Πένθος από το Παρίσι ώς το Ερεβάν

Ο Πύργος του Αϊφελ φωτίστηκε σε χρυσά χρώματα, το αστέρι του στη Λεωφόρο της Δόξας στο Λος Αντζελες γέμισε λουλούδια, απλοί πολίτες συρρέουν στην κατοικία του, στο ίδρυμά του στο Ερεβάν της Αρμενίας άνοιξε βιβλίο συλλυπητηρίων, το επίσημο γαλλικό κράτος ετοιμάζεται να αποδώσει τις ύψιστες των τιμών, ενώ σύσσωμο το παγκόσμιο καλλιτεχνικό στερέωμα (από τη Μιρέιγ Ματιέ ώς τον Στινγκ και τον Λένι Κράβιτς) υποβάλλει τα σέβη του στον κορυφαίο Σαρλ Αζναβούρ.

Οσο για την αστυνομία, μετά την αυτοψία που διεξήχθη χθες, ανακοίνωσε πως ο θάνατός του οφείλεται σε φυσικά αίτια.

Σύμφωνα με τους αξιωματούχους, ο 94χρονος Αζναβούρ πέθανε ξημερώματα Δευτέρας, στο σπίτι του στη νότια Γαλλία. Ως επίσημη αιτία θανάτου αναφέρεται το «οξύ πνευμονικό οίδημα που προκλήθηκε από καρδιοαναπνευστική ανεπάρκεια».

Παρ’ όλο, δε, που βρέθηκε νεκρός δίπλα στην μπανιέρα του αποκλείστηκε η πιθανότητα πνιγμού.

Οι πολιτικοί, τώρα, συμπεριλαμβανομένου του πρώην προέδρου Φρανσουά Ολάντ, ζήτησαν μια εθνική τελετή, αλλά για να ανακοινώσουν το πλήρες τελετουργικό περιμένουν να βεβαιωθούν και για τις επιθυμίες της οικογένειάς του.

Η δήμαρχος του Παρισιού, Aν Ινταλγκό, πάντως ζήτησε ήδη να τοποθετηθεί μια γιγαντιαία οθόνη σε μία από τις γέφυρες του ποταμού Σηκουάνα για να προβάλλει φωτογραφίες του καλλιτέχνη και δεσμεύτηκε να μετονομάσει έναν δρόμο της πρωτεύουσας προς τιμήν του.

Ενας από τους τελευταίους ανθρώπους που συναντήθηκαν μαζί του ήταν ο κωμικός Μισέλ Λεμπ, ο οποίος -όπως δήλωσε στη ραδιοφωνική εκπομπή του Νίκου Αλιάγα- τον επισκέφθηκε στο σπίτι του την Κυριακή και πέρασαν μαζί το απόγευμα.

Ο Αζναβούρ είχε μόλις επιστρέψει από μια περιοδεία στην Ιαπωνία, αλλά το καλοκαίρι είχε αναγκαστεί να ακυρώσει συναυλίες λόγω ενός σπασμένου χεριού μετά από μια πτώση.

Κι όπως ο Λεμπ ανέφερε «προφανώς πονούσε ακόμα στο χέρι του αλλά κατά τα άλλα ήταν σε εξαιρετική κατάσταση, στεκόταν μια χαρά, περπατούσε σωστά, αστειευόταν, έκανε μέχρι και μελλοντικά σχέδια».

Σπαρακτικές, από την άλλη, ήταν οι δηλώσεις ενός άλλου μεγάλου κεφαλαίου για το γαλλικό σινεμά: του Αλέν Ντελόν. «Είμαι σοκαρισμένος. Δεν μπορώ να αρθρώσω λέξη. Τον αγαπούσα αυτόν τον άνθρωπο. Τον γνωρίζω από την αρχή της καριέρας μου. Ξεκινήσαμε πρακτικά μαζί. Ο Σαρλ ήταν ο μοναδικός μεγάλος του γαλλικού τραγουδιού. Ολος ο κόσμος της εποχής μου είναι νεκρός: ο Αζναβούρ, ο Μπεκό, ο Τρενέ».