Restart με γέλιο και συγκίνηση

Οι νεαρές χορεύτριες Ιωάννα Παρασκευοπούλου και Μαρία Μπρέγιαννη, η μια πιο εκφραστική και εντυπωσιακή στην τεχνική από την άλλη, καταλαμβάνουν την ξύλινη σκηνή που έχει στηθεί στην κεντρική πλατεία της Καλαμάτας και χορεύουν. Αυτοσχεδιάζουν σε ένα σύγχρονο λεξιλόγιο, χωρίς μουσική. Με φόντο το βουνό μέσα σε έναν γλυκό απογευματινό ήλιο. Ο κόσμος, πυκνός και ζωηρός, τις αποθεώνει.

Εχει μια συγκίνηση, αλλά και περηφάνια η στιγμή αυτή, μια από τις καθημερινές, απογευματινές, ελεύθερες για το κοινό outdoor, παράλληλες εκδηλώσεις του 24ου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας. Γιατί οι Παρασκευοπούλου και Μπρέγιαννη ξεκίνησαν και οι δύο από τη Δημοτική Σχολή Χορού Καλαμάτας, που ιδρύθηκε το 1985, τη διηύθυνε από το 1987 και για πολλά χρόνια η Βίκυ Μαραγκοπούλου και ήταν χάρη στο σπουδαίο εκπαιδευτικό της έργο που η Καλαμάτα εντάχθηκε το 1995 στο Εθνικό Πολιτιστικό Δίκτυο ως πόλη χορού και απέκτησε και το Διεθνές Φεστιβάλ.

Παλιά, γνωστή, αλλά πάντα διδακτική ιστορία για το πώς μια σχετικά μικρή επαρχιακή πόλη μπορεί ξαφνικά, χάρη σε πρωτοποριακούς θεσμούς και φωτισμένα πρόσωπα, να γράψει Ιστορία σε μια τέχνη απαιτητική, κάθε άλλο παρά λαϊκή, προς όφελος όχι μόνο των παιδιών της και των κατοίκων της, αλλά και του ίδιου του ελληνικού χορού που τόσα είδε και έμαθε στα 24 χρόνια του φεστιβάλ.

Μ’ αυτή την έννοια το restart του θεσμού, που επιχείρησε φέτος με κέφι και αυτοπεποίθηση η νέα του καλλιτεχνική διευθύντρια, η διεθνής χορεύτρια και χορογράφος Λίντα Καπετανέα, έχει μεγάλη σημασία. Το 24ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας ολοκληρώθηκε την Κυριακή μετά από δέκα μέρες πλούσιου προγράμματος, καλλιτεχνικού και εκπαιδευτικού -τα σεμινάρια ήταν πάντα από τα δυνατά του σημεία. Θύμιζε τις καλύτερες, πιο θαλερές στιγμές του παρελθόντος και συγχρόνως επιχειρούσε μια ανανέωση, ακόμα και «ανατροπή» του προφίλ του, όσο κι αν είναι πολύ νωρίς για να το πει κανείς αυτό με βεβαιότητα.

Κατ’ αρχήν για πρώτη φορά μετά από χρόνια υπήρξε τόσο μεγάλο δημοσιογραφικό ενδιαφέρον, το φεστιβάλ κατάφερε και φιλοξένησε κόσμο που γράφει σε εφημερίδες, περιοδικά, σάιτ, μπλογκ. Επειτα, οι αίθουσες ήταν σχεδόν πάντα γεμάτες, ενώ, κι εδώ είναι μάλλον η έξυπνη, αλλά και φιλοσοφημένη κίνηση της Καπετανέα, αναβαθμίστηκαν οι υπαίθριες παραστάσεις στην πλατεία, έγιναν πυκνές και το κυριότερο «φιλικές» προς το πλατύ κοινό. Πάνε πια τα «δύσκολα», μικρά, φορμαλιστικά έργα από ελληνικές ομάδες. Τη σκηνή κατέλαβαν διαδοχικά street dancers, animators, ακόμα και ακροβάτες, εννοείται όλοι τους πολύ νέοι και ανερχόμενοι, σε έντονο μεν φλερτ με τον σύγχρονο χορό, αλλά σαγηνευτικοί ακόμα και για έναν ηλικιωμένο που πίνει τον καφέ του και χαζεύει. Δεν θυμάμαι ποτέ τόσο πολύ κόσμο να μαζεύεται στις 7 η ώρα, ζέστη ακόμα, και να μένει ακίνητος επί μια ώρα -ή και να λικνίζεται, συχνά η μουσική σε προκαλούσε.

