Το πέταγμα των πουλιών, ο συντονισμός των πυγολαμπίδων, τα φλας των αυτοκινήτων, εμείς οι ίδιοι σε μια πορεία. Μια σειρά από μικροφαινόμενα που συνιστούν τον κόσμο της φύσης αλλά και της καθημερινότητας στάθηκαν αρκετά όχι μόνο για να γοητεύσουν τον χορογράφο Χρήστο Παπαδόπουλο αλλά και για να τον βάλουν στη διαδικασία της έρευνας.
Πολύ σύντομα η παρατήρηση μετατράπηκε σε νέο βηματισμό κι αυτός με τη σειρά του έγινε μια ολοκαίνουργια χορογραφία. Ενα ζωντανό σύστημα από δέκα χορευτές πάλλεται και συντονίζεται, έλκεται και απωθείται, καταγράφει τροχιές που ακολουθούν τους μηχανισμούς της φύσης.
Ο Χρήστος Παπαδόπουλος, το νέο αστέρι της χορογραφίας στην Ευρώπη, παρουσιάζει από 1 έως 4 Φεβρουαρίου στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση τη νέα του δουλειά με τίτλο «Iόν» κι αναρωτιέται ποια μυστική σχέση κάνει τους ανθρώπους σε μια ομάδα να επικοινωνούν ακόμα κι όταν δεν έχουν οπτική επαφή.
«Είναι μια σκέψη, μια άσκηση και μελέτη πάνω στον συντονισμό. Ισως η πρώτη στιγμή αυτής της παράστασης να μου γεννήθηκε όταν παρατηρούσα σταματημένος στο φανάρι τα φλας των αυτοκινήτων που στην αρχή όλα είναι σε διαφορετική συχνότητα αλλά προοδευτικά, μια στιγμή μόνο, συντονίζονται.
Με υπνώτιζε πάντα αυτή η διαδικασία», λέει ο χορογράφος. «Επίσης πάντα με γοήτευε να κοιτάω τα πουλιά που κινούνται -τουλάχιστον με την πρώτη ματιά- σε ένα συντονισμένο σύστημα. Αν ωστόσο ζουμάρεις, θα δεις ότι όλος αυτός ο συντονισμός είναι αποτέλεσμα μη συντονισμών.
Τα πουλιά δεν πετάνε στην ίδια κατεύθυνση, μέσα στη μάζα υπάρχουν χιλιάδες παρατυπίες. Εμένα αυτό το πράγμα με γοητεύει. Είναι σαν να είμαστε όλοι στο ίδιο τρένο αλλά ο καθένας έχει τον δικό του δρόμο. Και θέλω το κοινό να καταλαβαίνει την προσωπική πορεία του καθενός».
Ωστόσο, ο χορογράφος δεν αρκείται στο να αναπαραστήσει απλώς τις παραπάνω γοητευτικές συμπτώσεις, αλλά προχωρά σε μια αφαιρετική προσέγγιση των κινητικών μοτίβων που συναντάμε γύρω μας. Με γλώσσα μινιμαλιστική –στοιχείο που μέχρι τώρα έχει χαρακτηρίσει τις δουλειές του– αλλά και βαθιά ποιητική, αναζητά μέσα σε ένα ηχητικό σύμπαν που φτιάχνει η πρωτότυπη μουσική του Coti K τους μηχανισμούς ή τον αλγόριθμο πίσω από τη λειτουργία του συντονισμού.
Ο Χρήστος Παπαδόπουλος δεν έχει πίσω του ένα «κλασικό» χορευτικό παρελθόν, καθώς αποφάσισε σε μεγάλη ηλικία να αφιερωθεί στον χορό. «Ως παιδί δεν είχα καμία επαφή με τον χορό. Την περίοδο του πανεπιστημίου άρχισα να πλησιάζω σιγά σιγά. Δεν ένιωσα ποτέ ότι μου λείπει η κλασική κατάρτιση. Αλλωστε οι δουλειές που έχω κάνει ώς τώρα έχουν άλλες απαιτήσεις. Συχνά αισθανόμουν ότι το θεατρικό μου παρελθόν ενδεχομένως κάλυπτε όσα ένιωθα ότι μου έλειπαν».
