efsyn.gr , Δημήτρης Κανελλόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

To «Lucille», το «Sweet Black Angel» και το «Rock Me Baby». Από τα μεγάλα τραγούδια του B.B. King. Και όχι μόνο. Το «You Upset Me Baby», το «Every Day I Have the Blues», το «Sneakin’ Around» και, πάνω απ’ όλα, το «The Thrill Is Gone», ο ύμνος των μπλουζ. Αλλά δεν ταιριάζει ο θρήνος στον σπουδαίο μπλούζμαν, που πέθανε την Πέμπτη το βράδυ σε ηλικία 89 ετών. Εζησε, άλλωστε, χάρηκε και γέμισε τη μουσική με την πληθωρική του παρουσία για περισσότερο από έξι δεκαετίες. Είχε και ήσυχο θάνατο, όπως ενημέρωσε τους δημοσιογράφους ο εκπρόσωπός του, πέθανε στον ύπνο του στο σπίτι του, στο Λας Βέγκας. Τα τελευταία χρόνια βέβαια αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας, έπασχε από διαβήτη, ενώ νοσηλεύτηκε σε νοσοκομείο της πόλης τον Απρίλιο. Λόγω αυτής της περιπέτειας ακυρώθηκαν και οι τελευταίες του συναυλίες του σε Σικάγο και Νέα Υόρκη το περασμένο φθινόπωρο.

Κιθαρίστας από τους λίγους, το περιοδικό-ευαγγέλιο της μουσικής, το αμερικανικό «Rolling Stone», τον κατέταξε στην τρίτη θέση ανάμεσα στους 100 κιθαρίστες όλων των εποχών (στο Νο 1 είναι ο Τζίμι Χέντριξ και στο Νο 2 ο Ντουέιν Ολμαν). Αυτό το βιμπράτο στιλ, με το οποίο έπαιζε την κιθάρα του, ήταν μοναδικό και επηρέασε μια σειρά από σπουδαίους κιθαρίστες όπως ο Στίβι Ρέι Βον, ο Μάικ Μπλούμφιλντ και, φυσικά, ο μεγάλος Ερικ Κλάπτον. Οπως έλεγε χθες ο Γιάννης Πετρίδης, «ο B.B. King ήταν ο μοναδικός καλλιτέχνης των μπλουζ που κατάφερε να προσεγγίσει όλους τους μουσικόφιλους, ανεξαρτήτως του αν ήταν φίλοι των μπλουζ ή παρακολουθούσαν κάποιο άλλο μουσικό είδος».

Γεννήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 1925 στο Μισισίπι και το πραγματικό του όνομα ήταν Riley Β. King. Πέρασε δύσκολα και φτωχικά παιδικά χρόνια. Δούλευε στις φυτείες μαζεύοντας βαμβάκι. «Οταν ζεις σ’ ένα σπίτι και καθημερινά κρυφοκοιτάζεις έξω να δεις τι μέρα είναι, δεν νιώθεις και πολύ καλά», έλεγε αργότερα. Ξεκίνησε παίζοντας γκόσπελ, αλλά γρήγορα πέρασε στα ηλεκτρικά μπλουζ. «Για να παίζεις σωστά τα blues πρέπει να είσαι μαύρος δύο φορές», εξηγούσε.

Το «Three O Clock Blues» ήταν το πρώτο του κομμάτι που έγινε μεγάλη επιτυχία, παραμένοντας το 1949 για 17 εβδομάδες στο Νο 1. Η καριέρα του ήταν πλούσια και πάντοτε ακροβατούσε ανάμεσα στο λευκό και στο μαύρο ακροατήριο, ειδικά τα χρόνια εκείνα που οι φυλετικές διακρίσεις έβαζαν απαγορευτικά στους καλλιτέχνες. Το «The Thrill Is Gone» κυκλοφόρησε το 1970, τεράστια επιτυχία, του χάρισε κι ένα βραβείο Γκράμι (κέρδισε 15 στο σύνολο της καριέρας του). Το καλό είναι πως άνοιγε συνεχώς τους ορίζοντές του κερδίζοντας καινούργιο και πιο νεανικό κοινό. Από τη συνεργασία του με τους U2 τη δεκαετία του ’80, όταν και είπαν μαζί το «When Loves Come Το Town» (από το «Rattle And Hum»), έως το άλμπουμ «Riding With The King», που κυκλοφόρησαν το 2000 από κοινού με τον Ερικ Κλάπτον.

Το 1987 μπήκε και στο «Rock and Roll Hall of Fame». Εδωσε στην καριέρα του περισσότερες από 15 χιλιάδες συναυλίες (το 1956 μόνο έπαιξε 342 live σε 342 διαφορετικά μέρη!), ενώ τακτικά έπαιζε και στις φυλακές για τους φυλακισμένους. Ο αγαπημένος του καλλιτέχνης πάντως δεν ήταν κάποιος μπλούζμαν, αλλά ο Φρανκ Σινάτρα. Στην αυτοβιογραφία του ανέφερε πως κάθε βράδυ, λίγο πριν κοιμηθεί, έβαζε και άκουγε το άλμπουμ του «In The Wee Small Hours».

Ο «βασιλιάς» ήταν πληθωρικός και στην προσωπική του ζωή. Κάθε χρόνο επέστρεφε στο Μισισίπι για να επισκεφθεί τα πολυάριθμα (15) παιδιά του. «Οι γυναίκες, οι φίλοι και η μουσική, χωρίς αυτά τα τρία δεν θα ήθελα να ζω», έλεγε. Η κιθάρα που χρησιμοποιούσε ήταν Gibson και είχε και όνομα: η περίφημη και ξακουστή Lucille. Η Λουσίλ του.

Τα 10 καλύτερα τραγούδια του όπως τα διάλεξε το Rolling Stone

• Three O’Clock Blues (1951)

• You Upset Me Baby (1954)

• Every Day I Have the Blues (1955)

• Sweet Sixteen (1960)

• Don’t Answer the Door (1966)

• Why I Sing the Blues (1969)

• The Thrill Is Gone (1970)

• Chains and Things (1970)

• To Know You Is to Love You (1973)

• Never Make a Move Too Soon (1978)