Σταχτοπούτα σε οίκο μόδας

Δίχως αμφιβολία στη «Σταχτοπούτα», που παρουσίασε το Μπαλέτο της Λυρικής στην αίθουσα «Τριάντη» του Μεγάρου Μουσικής (24/4), την παράσταση έκλεψε ο Κριστιάν Λακρουά με τα ασύλληπτης ομορφιάς και πρωτοτυπίας παραμυθένια σκηνικά και κοστούμια του.

Οχι πως και ο Ρενάτο Τζανέλα υστέρησε σε επινοητικότητα, χιούμορ και φαντασία χορογραφώντας το έργο.

Αλλά, να, μπέρδεψε κάπως πολλά και λίγο άσχετα πρόσωπα στην ιστορία, επιβαρύνοντάς το ως προς την κατανόηση, ιδίως από τις νεαρές ηλικίες. Θα μου πείτε, τα παιδιά είναι πιο ευφάνταστα από τους μεγάλους. Ας είναι.

Σημασία έχει πως μια εκμοντερνισμένη «Σταχτοπούτα» στη μουσική του Γιόχαν Στράους του νεότερου παρουσιάστηκε στην Οπερα του Βερολίνου το 1901, αντί για της Βιέννης που είχε προγραμματιστεί το 1899.

Αυτό έδωσε την ιδέα, έστω και καθυστερημένα, για μια νέα παραγωγή στο τέλος του 1999, σε χορογραφία του Ρενάτο Τζανέλα, τότε διευθυντή του Μπαλέτου της Οπερας της Βιέννης. Οπερ και εγένετο.

Αυτή παρακολουθήσαμε κι εμείς, απολαμβάνοντας τους έξοχους χορευτές να ασχολούνται με τα ενδύματα σε έναν οίκο μόδας.

Ανάμεσά τους τη Νάντια Μούθυκα, χαριτωμένη Σταχτοπούτα, στην πρώτη της εμφάνιση στη Λυρική.

Και κάτω από το εφαρμοστό κατακόκκινο φόρεμα της κακιάς μητριάς, τον καλλίγραμμο, διασκεδαστικότατο Στράτο Παπανούση.