Σπούδασε χορό και χορογραφία στο σπουδαίο SNDO (School for New Dance Development) του Αμστερνταμ (2003), θέατρο στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου (1999) και Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (2000). Επιστρέφοντας από την Ολλανδία έγινε μέλος της χορογραφικής ομάδας των Τελετών Εναρξης και Λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα το 2004.
Κάποιοι ίσως να τον θυμούνται ως Κένταυρο στην Τελετή Εναρξης των Αγώνων. Η συνεργασία και η στενή σχέση με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου συνεχίστηκε, καθώς χόρεψε στα έργα του «2», «Πουθενά», «Μέσα» κι ήταν μεταξύ της χορογραφικής ομάδας στην Τελετή Εναρξης των Πανευρωπαϊκών Αγώνων στο Μπακού το 2015.
Ο ταλαντούχος δημιουργός έχει συνεργαστεί με κορυφαίους Ελληνες σκηνοθέτες (όπως με τον Θωμά Μοσχόπουλο) κι είναι εκείνος που υπέγραψε την κίνηση στην πρόσφατη, έξοχη ανδρική «Μήδεια» του Δημήτρη Καραντζά, αλλά και την περσινή «Λυσιστράτη» του Μιχαήλ Μαρμαρινού.
«Στο θέατρο δεν με νοιάζει να αφήνω τη σφραγίδα μου γιατί θέλω να ακολουθώ το κινητικό λεξιλόγιο του σκηνοθέτη. Δεν είναι χώρος που σηκώνει αυτοπροβολές. Είναι πρόκληση να τον καταλάβω και να φτιάξω κάτι που θα λειτουργήσει στην παράσταση. Αν κοιτάξω εμένα, τότε σίγουρα κάτι δεν θα πάει καλά».
Οι προσωπικές δουλειές με τις οποίες έχει ήδη ξεχωρίσει είναι τα «Opus» και «Elvedon», μάλιστα το δεύτερο (βασισμένο στα «Κύματα» της Β. Γουλφ) παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία στο Παρίσι (Théâtre de la Ville και La Briqueterie), στο Αμστερνταμ και σε άλλες ευρωπαϊκές σκηνές και υπήρξε η πρώτη επιλογή του πανευρωπαϊκού δικτύου Aerowaves 16 Dance Across Europe.
«Κάθε τι που έχω κάνει έχει τη δική του ανυπέρβλητη δυσκολία. Ωστόσο, θεωρώ ότι το να εργάζεσαι με τη δική σου ομάδα και να πρέπει να οδηγήσεις τους χορευτές σε έναν δρόμο είναι το πιο απαιτητικό. Οταν δουλεύεις για τον εαυτό σου πρέπει να λογοκρίνεσαι συνεχώς, να φροντίζεις να μην παραστρατείς σε εικαστικά ατοπήματα. Το προσωπικό όριο είναι σκληρό πράγμα.
»Αλλωστε εγώ είμαι πολύ συχνά στη φάση να αφαιρώ από τις δουλειές μου πράγματα, καθώς δεν μου αρέσει καθόλου να ορίζω ή να εκβιάζω το συναίσθημα. Το αφήνω εκεί κι αν κάποιος συγκινηθεί, συγκινήθηκε. Δεν τον θέλω απίκο τον θεατή, θέλω να έχω τη γενναιοδωρία να δώσω τον χρόνο σε κάποιον να ξεχαστεί, να βυθιστεί και να ξαναβγεί χαλαρά από τις σκέψεις του, να κάνει ένα είδος ενατένισης».
Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, λεωφόρος Συγγρού 107. Από 1 έως 4 Φεβρουαρίου στις 20.30.
Κεντρική Σκηνή. Εισιτήρια: από 7€ έως 28€.