Η Λίντα Καπετανέα, με λίγα λόγια, έστησε στην πλατεία την καλύτερη «βιτρίνα» για το κυρίως φεστιβάλ, στις δύο σκηνές του Μεγάρου, κεντρική και στούντιο. Βλέποντας αρκετές παραστάσεις επί δύο Σαββατοκύριακα, μπορώ να πω ότι τώρα καταλαβαίνω τι εννοούσε η καλλιτεχνική διευθύντρια όταν έλεγε σε συνέντευξή της στην «Εφ.Συν.» την προηγούμενη Δευτέρα: «θέλω οι θεατές να συγκινηθούν, να γελάσουν, να πάρουν δύναμη και κουράγιο».

Το φετινό Φεστιβάλ Καλαμάτας είχε έναν σαφώς «ψυχαγωγικό» χαρακτήρα με έμφαση σε θεάματα, που δεν θα τα λεγες ακριβώς σύγχρονο χορό, αλλά συνδύαζαν ακομπλεξάριστα στοιχεία από τσίρκο, σόου, μιούζικαλ, κωμωδία. Οχι ότι δεν ήταν υψηλού επιπέδου, όχι ότι δεν σε αφόπλιζαν. Οχι ότι οι καλλιτέχνες δεν είχαν ταλέντο και προσόντα. Αλλά έμεινα με την απορία πού να πηγαίνει σήμερα ο σύγχρονος χορός, ποιοι είναι οι Σίντι Λάρμπι Τσερκάουι, Ακραμ Καν και Γιόζεφ Νατζ τού σήμερα; Τέλος πάντων.

Πάλι καλά που ο τελευταίος ξεσήκωσε με τη δική του ποιητική, ερμητική, υπαρξιακή, τολμηρή παράσταση «Penzum». Η προχωρημένη νεολαία που συχνάζει στο φεστιβάλ,αγαπάει και αναγνωρίζει τους μετρ και τις ιδιοφυΐες. Αλλά και την καταβρίσκει με το gay friendly -εξ ου και ακατάλληλο σε ανηλίκους κάτω των 16 ετών- τσίρκο της Svalbard Company από τη Σουηδία.

«Επεσε» από το χειροκρότημα και τα γέλια το Μέγαρο Χορού, ενώ τα τέσσερα μέλη της (Σουηδός, Βρετανός, Γερμανός και Ισπανός), αφού κατάφεραν πρώτα να ξεκολλήσουν από την πλατεία, όπου παρενοχλούσαν με σπαρταριστό τρόπο τους θεατές, ανέβηκαν στη σκηνή και πήραν σβάρνα τα πάντα με κυνικό χιούμορ, απίστευτα φωνητικά και ακροβατικά προσόντα, τολμηρές μεταμφιέσεις και αμεσότητα. Κατέληξαν στη ρευστότητα της σεξουαλικής ταυτότητας φορώντας λαμέ και ψηλοτάκουνα. Ενας δημοτικός αξιωματούχος μάθαμε ενοχλήθηκε, ευτυχώς οι ιερείς σ’ αυτό το φεστιβάλ πάνε μόνο στην πρεμιέρα.

Και τι περίεργο. Ενα λαϊκό, μαζικό, νεανικό χορευτικό ιδίωμα, που εκφράζει την κουλτούρα του δρόμου και μπορεί να σε κάνει διάσημο απλώς με ένα βιντεάκι που ανεβάζεις στο youtube και το βλέπουν εκατομμύρια ήταν αυτό που έφερε στην Καλαμάτα τον πιο τεράστιο χορευτή από όλους. Τον Poppin John, λευκό Αμερικανό από το Νιου Μέξικο, ξανθό, clean-cut και ψιλοστρουμπουλό, που ήρθε σαν ντουέτο με τον μαύρο Μαρκίζ Σκοτ από την Ινδιανάπολη και γρήγορα τον επισκίασε -πρωτάκουστο, ε; Οπως και να το λένε το στιλ που χορεύει, χιπ χοπ, poppin ή animation, αυτός ο θεατρικός τύπος, με το ανέκφραστο πρόσωπο και την εκλεπτυσμένη, ποιητική κίνηση, ήταν πιο ανάλαφρος και φευγάτος και από το κόκκινο μπαλόνι με το οποίο χόρεψε.