Πέρυσι ήταν ο «Μικάδος» με τη μαγική του πολιτεία, το απαγορευμένο κόρτε, τους ερωτύλους ράφτες, το βρετανικό χιούμορ. Φέτος, το σκηνικό αλλάζει. Ανεβαίνουμε Δουβλίνο, βουτάμε στην ερωτική ιστορία δύο μουσικών δρόμου, δυναμώνουμε την ένταση της μουσικής κι απολαμβάνουμε μια ιστορία σύγχρονη και οικεία. Του πάει τελικά η Εναλλακτική Σκηνή του Ακύλλα Καραζήση.
Μετά την περσινή, σαρωτική επιτυχία, ο σημαντικός ηθοποιός και σκηνοθέτης επιστρέφει δριμύτερος στην Εθνική Λυρική Σκηνή και σκηνοθετεί ένα έργο φορτωμένο περγαμηνές και ένα κείμενο που φέρει την υπογραφή του Εντα Ουόλς (ο Ιρλανδός θεατρικός συγγραφέας είναι εκείνος που ετοίμασε με τον Ντέιβιντ Μπάουι το μιούζικαλ «Lazarus», το 2015).
Το πολυβραβευμένο μιούζικαλ «Once» (βασισμένο στην ομώνυμη κινηματογραφική ταινία του Τζον Κάρνεϊ) κάνει πρεμιέρα στις 20 Δεκεμβρίου, με πρωταγωνιστές τους Μαρίνα Σάττι, Αποστόλη Ψυχράμη κι ένα καστ δώδεκα τραγουδιστών – ηθοποιών που ερμηνεύουν τους ρόλους και παίζουν όλα τα τραγούδια επί σκηνής (στα ελληνικά σε μετάφραση/απόδοση στίχων Δ. Δημόπουλου).
Μέσα σε ένα πολύχρωμο περιβάλλον, που κινούνται άνθρωποι με ιδιαίτερη ιδιοσυγκρασία, δύο νέα παιδιά ερωτεύονται, ενώ πλάι τους ανθίζει η καλλιτεχνική δημιουργία και στήνεται -για το κοινό- μια ανεπανάληπτη μουσική εμπειρία. «Η ιστορία είναι απλή και διαδραματίζεται σε μια δουβλινέζικη γειτονιά, όπου μια νεαρή Τσέχα γνωρίζει έναν μουσικό δρόμου.
Μεταξύ τους υπάρχει μια λανθάνουσα ερωτική έλξη, με συνεκτικό κρίκο τη μουσική, που, όμως, δεν θα καταλήγει κάπου, λόγω bad timing. Αυτός βρίσκεται σε turning point με την τέχνη και τη ζωή του. Εκείνη, ως πιο δυναμική, τον μεταμορφώνει και τον πείθει να κάνει το μεγάλο βήμα και να ηχογραφήσει τα κομμάτια του», μας λέει εν μέσω προβών ο Ακύλλας Καραζήσης.
Οκτώ βραβεία Τόνυ, Οσκαρ, Drama Desk Award, Γκράμι, διθυραμβικές κριτικές σε Λονδίνο και Νέα Υόρκη. Τίποτα από τα παραπάνω δεν συγκινεί τον Ακύλλα Καραζήση, όσο το κείμενο και ο ντοκουμενταρίστικος χαρακτήρας της ιστορίας. «Παρακολουθούμε αυτή τη σχέση καρέ καρέ, ενώ συγχρόνως περνά μπροστά μας μια ενδιαφέρουσα πινακοθήκη ανθρώπων και τα υλικά (δρόμοι, μαγαζιά, μικροαστικά διαμερίσματα, παμπ, πάρκα) που συνθέτουν τη μυθολογία μιας πόλης. Μου αρέσει που πολλοί από τους μουσικο-ηθοποιούς μας έχουν κι οι ίδιοι παίξει στον δρόμο και μεταφέρουν αυτούσια την εμπειρία τους. Ο θίασος είναι πολυσυλλεκτικός, πολυτάλαντος και κάνει τα πάντα».
Το «Once» βασίζεται στην ομώνυμη ταινία χαμηλού προϋπολογισμού που κατέκτησε το βραβείο κοινού στα Φεστιβάλ Σάντανς και Δουβλίνου. Η μουσική -σε φιλμ και μιούζικαλ- είναι του Γκλεν Χάνσαρντ -τραγουδιστή των Ιρλανδών The Frames- και οι στίχοι της Τσέχας τραγουδίστριας – ηθοποιού Μαρκέτα Ιργκλόβα. Το τραγούδι του σάουντρακ «Falling Slowly» έγινε παγκόσμιο σουξέ, κερδίζοντας Οσκαρ πρωτότυπου τραγουδιού (2008).
