Τακτικές τείνουν να γίνουν οι ετήσιες μετακλήσεις του Βλαντίμιρ Ασκενάζυ από την ΚΟΑ. Πρόσφατα ο διάσημος Ρώσος -από το 1972 ισλανδικής υπηκοότητας- αρχιμουσικός διηύθυνε το αθηναϊκό σύνολο στο Μέγαρο Μουσικής (7/6/2019). Η πολυδιαφημισμένη συναυλία προσέλκυσε αναμενόμενα μεγάλο, ευρύ κοινό που έσπευσε να ακούσει και να δει τον διάσημο αρχιμουσικό/πιανίστα. Το πρόγραμμα περιλάμβανε Συμφωνίες των Μπετόβεν και Τσαϊκόφσκι. Ούτε πρωτότυπο ούτε ιδιαίτερα ενδιαφέρον, αλλά ούτε κι αδιάφορο, κέρδισε όμως τις εντυπώσεις χάρη στη μοναδικά συναρπαστική ερμηνεία του δεύτερου έργου.
Πρώτη ακούστηκε η «Συμφωνία αρ.8» του Μπετόβεν, έργο χαρακτηριστικό του ώριμου κλασικισμού, τυπικό της γραφής του συνθέτη. Η εκτέλεση διέθετε μεν ατιθάσευτη νεανική ζωντάνια και ορμή, καθώς επίσης το εκ των ων ουκ άνευ τραχύ, υποδόριο χιούμορ, ωστόσο η συνολική διάπλαση του συμφωνικού ήχου έπασχε φανερά από ατελή γενικό συντονισμό, ειδικά δε στα έγχορδα.
Διαμετρικά διαφορετική ήταν η απόδοση της χιλιοπαιγμένης «Συμφωνίας αρ.5» του Τσαϊκόφσκι, την οποία προφανώς τόσο ο ίδιος όσο και οι μουσικοί της ΚΟΑ γνωρίζουν πολύ καλά. Ο 81χρονος Ασκενάζυ άντλησε από τους Ελληνες μουσικούς ήχο και παίξιμο που θύμισαν -δεν υπερβάλλω!- τη ζωντανή παρουσία μεγάλων σοβιετικών/ρωσικών συμφωνικών συνόλων του παρελθόντος: πολύ μεγάλο, οξύ συνολικό ήχο, σφιχτά εστιασμένο, αιχμηρά αρθρωμένο παίξιμο εγχόρδων, λαμπερά, στριγκά χάλκινα, ρωμαλέο εμβατηριακό ωστικό παλμό. Αρχικά το όλο έμοιαζε να πάσχει από ανεξέλεγκτες δυναμικές, ωστόσο γρήγορα φάνηκε ότι, παράλληλα προς τη θυελλώδη ορμή, υπήρχε μια καλοζυγιασμένα κλιμακωμένη οργάνωση των εντάσεων.
Συλλαμβάνοντας σε βάθος τη «γλυκόπικρη» μουσική δραματουργία του Σλάβου συνθέτη, ο αρχιμουσικός διέπλασε με συναρπαστική αμεσότητα τα δύο ακραία μέρη: σε κάθε επανεμφάνιση το κυρίαρχο, συνεχώς αναδυόμενο εμβατηριακό μοτίβο προσλάμβανε διαφορετικές αποχρώσεις, αλλάζοντας διαθέσεις και βάρος, οι κορυφώσεις χτίζονταν με επιταχυνόμενα αθροιζόμενη ένταση, τα ξεσπάσματα πρόβαλλαν σαν αναπόδραστες σπαρακτικές στιγμές οργανωμένου χάους με αιχμηρά διατυπωμένη εσωτερική στρωμάτωση δράσης˙ κι όμως, παρά τις χειμαρρώδεις εντάσεις και την ανήμερη ορμή, το καθαρά συμφωνικό συντακτικό της γραφής παρέμενε σαφές, ευανάγνωστο -μέγα κατόρθωμα!- και απαραμόρφωτο.
Στο βαθύτατα λυρικό Andante cantabile απολαύσαμε τόσο το βελούδινο σόλο του κόρνου όσο και το ρευστό, λυγμικό παίξιμο των εγχόρδων. Το Allegro moderato (Valse) διέθετε την ελαφράδα μουσικής για μπαλέτο.
