Δεν περνούν απαρατήρητοι…

Μια ολοκαίνουργια ελληνική δισκογραφική εταιρεία, η Veego Records, μας παρουσιάζει αυτό το Σάββατο στο Death Disco δύο καλλιτέχνες της, το Παιδί Τραύμα και τον Sonny Touch. «Η Veego Records θέλει να φέρει πίσω χαμένους ήχους και μουσική που πέρασε απαρατήρητη γιατί μπορεί να ήταν out dated την εποχή που κυκλοφόρησαν», μας λέει ο Ανδρέας Μητρέλης, ο εμπνευστής της.

«Η μουσική παραμένει η ίδια αλλά εμείς, όσο περνούν τα χρόνια, αλλάζουμε, όπως και τα ακούσματά μας. Η Veego Records θέλει να σε κάνει να προτείνεις μουσική στους φίλους σου όπως έκανες παλιότερα και όχι μέσω social media».

Μόλις πριν από ένα χρόνο το Παιδί Τραύμα κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο του με τίτλο «Μυστικές χορευτικές κινήσεις». «Παρότι δεν έχει περάσει και τόσος καιρός, νιώθω ότι έχει κλείσει ένας πρώτος κύκλος» λέει ο ίδιος στην «Εφ.Συν.». «Το άλμπουμ μιλάει για τη ματαιότητα, τη φυγή και την αγάπη και ίσως για το πώς περιπλέκονται όλα μαζί και μάλλον αλληλοεξουδετερώνονται.

Στους στίχους και στο artwork προσπαθώ να ξεδιπλώσω ένα φανταστικό σύμπαν πίσω από αυτό το concept». Θα ακούσουμε όμως και καινούργια τραγούδια του. «Τα live είναι μικρές εκρήξεις αδρεναλίνης που σε εθίζουν. Το περιμένω με αγωνία» λέει.

Και μας αποκαλύπτει πώς προέκυψε το όνομα Παιδί Τραύμα: «Γιατί ακριβώς δεν ξέρω. Μήπως για να είμαι αναγκασμένος να γράφω λυπημένα τραγούδια; Σοβαρά τώρα, ήταν μια έμπνευση της στιγμής που μου φάνηκε ότι κολλάει γάντι. Αλλωστε πέρα απ’ τους αρχικούς λόγους που με ώθησαν σ’ αυτό το λογοπαίγνιο, ένα όνομα δεν είναι παρά ένα όνομα. Παραμένει ένας φαινότυπος που στην τελική δεν σου λέει κάτι για το περιεχόμενο, ειδικά μετά το πέρασμα του χρόνου. Το περιεχόμενο βέβαια όλο λέω ότι θα το κάνω πιο χαρούμενο, όμως μάταια… Οπότε φαντάζομαι ότι θα παραμείνω Παιδί Τραύμα. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις».

Ο Sonny Touch από τη μεριά του κυκλοφόρησε πρόσφατα το «Leave space for the little animals», το πρώτο του άλμπουμ μετά από εννέα χρόνια. Γιατί άφησε να περάσει τόσο μεγάλο διάστημα; «Ημουν ενεργός υπόγεια, συνθέτοντας και ηχογραφώντας, το οποίο για μένα είναι εξίσου συναρπαστικό. Αφησα κάποια κομμάτια να πάρουν τον χρόνο τους και δεν αισθάνθηκα την ανάγκη να κάνω κάτι βιαστικά.

»Το 2014 αποφάσισα να μετακομίσω στο Λονδίνο, όπου άρχισα να ανακαλύπτω τη μουσική σκηνή και παράλληλα δούλευα σε έναν εκπαιδευτικό οργανισμό που ειδικεύεται στη μουσική, τον χορό και το θέατρο. Μου πήρε καιρό να συγκεντρωθώ και να συνεχίσω να γράφω, αφενός λόγω του όγκου της πληροφορίας που έλαβα και αφετέρου γιατί κάθε μετακόμιση είναι μεγαλύτερο σοκ από εκείνο που νομίζουμε ότι πραγματικά είναι».

Ζει μόνιμα στο Ελσίνκι πλέον. «Εκεί υπάρχουν πολύ αξιόλογες σκηνές διαφόρων ειδών (jazz, blues, metal, electronic) τις οποίες ανακαλύπτω σιγά σιγά. Εχω κολλήσει με μια ντόπια δισκογραφική εταιρεία, τη We Jazz, η οποία κυκλοφορεί καινούργιες δουλειές, κυρίως groovy avant-garde jazz θα έλεγα. Η ηλεκτρονική σκηνή επίσης παρουσιάζει πολύ ενδιαφέρον και έχω εντυπωσιαστεί με το πόσο καλό ήχο διαθέτουν τα μαγαζιά που οργανώνουν events εδώ.

»Το Ελσίνκι είναι μια μικρή πόλη, περίπου στο μέγεθος της Θεσσαλονίκης όπου μεγάλωσα, και είναι εύκολο να βρεθείς με άλλους μουσικούς και να παίξεις. Εχουμε ήδη αρχίσει να στήνουμε κάτι με μερικούς φίλους σ’ ένα στούντιο στα βόρεια της πόλης».

INFO: Σάββατο 30 Νοεμβρίου. Death Disco, Ωγύγου 16, Ψυρρή. Είσοδος: 8 ευρώ