Η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης στο Ηρώδειο

Ανέκαθεν η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης συμμετείχε περίπου σταθερά στο Φεστιβάλ Αθηνών με μία συναυλία κάθε χρονιά. Εφέτος η κάθοδος των βορειοελλαδιτών μουσικών στο Ηρώδειο έγινε με επικεφαλής τη Θεσσαλονικιά αρχιμουσικό, καλλιτεχνική διευθύντρια του συνόλου, Ζωή Τσόκανου. Παρότι έκδηλα άνιση για λόγους που -ενδεχομένως- οφείλονταν στη μη εξοικείωση των μουσικών με την ακουστική του υπαίθριου Ηρωδείου, τελικά η εμφάνισή τους άφησε καλές εντυπώσεις (16/7/2018). Το πρόγραμμα περιελάμβανε δύο δημοφιλή έργα βασικού ρεπερτορίου.

Η βραδιά ξεκίνησε με το «Κοντσέρτο για τσέλο» του Ντβόρζακ, με σολίστα τον Ντάνιελ Μίλερ-Σοτ. Την εκτέλεση υπονόμευσε έλλειψη συντονισμού των διαφόρων ομάδων της ορχήστρας μεταξύ τους αλλά και προς τον Γερμανό τσελίστα: τα πνευστά, κυρίως τα ξύλινα, καθυστερούσαν συχνά κατά κάποια αντιληπτά κλάσματα δευτερολέπτου στη «συρραφή» τους προς τις γενναιόδωρα μελωδικές φράσεις των εγχόρδων αλλά και προς τις δεσπόζουσες, μακρές στιχομυθίες τους με το τσέλο. Επίσης, τα χάλκινα έπαιζαν με υπερβολική ένταση. Η ερμηνεία του Γερμανού τσελίστα υπήρξε άρτια προετοιμασμένη, ακριβής, ορθοτονικά ασφαλής, με σαφή, καθαρά φινιρισμένη φραστική και καλή αντίληψη της μουσικής δραματουργίας.

Ωστόσο, με τοπικές εξαιρέσεις, έλειψε μια χρειαζούμενη πιο γενναιόδωρη έμφαση στον τραγουδιστό παλμό της μελωδικής φραστικής. Μαγευτικοί ήσαν οι σύντομοι διάλογοι του τσέλου με το α’ βιολί (Σουσάμογλου). Το δεύτερο μισό της βραδιάς αφιερώθηκε στη «Συμφωνία αρ. 5» του Σοβιετικού Ντμίτρι Σοστακόβιτς. Εδώ κυριάρχησε το ρωμαλέο, λυρικό, πειθαρχημένο, γεμάτο αυτοπεποίθηση παίξιμο των εγχόρδων της ΚΟΘ.

Η δραματική είσοδος, οι μακρές, μυστηριακές παράγραφοι μελαγχολικής ενατένισης, το πένθιμο, σπαρακτικά κορυφωματικό αργό μέρος, το μιλιταριστικής έξαψης, υστερικής έντασης φινάλε αποδόθηκαν με θαυμαστά συμπαγή και ταυτόχρονα διάφανο ήχο, καρπό άριστου συντονισμού σε επίπεδο τεχνικό και εκφραστικό. Αυθόρμητη διαπίστωση: Αν συνδυάζονταν σε ένα σύνολο τα έγχορδα της ΚΟΘ και τα πνευστά της ΚΟΑ, θα αποκτούσαμε -αίφνης!- στη νοτιοβαλκανική Ελλάδα ένα αληθινά πρώτης τάξεως, αληθινά ευρωπαϊκού επιπέδου συμφωνικό σύνολο…