Ευαίσθητη λαϊκή φωνή, αξεπέραστες ερμηνείες, ταύτιση με έναν εμβληματικό δίσκο της ελληνικής μουσικής. Ο Δημήτρης Ψαριανός που με τον εκφραστικό του πλούτο και τη νεανική ορμή τραγούδησε αξεπέραστα μαζί με τη Φλέρυ Νταντωνάκη τον «Μεγάλο Ερωτικό» του Μάνου Χατζιδάκι και κατάφερε να εκφράσει τον απίστευτο στιχουργικό και μουσικό θησαυρό του έργου, πέθανε σε ηλικία 72 ετών, σκορπίζοντας θλίψη στην ελληνική μουσική σκηνή.
Γεννημένος στις 29 Δεκεμβρίου 1948 στην Πρέβεζα, ο Δ. Ψαριανός σπούδασε τραγούδι και κιθάρα, κυκλοφόρησε 6 προσωπικούς δίσκους και συμμετείχε, ως τραγουδιστής και συνθέτης, σε άλλους 21. Η ζωή του άλλαξε το 1972 όταν βρέθηκε στο στούντιο, πλάι στον Μάνο Χατζιδάκι να ετοιμάζει έναν δίσκο-σταθμό με τραγούδια που υμνούν τον πιο αγνό έρωτα μέσα από στίχους των Σαπφούς, Καβάφη, Ευριπίδη, Ελύτη.
«Προσπάθησα να δημιουργήσω απλά τραγούδια αλλά όχι εύκολα» εξηγούσε ο συνθέτης στο σημείωμα του δίσκου. «Γι’ αυτό διάλεξα με προσοχή τους τραγουδιστές. H Φλέρυ Νταντωνάκη με πάθος, σπάνια φωνή, εσωτερική ένταση, και ο Δημήτρης Ψαριανός, απέριττος, νεανικός και γνήσια λαϊκός. Και οι δυο τους τραγουδώντας τον “Μεγάλο Ερωτικό” νομίζω δίνουν μαθήματα ήθους, αλήθειας, μαγείας στο λαϊκό τραγούδι».
Πολλά χρόνια μετά, το 2011, που η Ορχήστρα των Χρωμάτων επρόκειτο να παρουσιάσει τα τραγούδια του δίσκου, είχα αναζητήσει τον Δημήτρη Ψαριανό (για λογαριασμό της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας») για να μοιραστεί μαζί μας τις αξέχαστες στιγμές της ηχογράφησης. Ακριβοθώρητος, ευγενής και γλυκός, «σημαδεμένος» από τον «Μεγάλο Ερωτικό», μας εκμυστηρεύτηκε: «Η πρώτη κρούση έγινε μέσω του Δημήτρη Βερνίκου, σκηνοθέτη και φίλου του Χατζιδάκι, που με άκουσε στο “Κύτταρο” όπου εμφανιζόμουν. Ηρθε, λοιπόν, στο καμαρίνι και με ρώτησε: “Θέλεις να βρεθούμε με τον Χατζιδάκι που μόλις επέστρεψε από την Αμερική;” Φυσικά δέχτηκα. Ετσι, τις επόμενες ημέρες πήγα σπίτι του. Επαιξα 2-3 κομμάτια στην κιθάρα και αμέσως μου είπε: “Δημήτρη, αποφασίζω να είσαι ο ερμηνευτής του ‘Μεγάλου Ερωτικού’”… Ηξερα με ποιον συναντιέμαι. Δεν ήμουν απαίδευτος. Είχα άλλωστε σερβίρει τον Χατζιδάκι στην μπουάτ του Λάκη Παππά, όπου είχα δουλέψει γκαρσόνι».
Οι πρώτες αναγνωριστικές συναντήσεις έγιναν στον «Μαγεμένο Αυλό». «Πολλές πρόβες δεν κάναμε. Ημασταν ξεφτέρια με τη Φλέρυ και τα πήραμε αμέσως. Περισσότερο χρόνο περάσαμε στο στούντιο. Ο Χατζιδάκις δεν είχε ξεμπερδέψει με τις παρτιτούρες, όταν αρχίσαμε ηχογραφήσεις.
Συνεχώς δοκίμαζε νέα πράγματα, πρόσθετε, αφαιρούσε. Ωστόσο, ήξερε εξαρχής ποια τραγούδια θα πω εγώ και ποια η Φλέρυ. Το κλίμα ήταν χαλαρό, χαρούμενο, γενναιόδωρο. Σκεφτείτε πως οι μισοί μέσα έπαιζαν τα κομμάτια τους και οι υπόλοιποι παίζαμε μπάλα στους χώρους της Κολούμπια».
Παρ’ όλα αυτά, η ηχογράφηση έμοιαζε με μυσταγωγία. «Θυμάμαι όταν άρχισα να τραγουδάω το “Με την πρώτη σταγόνα της βροχής” είχα κλείσει τα μάτια, με είχε συνεπάρει η μουσική, νόμιζα ότι σκίζω. Ξαφνικά ακούω: “Στοπ! Βρε Δημήτρη, βάλε λίγη υγρασία στη φωνή σου”. Χωρίς να καταλαβαίνω τι εννοεί ο Χατζιδάκις, ξαναπροσπάθησα και τα κατάφερα. Καταλάβαινα ότι κάνουμε κάτι σημαντικό, αλλά δεν συνειδητοποιούσα το μεγαλείο…».
Αραγε, κάνοντας τον απολογισμό, τι κράτησε από τον «Μεγάλο Ερωτικό»; «Ηταν η ευχή και κατάρα της ζωής μου. Ευχή γιατί υπήρξα σε αυτή τη θεία δημιουργία και κατάρα γιατί, όταν στα 20 ερμηνεύεις αυτά τα τραγούδια, η υπόλοιπη ζωή σου απλώς περνάει σε δεύτερη μοίρα. Ανέβηκα στην κορυφή των Ιμαλαΐων κι όταν μετά έκανα σημαντικές –αντικειμενικά– δουλειές όλοι μού λέγανε: “Καλή είναι, αλλά δεν είναι ‘Μεγάλος Ερωτικός’”. Αυτό το “αλλά” είναι πολύ βαρύ»…
-320x213.png)
