Απογοητευτικά άνιση ήταν η βραδιά με έργα μουσικής δωματίου για βιολί και πιάνο τα οποία ερμήνευσαν οι Γιούρι Ρέβιτς και Ευγενία Παπαδήμα στην αίθουσα «Δημήτρης Μητρόπουλος» (5/11/2018). Στο πλαίσιο του κύκλου «Βιολί» και με τον υπότιτλο «Η νέα γενιά της βιολιστικής δεξιοτεχνίας», οι δυο μουσικοί έπαιξαν σονάτες για βιολί και πιάνο του μπαρόκ, του κλασικισμού και του ρομαντισμού.
Στις εκτελέσεις που ακούσαμε κυριάρχησε η καταφανής ανισότητα των δύο ερμηνευτών σε επίπεδο τεχνικής επάρκειας. Επιπλέον, στις υψηλής θερμοκρασίας αναγνώσεις του 27χρονου Ρώσου βιολιστή δέσποζε η στιλιστικά ισοπεδωτική επιβολή ανήμερα βιρτουοζίστικου, ρομαντικού ύφους, αφήνοντας τελικά μιαν αίσθηση περασμένων εποχών –και μουσικών συνηθειών– τότε που ολόκληρο το ρεπερτόριο αντιμετωπιζόταν με την αισθητική του ρομαντισμού, υπογραμμισμένη απερίφραστα με την προσωπική σφραγίδα του δεξιοτέχνη ερμηνευτή.
Αυστριακής υπηκοότητας και κάτοικος Βιέννης, ο ταλαντούχος Γιούρι Ρέβιτς ενέταξε στο πρόγραμμα δύο έργα μπαρόκ: την αμφισβητούμενης γνησιότητας «Σονάτα για βιολί και πληκτροφόρο αρ.12» του Περγκολέζι και τη δημοφιλή «Σονάτα, η τρίλια του διαβόλου» του Ταρτίνι. Οπως όλα τα έργα, και αυτά παίχτηκαν σε βιολί Στραντιβάριους (1709) συνοδευόμενο από σύγχρονο πιάνο «Steinway».
Ακριβείς, με ακραία βιρτουζίστικο οίστρο και έμφαση στις πολύ υψηλές ταχύτητες και τις ρομαντικού τύπου εξάρσεις έντασης και γωνιώδους διάπλασης της φραστικής, οι ερμηνείες του Ρέβιτς συνάρπασαν αλλά και ξένισαν. Κάπως καλύτερα ήχησαν η κλασική «Σονάτα για βιολί και πιάνο αρ.2, op.12/2» του Μπετόβεν και η καθαρόαιμα ρομαντική «Σονάτα αρ.3» του Μπραμς που παίχτηκε με λάβρο ρομαντικό πάθος. Ατυχώς, ειδικά στη δεύτερη, οι ακραία υψηλές ταχύτητες και η βίαια αθλητική πλαστικότητα της φραστικής –σχεδόν «τσιγγάνικου» οίστρου!– ξεπερνούσαν συνεχώς τις δυνατότητες της Παπαδήμα να συντονίζεται ικανοποιητικά με το βιολί. Ενδιάμεσα, η πιανίστρια είχε την ευκαιρία να δείξει το δικό της, σαφώς ηπιότερο ερμηνευτικό στίγμα, παίζοντας τα τρία πιανιστικά «Ιντερμέδια, op.117» του Μπραμς.