«Τα μισά από αυτά, από σας τα μαθαίνω. Καθώς τα αγγλικά μου δεν είναι και τέλεια, είδα σχεδόν τη μισή ταινία και τίποτα άλλο. Γενικά, όταν ετοιμάζω μια παράσταση, αποφεύγω να ψάχνω καταγεγραμμένο υλικό. Είναι φαντασίες ενός άλλου και δεν με αφορούν. Φοβάμαι ότι θα με αποσυντονίσουν, ότι θα με οδηγήσουν σε λάθος δρόμο, ότι θα πάψει να μου αρέσει το έργο», επισημαίνει ο πολύπειρος Α. Καραζήσης.
Σκέφτηκε άραγε πώς θα μεταμορφωνόταν η ιστορία, αν μπορούσε να της προσδώσει «αθηναϊκά» χαρακτηριστικά; «Μου πέρασε αρχικά από το μυαλό, αλλά μου έφυγε το ίδιο γρήγορα, καθώς το κομμάτι των δικαιωμάτων στα μιούζικαλ είναι ιδιαιτέρως αυστηρό. Νομίζω, όμως, ότι λειτουργούν σε συμβολικό επίπεδο οι τοποθεσίες κι οι καταγωγές», παραδέχεται.
Από την άλλη, καταλαβαίνει πως η επιλογή ενός μιούζικαλ δεν είναι κάτι που περιμένει κανείς από εκείνον. «Δεν ξεχωρίζω τα είδη. Για μένα όλα είναι κείμενα. Αλλωστε, το “Once” δεν είναι το στερεοτυπικό μιούζικαλ. Δεν κάνω το “Cats”. Το αντιμετωπίζω σαν φωτορομάντσο της Ναν Γκόλντινγκ, με έμφαση στο φωτό και όχι στο ρομάντσο».
Και καλά ο πρωταγωνιστής του βρίσκεται σε ένα turning point της ζωής του. Ο ίδιος; «Εγώ όχι. Είμαι σε φάση συμφιλίωσης με την ώριμη ηλικία που προχωρά ραγδαία. Να τώρα, στο “Once” θέλω να ακουστεί ωραία η αφήγηση, αλλά δεν πιστεύω πως μια πρεμιέρα είναι το κέντρο του κόσμου, όπως ένιωθα παλιά».
Είστε, όμως, από τα πρόσωπα που έχουν χορτάσει επαίνους. «Δεν τους κυνήγησα ποτέ. Δεν ήμουν το χαϊδεμένο παιδί, ούτε και το ήθελα. Το βιογραφικό μου μάλλον έχει την ταμπέλα του περιθωριακού και το βρίσιμο που έχω φάει είναι ατελείωτο. Για μένα έπαινος είναι να θέλουν να ξαναδουλέψουν μαζί μου οι ηθοποιοί και να γίνονται καλοί φίλοι και συνεργάτες οι μαθητές μου».
Τι άλλο θέλει να κάνει στο θέατρο; «Να λέω πράγματα που αλλιώς δεν θα τα έλεγα ποτέ. Ο ηθοποιός οφείλει να μην απομακρύνεται πολύ από τον εαυτό του, αλλά να μεταμορφώνεται σε κάτι όπως θα έκανε και στην πραγματική του ζωή. Να, όπως όταν βλέπουμε έναν φίλο μας, που συνήθως είναι ήρεμος, να βγαίνει από τα ρούχα του και σκεφτόμαστε: “Μα πού τον έκρυβε τόσο θυμό αυτός; Εγινε άλλος άνθρωπος!”. Αυτή είναι μια κατάσταση μακριά από τη φυσιολογική μας, που ωστόσο υπάρχει μέσα μας».
Θα μπορούσε τελικά μια ιστορία σαν το «Once» να έχει happy end; «Το τέλος μένει αναπάντητο, γιατί έτσι είναι η αληθινή ζωή. Η δραματουργία έχει πάντα σχέση με το σύγχρονό της κόσμο. Αυτό που τη δεκαετία του ’50 απαιτούσε ένα γλυκερό αλλά χαρούμενο φινάλε, σήμερα θα φαινόταν κιτς, διότι δεν αντανακλά την περίπλοκη δραματουργία της δικής μας ζωής».
ΙNFO: Εναλλακτική Σκηνή ΕΛΣ, ΚΠΙΣΝ, 213 0885700. Παραστάσεις: 20- 23, 26-30/12 και 2-5, 9-13, 16- 20/1 στις 20.30. Μουσική διδασκαλία: Α. Γουάστωρ. Χορογραφία: Α. Μπένετ. Σκηνικό: Ε. Μανιδάκη. Κοστούμια: Ι. Τσάμη. Φωτισμοί: Γ. Δρακουλαράκος. Ερμηνεύουν: Τ. Βασιλάκος, Ν. Γιανναράκης, Α. Καλλέργης, Ν. Μαρκάκη, Τ. Μισυρλής, Α. Παναγιωτίδης, Γ. Τζαβάρας κ.ά. Τιμές: 15- 25 ευρώ.
