωση της ίδιας της ζωής, μας καλεί να ανιχνεύσουμε η ομάδα χορού και ακροβασίας κι όμΩς κινείται στη νέα παράστασή της με τίτλο 9.25, που θα παρουσιάσει στην Πειραιώς 260 (Χώρος Δ). Μια εργασία πολύ υψηλού επιπέδου (όπως, παραδοσιακά, μας έχει συνηθίσει όλα αυτά τα χρόνια η ομάδα κι όμΩς κινείται), εμπλέκοντας τον γραμμικό με τον κυκλικό χρόνο μέσα από την ετερότητα που μπορεί να ορίσει το ατομικό υποκείμενο. Οι παραστάσεις θα γίνουν στις 10 και 11 Ιουνίου, με σύμπραξη επί σκηνής έξι χορευτών και τριών μουσικών που το κοινό οραματικό τους μέλλον σμίγει μαζί μας, σε τόπους και χρόνους που ακόμα δεν έχουμε φανταστεί. Ο Ηράκλειτος υποστήριζε ότι δεν γίνεται να μπεις δύο φορές σε ένα ποτάμι, δηλαδή ο χρόνος γίνεται χώρος (το ποτάμι) και λαμβάνει την πρωτοκαθεδρία. Αυτές ακριβώς τις ροές στον χώρο και τον χρόνο συνθέτει το 9.25, επιβεβαιώνοντας με τον καλύτερο τρόπο ότι στην Ελλάδα υπάρχουν θαυμάσιες εργασίες που αξίζει τον κόπο να τις παρακολουθήσουμε. Αν βρεθείς στο ποτάμι που μπορεί να σε βάλει η ομάδα κι όμΩς κινείται, δεν θα θέλεις να βγεις ποτέ.
Χορογραφία – Δημιουργία Χριστίνα Σουγιουλτζή, Camilo Bentancor, Ερμής Μαλκότσης
Πρωτότυπη μουσική Κλέων Αντωνίου και η ομάδα
Σχεδιασμός σκηνικών & Κατασκευή σκηνικών Σταύρος Μάνεσης
Κοστούμια Φανή Μουζάκη και η ομάδα
Φωτισμοί – Βίντεο Μαρία Αθανασοπούλου
Βοηθός χορογράφων Ιωάννα Παρασκευοπούλου
Ερμηνεύουν Νώντας Δαμόπουλος, Αντιγόνη Λινάρδου, Νίκος Μάνεσης, Χριστίνα Σουγιουλτζή
Συμμετέχουν Camilo Bentancor, Δημήτρης Καπουράνης
